http://dzidza.at.ua/ Дневник Fri, 26 Jun 2009 14:28:36 GMT uCoz Web-Service <p align="center"><b> <img src="http://children.wanex.net/saxaliso/images/bichi_icinis2.gif" border="0" height="133" width="67"></b></p> <p align="center"><font size="1"><b><br> </b></font></p> <ol><li> <p style="line-height: 200%;"><font size="2">რა არის ქვეყნად ისეთი, რაც ყველაფერს სჭირდება?<br> პასუხი: (<font color="#bae591">სახელი</font>) </font></p></li><font size="2"><li> <p style="line-height: 200%;"><font size="2">ყველაზე ცელქი და მოუსვენარი ბავშვი როდის არის ყველაზე მშვიდად?<br> პასუხი: (<font color="#bae591">როცა ძინავს</font>) </font></p></li><font size="2"><li> <p style="line-height: 200%;"><font size="2">რისი შეჩერება არ შეუძლია არავითარ ძალას?<br> პასუხი: (<font color="#bae591">დროის</font>) </font></p></li><font size="2"><li> <p style="line-height: 200%;"><font size="2">დილით გრძელია, შუადღისას მოკლე, საღამოს ისევ გრძელდება. რა არის?<br> პასუხი: (<font color="#bae591">ჩრდილი</font>) </font></p></li><font size="2"><li> <p style="line-height: 200%;... <p align="center"><b> <img src="http://children.wanex.net/saxaliso/images/bichi_icinis2.gif" border="0" height="133" width="67"></b></p> <p align="center"><font size="1"><b><br> </b></font></p> <ol><li> <p style="line-height: 200%;"><font size="2">რა არის ქვეყნად ისეთი, რაც ყველაფერს სჭირდება?<br> პასუხი: (<font color="#bae591">სახელი</font>) </font></p></li><font size="2"><li> <p style="line-height: 200%;"><font size="2">ყველაზე ცელქი და მოუსვენარი ბავშვი როდის არის ყველაზე მშვიდად?<br> პასუხი: (<font color="#bae591">როცა ძინავს</font>) </font></p></li><font size="2"><li> <p style="line-height: 200%;"><font size="2">რისი შეჩერება არ შეუძლია არავითარ ძალას?<br> პასუხი: (<font color="#bae591">დროის</font>) </font></p></li><font size="2"><li> <p style="line-height: 200%;"><font size="2">დილით გრძელია, შუადღისას მოკლე, საღამოს ისევ გრძელდება. რა არის?<br> პასუხი: (<font color="#bae591">ჩრდილი</font>) </font></p></li><font size="2"><li> <p style="line-height: 200%;"><font size="2">წარმოიდგინეთ, რომ მოგზაურობთ დედამიწის ეკვატორის გარშემო. აღმართი მეტი შეგხვდებათ, თუ დაღმართი?<br> პასუხი: (<font color="#bae591">თანაბარი რაოდენობით შეგვხვდება</font>) </font></p></li><font size="2"><li> <p style="line-height: 200%;"><font size="2">მე-17 საუკუნეში რომელია ისეთი წელი, თავდაყირა რომ დავაყენოთ, მაინც არ შეიცვლება?<br> პასუხი: (<font color="#bae591">1691</font>) </font></p></li><font size="2"><li> <p style="line-height: 200%;"><font size="2">რა არის ისეთი კითხვა, რომელზეც ადამიანი ვერასდროს ვერ გიპასუხებს „დიახ“?<br> პასუხი: (<font color="#bae591">გძინავს?</font>) </font></p></li><font size="2"><li> <p style="line-height: 200%;"><font size="2">ცხოველს კატის თავი და კატის კუდი აქვს. მას იგივე საჭმელი უყვარს, რაც კატას, მაგრამ კატა არ არის. რა არის ეს ცხოველი?<br> პასუხი: (<font color="#bae591">კნუტი</font>) </font></p></li><font size="2"><li> <p style="line-height: 200%;"><font size="2">ლენინი როდის იცავდა მეფეს?<br> პასუხი: (<font color="#bae591">როცა ჭადრაკს თამაშობდა</font>) </font></p></li><font size="2"><li> <p style="line-height: 200%;"><font size="2">როგორი ბუჩქის ქვეშ იმალება კურდღელი წვიმიან ამინდში?<br> პასუხი: (<font color="#bae591">სველი</font>) </font></p></li><font size="2"><li> <p style="line-height: 200%;"><font size="2">რამდენი ორშაბათი შეიძლება იყოს ერთ თვეში?<br> პასუხი: (<font color="#bae591">ოთხი ან ხუთი</font>) </font></p></li><font size="2"><li> <p style="line-height: 200%;"><font size="2">როგორი ქვები არ არის მდინარე მტკვრის ფსკერზე?<br> პასუხი: (<font color="#bae591">მშრალი</font>) </font></p></li><font size="2"><li> <p style="line-height: 200%;"><font size="2">კბილები აქვს, მაგრამ ჭამა მაინც არ შეუძლია. რა არის?<br> პასუხი: (<font color="#bae591">ხერხი</font>) </font></p></li><font size="2"><li> <p style="line-height: 200%;"><font size="2">წვიმიან ამინდში ქალების უმრავლესობამ ზევით რომ აიხედოს, რას დაინახავს?<br> პასუხი: (<font color="#bae591">ქოლგას</font>) </font></p></li><font size="2"><li> <p style="line-height: 200%;"><font size="2">ზღვა უფრო მეტ ცხოველებს კვებავს, თუ დედამიწა?<br> პასუხი: (<font color="#bae591">დედამიწა, რადგან იგი ზღვებსაც შეიცავს</font>) </font></p></li><font size="2"><li> <p style="line-height: 200%;"><font size="2">რომელი სახლის სახურავი სველდება სულ პირველად წვიმის დროს?<br> პასუხი: (<font color="#bae591">რომელიც ყველაზე ბოლოს გადახურეს</font>) </font></p></li><font size="2"><li> <p style="line-height: 200%;"><font size="2">როგორი საათი უჩვენებს ზუსტ დროს დღე-ღამეში მხოლოდ ორჯერ?<br> პასუხი: (<font color="#bae591">გაჩერებული</font>) </font></p></li><font size="2"><li> <p style="line-height: 200%;"><font size="2">მე-20 საუკუნეში რომელია ისეთი წელი, თავდაყირა რომ დავაყენოთ, მაინც არ შეიცვლება?<br> პასუხი: (<font color="#bae591">1961</font>) </font></p></li><font size="2"><li> <p style="line-height: 200%;"><font size="2">რა ეხმარება ადამიანს, რომ კედლის მეორე მხარეს აღმოჩნდეს?<br> პასუხი: (<font color="#bae591">კარები</font>) </font></p></li><font size="2"><li> <p style="line-height: 200%;"><font size="2">შავი ფერის ქუდი რძით სავსე ბიდონში ჩაუვარდათ. რა მოუვა მას?<br> პასუხი: (<font color="#bae591">დასველდება</font>)&nbsp;</font></p></li><li><font size="2"><br></font></li></font></font></font></font></font></font></font></font></font></font></font></font></font></font></font></font></font></font></font><li> <p style="line-height: 200%;"><font size="2">რისი ნახვა შეიძლება დახუჭული თვალებით?<br> პასუხი: (<font color="#bae591">სიზმრის</font>)</font> </p></li><li> <p style="line-height: 200%;"><font size="2">რომელ თვეში ლაპარაკობენ ადამიანები ყველაზე ცოტას?<br> პასუხი: (<font color="#bae591">თებერვალში</font>)</font> </p></li><li> <p style="line-height: 200%;"><font size="2">რომელ ჯარისკაცს ეხურა ყველაზე დიდი ქუდი მე-20 საუკუნეში?<br> პასუხი: (<font color="#bae591">რომელსაც ყველაზე დიდი თავი ჰქონდა</font>)</font> </p></li><li> <p style="line-height: 200%;"><font size="2">რა უფრო მძიმეა, ერთი კილოგრამი რკინა, თუ ერთი კილოგრამი ბუმბული?<br> პასუხი: (<font color="#bae591">ტოლი მასა აქვთ</font>)</font> </p></li><li> <p style="line-height: 200%;"><font size="2">სად უნდა მოვძებნოთ ისეთი ქალაქი, სადაც ხალხი არ ცხოვრობს?<br> პასუხი: (<font color="#bae591">რუკაზე</font>)</font> </p></li><li> <p style="line-height: 200%;"><font size="2">საათების და წუთების ისრები ერთი საათის განმავლობაში რამდენჯერ ადგენენ მართ კუთხეს?<br> პასუხი: (<font color="#bae591">2-ჯერ</font>)</font> </p></li><li> <p style="line-height: 200%;"><font size="2">მაგიდაზე იჯდა ოთხი ბუზი. ბავშვმა ერთი მათგანი მოკლა, რამდენი ბუზი დარჩა მაგიდაზე?<br> პასუხი: (<font color="#bae591">ერთი მოკლული ბუზი, დანარჩენები გაფრინდნენ</font>)</font> </p></li><li> <p style="line-height: 200%;"><font size="2">ქალაქში ერთ თვეში 30 მმ ნალექი მოვიდა. რამდენი მმ ნალექი მოვა ამ ქალაქში ორ თვეში?<br> პასუხი: (<font color="#bae591">პასუხის გაცემა შეუძლებელია</font>)</font> </p></li><li> <p style="line-height: 200%;"><font size="2">კლასში 35 მოსწავლეა. შეიძლება თუ არა, რომ თითოეული მათგანის გვარი განსხვავებული ქართული ასოებით დაიწყოს?<br> პასუხი: (<font color="#bae591">არა, რადგან ქართულში მხოლოდ 33 ასოა</font>)</font> </p></li><li> <p style="line-height: 200%;"><font size="2">სად თიბავენ თივას?<br> პასუხი: (<font color="#bae591">არსად. თივა მოთიბული ხმელი ბალახია</font>)</font> </p></li><li> <p style="line-height: 200%;"><font size="2">კაცი შევიდა ვიწრო გვირაბში. ხედავს წინ ცეცხლია. მობრუნდა - უკან ცეცხლია. რა ქნას კაცმა, როგორ დააღწიოს ცეცხლს თავი?<br> პასუხი: (<font color="#bae591">წინ უნდა წავიდეს</font>)</font> </p></li><li> <p style="line-height: 200%;"><font size="2">როდის არის ადამიანი თავის ოთახში უთავოდ?<br> პასუხი: (<font color="#bae591">როცა თავი ფანჯარაში აქვს გაყოფილი</font>)</font> </p></li><li> <p style="line-height: 200%;"><font size="2">მიზანში ამოღების დროს რატომ ხუჭავს მონადირე მხოლოდ ერთ თვალს?<br> პასუხი: (<font color="#bae591">იმიტომ, რომ თუ ორივეს დახუჭავს, ვერაფერს დაინახავს</font>)</font> </p></li><li> <p style="line-height: 200%;"><font size="2">შეიძლება თუ არა ღვინის მსმელი კაცის დათრობა ერთი ჭიქით?<br> პასუხი: (<font color="#bae591">შეიძლება. ერთი ჭიქით მანამ ვასმევთ, სანამ არ დათვრება</font>)</font> </p></li><li> <p style="line-height: 200%;"><font size="2">რა აქვთ საერთო ხარს და ვაზს?<br> პასუხი: (<font color="#bae591">ორივეს აქვს რქა</font>)</font> </p></li><li> <p style="line-height: 200%;"><font size="2">ორ მხედველს ერთი უსინათლო ძმა ჰყავს. ამ უსინათლო ძმას კი მხედველი ძმები არა ჰყავს. შეიძლება რომ ეს მართალი იყოს?<br> პასუხი: (<font color="#bae591">შეიძლება. მას ჰყავს ორი მხედველი და</font>)</font> </p></li><li> <p style="line-height: 200%;"><font size="2">გზაზე მიდის ორი ადამიანი: დიდი და პატარა. პატარა დიდის შვილია, დიდი კი პატარის დედა არ არის. მაშინ ვინ არის დიდი?<br> პასუხი: (<font color="#bae591">მამა</font>)</font> </p></li><li> <p style="line-height: 200%;"><font size="2">როგორი წყლის გადატანა შეიძლება საცრით?<br> პასუხი: (<font color="#bae591">გაყინულის</font>)</font> </p></li><li> <p style="line-height: 200%;"><font size="2">გაქვთ ორი ვაშლი. შეგიძლიათ თუ არა ორივეს შეჭმა დილით უზმოზე?<br> პასუხი: (<font color="#bae591">არა, რადგან ერთის შეჭმის შემდეგ, უზმო აღარ იქნებით</font>)</font> </p></li><li> <p style="line-height: 200%;"><font size="2">გზაზე ერთ მწკრივში მიდიოდა რამდენიმე კუ. პირველმა თქვა, რომ მის უკან მიდის ორი კუ. ბოლომ განაცხადა, რომ მის წინ მიდის ორი კუ. სულ რამდენი კუ მიდის გზაზე?<br> პასუხი: (<font color="#bae591">გზაზე მიდის სამი კუ</font>)</font></p></li><li> <p style="line-height: 200%;"><font size="2"><span lang="de-at">შედიხათ ბნელ ოთახში. შეგაქვთ სამი ლამპა: ნავთის, გაზის და სპირტის. რას აანთებთ პირველად</span>?<br> პასუხი: (<font color="#bae591"><span style="background-color: rgb(186, 229, 145);">ასანთს</span></font>)</font></p></li><li><font size="2"><br></font></li></ol> <font size="1"> </font> <font size="1"> </font><ol><br><font size="2"><font size="2"><font size="2"><font size="2"><font size="2"><font size="2"><font size="2"><font size="2"><font size="2"><font size="2"><font size="2"><font size="2"><font size="2"><font size="2"><font size="2"><font size="2"><font size="2"><font size="2"><br><br><br><br></font></font></font></font></font></font></font></font></font></font></font></font></font></font></font></font></font></font></ol> <font size="1"> </font> https://dzidza.at.ua/blog/2009-06-26-52 jiji_montana https://dzidza.at.ua/blog/2009-06-26-52 Fri, 26 Jun 2009 14:28:36 GMT <h1><img src="http://children.wanex.net/mcerloba/zgaprebi/images/varskvlava/chvili.gif" border="0" height="169" width="198"></h1> <p>ერთხელ, დიდი ხნის წინათ, უზარმაზარ ფიჭვის ტყეში შინისაკენ გზას მიიკვლევდა ორი ღარიბი შეშისმჭრელი. ზამთრის ცივი ღამე იყო, თოვლი სქლად იდო მიწაზე და ხეების ტოტებზე: გზის ორივე მხარეს პატარა შტოებს ტკაცატკუცი გაჰქონდათ ყინვისაგან. და როდესაც შეშისმჭრელები მთის მდინარესთან მივიდნენ, ნახეს, რომ მას საძრაობა დაჰკარგოდა, რადგან მეფე-ყინულს ეკოცნა მისთვის. </p><p> ისე ციოდა, რომ ცხოველებმა და ფრინველებმაც კი აღარ იცოდნენ რა ექნათ... </p><p> - უუჰ! -ყმუოდა მგელი და კუდამოძუებული კოჭლობით მიძვრებოდა ჩირგვებში, - მართლაც რომ ჯოჯოხეთური ამინდია. ნეტა მთავრობა რას უყურებს? </p><p> - უიით! უიით! უიით! - ჟღურტულებდნენ მწვანე ბზეწვიები, - ბებერი დედამიწა მომკვდარა და მისთვის თეთრი სუდარა გადაუფარებიათ. </p><p> - დედამიწა ჯვარს იწერს და ეს მისი საპატარძლო ტანსაცმელია, - ერთმანეთს გადაუჩურჩულეს გვრიტებმა. პატარა ვარდისფერი ფეხები სულ მთლად დასძროდათ ყინვისაგან, მაგ... <h1><img src="http://children.wanex.net/mcerloba/zgaprebi/images/varskvlava/chvili.gif" border="0" height="169" width="198"></h1> <p>ერთხელ, დიდი ხნის წინათ, უზარმაზარ ფიჭვის ტყეში შინისაკენ გზას მიიკვლევდა ორი ღარიბი შეშისმჭრელი. ზამთრის ცივი ღამე იყო, თოვლი სქლად იდო მიწაზე და ხეების ტოტებზე: გზის ორივე მხარეს პატარა შტოებს ტკაცატკუცი გაჰქონდათ ყინვისაგან. და როდესაც შეშისმჭრელები მთის მდინარესთან მივიდნენ, ნახეს, რომ მას საძრაობა დაჰკარგოდა, რადგან მეფე-ყინულს ეკოცნა მისთვის. </p><p> ისე ციოდა, რომ ცხოველებმა და ფრინველებმაც კი აღარ იცოდნენ რა ექნათ... </p><p> - უუჰ! -ყმუოდა მგელი და კუდამოძუებული კოჭლობით მიძვრებოდა ჩირგვებში, - მართლაც რომ ჯოჯოხეთური ამინდია. ნეტა მთავრობა რას უყურებს? </p><p> - უიით! უიით! უიით! - ჟღურტულებდნენ მწვანე ბზეწვიები, - ბებერი დედამიწა მომკვდარა და მისთვის თეთრი სუდარა გადაუფარებიათ. </p><p> - დედამიწა ჯვარს იწერს და ეს მისი საპატარძლო ტანსაცმელია, - ერთმანეთს გადაუჩურჩულეს გვრიტებმა. პატარა ვარდისფერი ფეხები სულ მთლად დასძროდათ ყინვისაგან, მაგრამ თავის მოვალეობად მიიჩნიეს რომანტიკულად აეხსნათ არსებული მდგომარეობა. </p><p> - სისულელეა! - დაიღრინა მგელმა, - გეუბნებით, რომ ეს სულ მთავრობის ბრალია და ჩემი არ გჯერათ, შეგჭამთ. - მგელი ზედმიწევნით პრაქტიკული ჭკუისა იყო და არასდროს არ უჭირდა დამაჯერებელი არგუმენტის გამონახვა. </p><p> - მე რომ მკითხოთ, - თქვა კოდალამ, რომელიც დაბადებით ფილოსოფოსი იყო, - განმარტების ატომური თეორიის თაყვანისმცემელი არ გახლავართ. რაც არის, არის და ამჟამად საშინლად ცივა. </p><p> მართლაც საშინლად ციოდა. პატარა ციყვები, რომლებიც მაღალი ნაძვის ხის ფუღუროში ცხოვრობდნენ, განუწყვეტლივ უსრესდნენ ერთმანეთს ცხვირს, იქნებ როგორმე გავთბეთო. ბაჭიები სოროებში მოკუნტულიყვნენ და გარეთ ცხვირის გამოყოფასაც ვერ ბედავდნენ. მხოლოდ დიდ რქოსან ჭოტებს თითქოს სიამოვნებდათ კიდეც სიცივე. დათრთვილული ბუმბული მთლად გაშეშებოდათ, მაგრამ ამას აინუნშიაც არ აგდებდნენ. დიდ ყვითელ თვალებს აბრიალებდნენ და ერთმანეთს გასძახოდნენ ტყეში: </p><p> - თუ-ით, თუ-ჰუუ! თუ-ით თუ-ჰუუ! რა შესანიშნავი ამინდი დაგვიდგა! </p><p> ორი შეშისმჭრელი სულ წინ და წინ მიიწევდა, თან გაშმაგებით იორთქლავდნენ თითებს. მათ რკინით აჭედილ უზარმაზარ ჩექმებს გაყინულ თოვლზე ბაკაბუკი გაჰქონდა. </p><p> ერთხელ ნამქერში ჩაიფლნენ, და როდესაც იქიდან ამოძვრნენ, სწორედ ფქვილში ამოგანგლულ მეწისქვილეებსა ჰგავდნენ. ერთხელაც ფეხი აუსხლტათ გაყინული ტბის მაგარ და გლუვ ყინულზე. გუდურა დაეშალათ, შეშა დაებნათ. ხელახლა აკრიფეს შეშა და ხელახლა შეკრეს. მერე ეგონათ, გზა დავკარგეთო და საზარელმა შიშმა აიტანა შეშისმჭრელები, რადგან იცოდნენ, რომ თოვლი არ ინდობს მას, ვისაც მის მკერდზე მიეძინება. ისინი მიენდვნენ მო.გზაურთა მფარველ კეთილ წმინდა მარტინს, თავისსავე ნაკვალევს დაადგნენ და ფრთხილად განაგრძეს გზა; ბოლოს ტყის ნაპირს მიაღწიეს და ქვემოთ მინდორში თავისი სოფლის სინათლეები დაინახეს. </p><p> შეშისმჭრელებს ისე გაეხარდათ სამშვიდობოს გასვლა, რომ ხმამაღლა დაიწყეს სიცილი და დედამიწა ვერცხლის ყვავილად მოეჩვენათ, მთვარე კი - ოქროს ყვავილად. </p><p> მაგრამ, როდესაც თავისი სიღატაკე მოაგონდათ, დანაღვლიანდნენ და ერთმა მეორეს უთხრა: </p><p> <img src="http://children.wanex.net/mcerloba/zgaprebi/images/varskvlava/varskvlavi.gif" border="0" height="206" width="189">- რა გვამხიარულებს, როდესაც ვხედავთ, რომ ცხოვრება მდიდრებისაა და არა ჩვენისთანებისა. ისევ სჯობდა სიცივით დავხოცილიყავით ტყეში, ან რომელიმე მხეცის ლუკმა გავმხდარიყავით. </p><p> - მართალს ამბობ, - გამოეპასუხა მეგობარი, - ზოგს ბევრი აქვს, ზოგს კი ცოტა. უსამართლობას დაუნაწილებია ქვეყანა და მწუხარების გარდა არაფერი დაურიგებია თანაბრად. </p><p> <img src="http://children.wanex.net/mcerloba/zgaprebi/images/varskvlava/metkeve.gif" align="right" border="0" height="283" width="244">მაგრამ, როდესაც შეშისმჭრელები თავის გაჭირვებას შესჩიოდნენ ერთმანეთს, უცნაური რამ მოხდა. ცას მეტად კაშკაშა და ლამაზი ვარსკვლავი მოსწყდა, ცაზე ჩამოსრიალდა, სხვა ვარსკვლავებს ჩამოუქროლა და როგორც მოეჩვენათ განცვიფრებულ შეშისმჭრელებს, ჩაეშვა ტირიფის ხეებს იქით, რომლებიც ჯგუფად იდგნენ პატარა ფარებთან, სულ რამდენიმე ნაბიჯის მოშორებით. </p><p> - აჰა, ესეც შენი საუნჯე, თუკი იპოვი, - შესძახეს შეშისმჭრელებმა და უმალ გაიქცნენ - ისე სწყუროდათ სიმდიდრე. </p><p> და ერთმა შეშისმჭრელმა, რომელიც თავის მეგობარზე მარდად გარბოდა, გაუსწრო მეორეს. ტირიფებში გზა გაიკვლია და ჰოი, საკვირველებავ! თეთრ თოვლში მართლა რაღაც ოქროს საგანი დაინახა; მისკენ გაეშურა, დაიხარა და ხელით შეეხო. ეს იყო მრავალჯერ დაკეცილი ოქროქსოვილის წამოსასხამი, რომელზედაც ვარსკკლავები იყო ამოქარგული უცხოდ. შეშისმჭრელმა მეგობარს გასძახა, ციდან ჩამოვარდნილი საუნჯე ვიპოვეო, და როდესაც მისი მეგობარი მივიდა, ისინი თოვლში ჩასხდნენ და წამოსასხამი გაშალეს, რათა ოქრო გაეყოთ. მაგრამ, დახეთ უბედურებას! იმ წამოსასხამში არც ოქრო იყო, არც ვერცხლი და არც სხვა რამ საუნჯე, არამედ მხოლოდ პატარა მძინარე ბავშვი. </p><p> და მაშან ერთმა უთხრა მეორეს: </p><p> - გაცუდდა ჩვენი იმედი. ბედიც არა გვქონია. აბა, პატარა ბავშვი რაში გამოგვადგება? ეგ აქ დავტოვოთ და ჩვენი გზით წავიდეთ. ჩვენ ხომ ღარიბები ვართ და რა უფლება გვაქვს სხვას მივცეთ ჩვენი შვილების ლუკმაპური. </p><p> მეორემ კი მიუგო: </p><p> - ბავშვი რომ აქ დავტოვოთ, თოვლში დაიღუპება, და დიდ ბოროტებად ჩაგვეთვლება. თუმცა მე შენსავით ღარიბი ვარ და ბევრი სული მყავს სარჩენი, ქოთანში კი არაფერი მიყრია, ბავშვს თან წავიყვან და ჩემს ცოლს ჩავაბარებ. </p><p> მან მეტად ნაზად აიყვანა ბავშვი, კარგად შეფუთნა, რათა სიცივისაგან დაეცვა და მთიდან სოფლისაკენ დაეშვა; მეორე შეშისმჭრელს დიდად უკვირდა მეგობრის სიბრიყვე და გულჩვილობა. </p><p> როდესაც სოფელს მიაღწიეს, ამხანაგმა უთხრა: </p><p> - ბავშვი ხომ შენა გყავს, მე კი წამოსასხამი მომეცი. თანაბრად არ უნდა გაგვეყო ნაპოენი? </p><p> შეშისმჭრელმა მიუგო: </p><p> - არა, წამოსახამი არც შენია და არც ჩემი, იგი ბავშეს ეკუთვნის. </p><p> მან გამარჯვება უსურვა ამხანაგს, თავის სახლთან მივიდა და დააკაკუნა. </p><p> როდესაც შეშისმჭრელის ცოლმა კარი გააღო და დაინახა, რომ ქმარი მშვიდობით დაუბრუნდა, კისერზე მოეხვია და აკოცა. მერე შეშის გუდურა ჩამოართვა, ჩექმებზე თოვლი ჩამოუბერტყა და შინ შეუძღვა. </p><p> - მე რაღაც ვიპოვე ტყეში და შენ მოგიტანე, უნდა მოუარო, - უთხრა შეშისმჭრელმა, რომელიც ზღუდეს არ შორდებოდა. </p><p> - რა არის? - შესძასა ქალმა. - აბა, მაჩვენე, სახლი ცარიელი გვაქვს, ჩვენ კი ბევრი რამ გვჭირდება. </p><p> შეშისმჭრელმა წამოსასხამი გადასწია და ცოლს უჩვენა მძინარე ბავშვი. </p><p> - შე უბედურო! - წაილუღლუღა ქალმა, ჩვენი ღვიძლი შვილები არ გვეყოფა, რომ ეს ნაპოვნი ბავშვი არ დავისვათ კერასთან! ვინ იცის, იქნებ რაიმე უბედურებაც მოგვიტანოს? როგორ უნდა გავზარდოთ? - და ცოლი ძალიან გაუწყრა ქმარს. </p><p> - არა, ეს ხომ ვარსკვლავ-ბიჭუნაა, - მიუგო შეშისმჭრელმა და უამბო როგორ უცნაურად იპოვეს იგი. </p><p> მაგრამ ცოლი მაინც ვერ დამშვიდებულიყო, ქმარს სასაცილოდ იგდებდა და გაბრაზებით ეუბნებოდა: </p><p> - ჩვენი შვილები ვერ დაგვიპურებია, სხვის შვილს რა უნდა ვაჭამოთ? ჩვენზე რომ არავინ ზრუნავს, ჩვენ რომ არავინ გვაძლევს ლუკმას? </p><p> - ღმერთი ბეღურებზედაც კი ფიქრობს და საკვებს არ აკლებს, - უპასუხა ქმარმა. </p><p> - განა ზამთარში ბეღურები შიმშილით არ კვდებიან? - იკითხა ქალმა, - და განა ზამთარი არ არის ახლა? - მაგრამ ქმარმა არაფერი უპასუხა და არც ფეხი მოიცვალა ადგილიდან. </p><p> ტყიდან მონაბერი სუსხიანი ქარი ოთახში შემოიჭრა, რადგან კარი ღია იყო. ქალი სიცივემ აიტანა და ცახცახი დააწყებინა. </p><p> - კარს არ დახურავ? სუსხიანი ქარი უბერავს და მცივა, - თქვა მან. </p><p> - განა მუდამ სუსხიანი ქარი არ უბერავს სახლს, სადაც გულცივი ადამიანი ცხოვრობს? - ჰკითხა ქმარმა. ქალს არაფერი უთქვამს, ოღონდ ცეცხლთან მიიწია. </p><p> ცოტა ხნის შემდეგ ქალი მობრუნდა და ქმარს შეხედა: თვალები ცრემლით ჰქონდა სავსე. მაშინ შეშისმჭრელი სწრაფად შევიდა ოთახში და ბავშვი ხელში მისცა. ქალმა აკოცა მას და იმ საწოლზე დააწვინა, სადაც მის უმცროს ბავშვს ეძინა. მეორე დილით შეშისმჭრელმა ოქროს უცნაური წამოსასხამი აიღო და დიდ სკივრში შეინახა, ცოლმა კი ბავშვს კისერზე ქარვის მძივი შეხსნა და ისიც სკივრში ჩადო. </p><p> ამგვარად, ვარსკვლავ-ბიჭუნა შეშისმჭრელის შვილებთან ერთად იზრდებოდა, მათთან ერთად ჭამდა და თამაშობდა. და რაც წლები გადიოდა, სულ უფრო მშვენდებოდა; ისე რომ ყველა, ვინც იმ სოფელში ცხოვრობდა, გაოცებული იყო, რადგან თავად შავგვრემანი პირისახე და შავი თმა ჰქონდათ, ხოლო ბიჭი იყო სპილოს ძვალივით თეთრი და ნაზი; კულულები ყვითელი ნარგიზის გრაგნილებს მიუგავდა. მისი ტუჩები წითელი ყვავილის ფურცლებს მოაგონებდა ადამიანს, თვალები კი - იას, გამჭვირვალე მდინარესთან რომ იზრდება, და სხეული კი - მინდვრის ნარგიზს, რომელზედაც მთიბავს ჯერ არ გაუვლია. </p><p> და სწორედ სილამაზემ მოუტანა მას ვნება. იგი გაიზარდა გოროზი, უწყალო და თავკერძა. ეზიზღებოდა შეშისმჭრელის შვილები და სოფლის სხვა ბავშვები. რადგან, როგორც ამბობდა, ისინი მდაბიო წარმოშობისა იყვნენ; თვითონ კი თავი კეთილშობილად მოჰქონდა. ხშირად უთქვამს, ვარსკვლავის ჩამომავალი ვარო. ბავშვებს გაუდიდგულდა და თავის მსახურთ უწოდებდა მათ. არც ღარიბები ებრალებოდა, არც ბრმები და ხეიბრები და არც სხვა ბედკრულები. ქვებს უშენდა, შარაგზაზე აგდებდა, სხვაგან ითხოვეთ მოწყალებაო. ასე, რომ ამ სოფელში ორჯერ ვერავინ ითხოვდა მოწყალებას, თუ არა თავზეხელაღებული. ვარსკვლავ-ბიჭუნა სილამაზის ნამდვილი ტრფიალი გახლდათ. იგი დასცინოდა უძლურთ და მასხრად იგდებდა უსახურთ. საკუთარი თავი კი უყვარდა და ზაფხულში, როდესაც ქარი არა ქროდა, იგი დაწვებოდა ხოლმე წყაროსთან მღვდლის ბაღნარში და დაჰყურებდა საოცრად ლამაზ საკუთარ სახეს და იცინოდა თავისი სილამაზით აღტაცებული.</p><p> ხშირად ტუქსავდნენ მას შეშისმჭრელი და მისი ცოლი: </p><p> - ჩვენ ისე არ მოგქცევივართ, როგორც შენ ექცევი უბედურთ, რომელთაც პატრონი არავინა ჰყავთ. რატომ ხარ ასეთი ულმობელი და არ გებრალება ის, ვინც სიბრალულს იმსახურებს? - ეუბნებოდნენ ისინი. </p><p> ხშირად მოიხმობდა ხოლმე მას მოხუცი მოძღვარი და ცდილობდა ყოველივე ცოცხალის სიყვარული ჩაენერგა მისთვის. ასე ეტყოდა ხოლმე: </p><p> - ბუზი ძმაა შენი, ნურას დაუშავებ. გარეული ჩიტები, ტყეში რომ დაძრწიან, თავისუფალნი არიან, მაშ ნუ დაუგებ მახეს მხოლოდ საკუთარი სიამოვნებისათვის. ღვთის გაჩენილია და ღმერთმავე მიუჩინა თითოეულს თავისი ადგილი. შენ რა ნება გაქვს, რომ ტანჯვა მოგაქვს ღვთისაგან გაჩენილ ქვეყანაში, როდესაც მინდვრად რომ ჯოგია, ისიც კი ხოტბას ასხამს უფალს. </p><p> მაგრამ ვარსკვლავ-ბიჭუნა ყურადღებას არ აქცევდა მათ სიტყვებს. წარბს შეიკრავდა ხოლმე და დასცინოდა, შემდეგ კი თავის ამხანაგებს დაუბრუნდებოდა და თავის ჭკუაზე ათამაშებდა მათ. ბიჭები მის ნება-სურვილს მისდევდნენ, რადგან ის იყო ლამაზი, მარდი, იცოდა ცეკვა, სალამურზე დაკვრა და მუსიკის შეთხზვაც შეეძლო. სადაც კი უნდა წაეყვანა ვარსკვლავ-ბიჭუნას ბავშვები, ისინი მიჰყვებოდნენ და რაც უნდა ებრძანებინა მათთვის, ასრულებდნენ მის ბრძანებას. </p><p> როდესაც ის წვეტიანი ლერწმით თხუნელას მქრქალ თვალებს თხრიდა, ბავშვები იცინოდნენ, როდესაც კეთროვანს ქვებს ესროდა, ისინი ისევ იცინოდნენ. ყველაფერში მათი მოთავე იყო და ბავშგები ისევე გულქვანი გახდნენ, როგორც თვით ვარსკვლავ-ბიჭუნა. </p> <h1>* * * </h1> <p> ერთხელ სოფელში საბრალო მათხოვარმა ქალმა გამოიარა. მას ტანსაცმელი შემოფლეთოდა და ძონძებად ეკიდა, ფეხები კი ქვებზე სიარულით დასისხლიანებოდა. ის საბრალო შესახედავი იყო და წაბლის ხის ძირას ჩამოჯდა დასასვენებლად. </p><p> - როდესაც ვარსკვლავ-ბიჭუნამ დაინახა იგი, თვის ამხანაგებს უთხრა:</p><p> - შეხედეთ აგერ მშვენიერი ამწვანებული ხის ქვეშ ვიღაც ბინძური მათხოვარი ზის. მოდი, აქედან გავაგდოთ. ის ხომ გონჯი და საზიზღარია. </p><p> ვარსკვლავ-ბიჭუნა მათხოვართან მივიდა, ქვები დაუშინა და სიცილი დააყარა. ქალი კი შეძრწუნებული უყურებდა და თვალი ვერ მოეშორებინა მისთვის. ეს დაინახა შეშისმჭრელმა, რომელიც იქვე შეშას ჩეხდა, ბიჭთან მიირბინა და დატუქსა: </p><p> - მართლაც რომ გულქვა და შეუბრალებელი ხარ, თორემ აბა რა დაგიშავა ამ საბრალო ქალმა, ასეთნაირად რომ ექცევი? </p><p> ვარსკვლავ-ბიჭუნა ბრაზით წამოწითლდა და მიწაზე ფეხი დააბაკუნა. </p><p> - რა შენი საქმეა, მე როგორ ვიქცევი? მე შენი შვილი არა ვარ შენი ბრძანება რომ შევასრულო - შესძახა მან. </p><p> - შენ მართალს ამბობ, - მიუგო შეშისმჭრელმა, - მე კი მაინც შემეცოდე, ტყეში რომ გიპოვე. </p><p> ამ სიტყვების გაგონებაზე მათხოვარმა ხმამაღლა შეჰყვირა და გული შეუწუხდა. შეშისმჭრელმა იგი თავის სახლში წაიყვანა, მისმა ცოლმა კი მოუარა. და როდესაც მათხოვარი დედაკაცი გონს მოვიდა, ხორცი და სასმელი შესთავაზეს და სთხოვეს, დაწყნარდიო. </p><p> მაგრამ დედაკაცს საჭმლისთვის პირი არ დაუკარებია, ოღონდ შეშისმჭრელსა ჰკითხა: </p><p> - შენ არა თქვი, ბავშვი ტყეში ვიპოვეო? სწორედ ათი წლის წინათ ხომ არ მოხდა ეგ ამბავი? </p><p> - დიახ, სწორედ ტყეში ვიპოვე იგი და ეს მოხდა ათი წლის წინათ, - მიუგო შეშისმჭრელმა. </p><p> - კიდევ ხომ არაფერი გიპოვია ბავშვთან ერთად? - შესძახა ქალმა, - ქარვის მძივი ხომ არ ეკეთა ყელზე და ოქროქსოვილის წამოსასხამში ხომ არ იყო გახვეული?</p><p> - სწორედ ეგრე იყო, როგორც შენ ამბობ, - უპასუხა შეშისმჭრელმა. სკივრიდან წამოსასხამი და ქარვის მძივი ამოიღო და მათხოვარს უჩვენა. </p><p> მათ დანახვაზე ქალი სიხარულით ატირდა და შეშისმჭრელს უთხრა: </p><p> - ეს ჩემი პატარა ბიჭია, რომელიც ტყეში დავკარგე. გემუდარებით, ჩქარა მომიყვანეთ, მის ძებნაში მთელი ქვეყანა შემოვიარე. </p><p> შეშისმჭრელი და მისა ცოლი გარეთ გავიდნენ, ვარსკვლავ-ბიჭუნას დაუძახეს და უთხრეს: </p><p> - წადი შინ, იქ დედაშენი გელოდება. </p><p> განცვიფრებული და გახარებული ვარსკვლავ-ბიჭუნა სახლში შევარდა, მაგრამ როდესაც ნახა, ვინც ელოდებოდა, ზიზღით გაიცინა და თქვა: </p><p> - კი, მაგრამ, სად არის დედაჩემი? მე ამ საზიზღარი მათხოვრის მეტს აქ ვერავის ვხედავ. </p><p> ქალმა კი უპასუხა: </p><p> - მე ვარ დედაშენი. </p><p> - გეტყობა, შეშლილი ხარ, ამას რომ ამბობ! - გაჯავრებით დაიძახა ვარსკვლავ-ბიჭუნამ. - მე არა ვარ შენი შვილი, რადგან შენა ხარ მათხოვარი და გონჯი და ძონძები გაცვია. აქედან გაეთრიე, ეგ ბინძური სახე აღარ დამანახო. </p><p> - არა, შენ ნამდვილად ჩემი პატარა შვილი ხარ, რომელიც ტყეში ვშობე, -შესძახა ქალმა, მუხლზე დაეცა და ბავშვისკენ გაიწვდინა ხელები. - ყაჩაღებმა ჯერ მოგიტაცეს, მერე კი სასიკვდილოდ გაგწირეს, - ლუღლუღებდა იგი. - გნახე თუ არა, იმწამსვე გიცანი, შენი ოქროქსოვილის წამოსასხამი და ქარვის მძივიც ვიცანი. გევედრები, წამომყევი, მე მთელი ქვეყანა შემოვიარე შენს ძებნაში. წამომყევი, ჩემო შვილო, მე მჭირდება შენი სიყვარული. </p><p> მაგრამ ვარსკვლავ-ბიჭუნა ადგილიდან არ იძროდა, გულის კარი დახშული ჰქონდა დედისთვის, სამარისებურ სიჩუმეს მხოლოდ ქალის მწარე ტირილი არღვევდა. </p><p> ბოლოს ბიჭი მათხოვარს გამოელაპარაკა და მისი ხმა მტკიცე და შეუბრალებელი იყო. </p><p> - თუ შენ მართლა დედაჩემი ხარ, - თქვა მან, - სჯობდა სულ არ მოსულიყავი. ჩემდა სამარცხვინოდ. მე მეგონა, რომ რომელიღაც ვარსკვლავის შვილი ვიყავი და არა ვიღაც მათხოვრისა, როგორც შენ ამბობ. ამიტომ აქაურობას მოშორდი და მეტი აღარ დამენახო. </p><p> - ვაი, ჩემო შვილო, - შესძახა დედაკაცმა, - ნუთუ ისე გამისტუმრებ, რომ ერთსაც არ მაკოცებ. რამდენი რამ გადამხდა თავს, სანამ გიპოვიდი. </p><p> - არა, - მიუგო ბიჭმა, - შენ მეტისმეტად შემზარავი შესახედი ხარ, უმალ ჭრელ გველს ან გომბეშოს ვაკოცებ. </p><p> ქალი წამოდგა და მწარედ ატირებული ტყისკენ გაემართა. </p><p> როდესაც ეს დაინახა ვარსკვლავ-ბიჭუნამ, გაეხარდა, კვლავ თავის მეგობრებს მიაშურა, რათა თამაში განეგრძო. მაგრამ როდესაც მისმა ამხანაგებმა დაინახეს ვარსკვლავ-ბიჭუნა, დასცინეს: </p><p> <img src="http://children.wanex.net/mcerloba/zgaprebi/images/varskvlava/maxingji.gif" border="0" height="150" width="198">- ეგ რა მოგსვლია? გომბეშოსავით საზიზღარი და ჭრელი გველივით საზარელი ხარ. აქედან გაგვეცალე, თორემ სულ ერთია, ჩვენთან არ გათამაშებთ. </p><p> და მათ ვარსკვლავ-ბიჭუნა ბაღიდან გააგდეს. </p><p> ვარსკვლავ-ბიჭუნამ წარბი შეიკრა და ჩაილაპარაკა: </p><p> - ნეტა რას ამბობენ? წავალ, ჭაში ჩავიხედავ და ის მეტყვის ჩემს სილამაზეს. </p><p> იგი ჭასთან მივიდა და წყალში ჩაიხედა. მაგრამ, ჰოი, საშინელებავ! სახით გომბეშოს დამსგავსებოდა, სხეული კი გველის ქერცლით დაფაროდა. ვარსკვლავ-ბიჭუნა ბალახზე დაემხო და ატირდა: </p><p> - უთუოდ ცოდვამ მიწია. მე ხომ დედა უარვყავი და გავაგდე კიდეც, ისე ქედმაღლურად და გულქვად მოვექეცი. ახლა კი მთელ ქვეყანას შევაჯერებ, ოღონდ ვიპოვო იგი და ვიდრე არ ვიპოვი, ვერ მოვისვენებ. </p><p> ამ დროს მასთან შეშისმჭრელის პატარა გოგონა მივიდა, მხარზე ხელი დაადო და უთხრა: </p><p> - რა ვუყოთ, რომ შენ სილამაზე დაჰკარგე? დარჩი ჩვენთან, მე არ დაგცინებ. </p><p> ბიჭმა კი უთხრა: . </p><p> - არა, მე უწყალოდ მოვექეცი დედას. და ეს ჩემი სასჯელია. ახლა კი ქვეყნად უნდა ვიხეტიალო, ვიდრე არ ვიპოვი დედაჩემს, რომ პატიება ვთხოვო. </p><p> ვარსკვლავ-ბიჭუნა ტყეში გაიქცა. დედას უძახდა და სთხოვდა დაბრუნებულიყო, მაგრამ პასუხი არ ისმოდა. მთელი დღე უხმობდა იგი დედას და როდესაც მზე ჩავიდა, ფოთლების სარეცელზე დაწვა. ჩიტები და ცხოველები გაურბოდნენ მას, რადგან კარგად ახსოვდათ მისი ბოროტება და ის სულ მარტო იყო. მხოლოდ გომბეშო უთვალთვალებდა, და ჭრელი გველი, რომელმაც ნელინელ ჩაუსრიალა შორიახლოს. დილით ბიჭი ადგა, ხეებზე მწარე კენკრა დაკრიფა და შეჭამა. შემდეგ გულსაკლავი ტირილით დაბურულ ტყეს მიაშურა. </p><p> ვარსკვლავ-ბიჭუნამ თხუნელას უთხრა: </p><p> - შენ შეგიძლია მიწის სიღრმეში ჩახვიდე. მითხარ, დედაჩემი ხომ არ არის იქ? </p><p> თხუნელამ კი მიუგო: </p><p> - აბა საიდან მეცოდინება, შენ ხომ თვალები დამთხარე. </p><p> მაშინ ბზეწვიას მიმართა: </p><p> -შენ მაღალ ხეებზე უფრო მაღლა დაფრინავ და მთელი ქვეყნის დანახვა შეგიძლია. მითხარ, დედაჩემს ხომ ვერსად ხედავ? </p><p> მაგრამ ბზეწვიამ მიუგო: </p><p> -შენ ხომ ფრთები დამაჭერი თავის შესაქცევად, როგორღა ავფრინდე ასე მაღლა? </p><p> პატარა ციყვს, რომელიც ნაძვის ხეზე ცხოვრობდა განმარტოებით, ჰკითხა ბიჭმა: </p><p> -სად არის დედაჩემი? </p><p> ციყვმა უპასუხა: </p><p> - რაო, მოსაკლავად ხომ არ დაეძებ დედაშენს? შენ ხომ დედა მომიკალი. </p><p> ვარსკვლავ-ბიჭუნა ატირდა და დაბლა დახარა თავი, რომ ღვთის ქმნილებათათვის პატიება ეთხოვა. შემდეგ ტყეში გზა განაგრძო და სულ მათხოვარ დედაკაცს ეძებდა. მესამე დღეს ტყის მეორე ბოლოში გავიდა და ველისაკენ დაეშვა. სოფელ-სოფელ დაეხეტებოდა ვარსკვლავ-ბიჭუნა. ბავშვები დასცინოდნენ და ქვებს ესროდნენ, გლეხები კი ბოსელშიც არ აწვენდნენ იმის შიშით, რომ წერნაკი არ გაეჩინა იქ შენახული მარცვლისათვის, ისეთი შემზარავი იყო იგი. არავის შებრალებია და მოჯამაგირეებმაც კი გააგდეს. დედისა ვერა გაიგო რა, თუმცა უკვე სამი წელი შესრულდა, რაც დედამიწის ზურგი შეაჯერა ხეტიალით. ვარსკვლავ-ბიჭუნას ხშირად ეჩვენებოდა დედა გზაში, გამოეკიდებოდა ხოლმე, უხმობდა, სანამ წვეტიან ქვებზე ფეხები არ დაუსისხლიანდებოდა, მაგრამ ვერც ერთხელ ვერ დაეწია. გზის პირას მცხოვრებნი კი ირწმუნებოდნენ, არავინ გვინახავს მაგის მსგავსიო, და სიცილად არ ჰყოფნიდათ ბიჭის უბედურება.</p><p> მთელი სამი წელი დაეხეტებოდა იგი ქვეყნად, მაგრამ არსად უნახავს არც სიყვარული, არც თანაგრძნობა და არც სიბრალული. ქვეყანა იყო ისეთი, როგორიც მან თვითონ შექმნა, როდესაც უდიდესი ამპარტავნებით იყო შეპყრობილი. </p> <h1>* * *</h1> <p> ერთ საღამოს ვარსკვლავ-ბიჭუნა მდინარის პირას გაშენებული, კარგად გამაგრებული ქალაქის კარს მიადგა და თუმც დაღლილი იყო და ფეხზედაც იარები გასჩენოდა, ქალაქში შესვლა მოინდომა. მაგრამ საგუშაგოზე მდგომი ჯარისკაცები აფთებით გადაეღობნენ წინ და უხეშად ჰკითხეს: </p><p> - ამ ქალაქში რა გესაქმება? </p><p> - დედას დავეძებ, - მიუგო ბიჭმა, - გთხოვთ, შემიშვათ, იქნებ სწორედ ამ ქალაქში იყოს დედაჩემი. </p><p> მაგრამ ჯარისკაცებმა სასაცილოდ აიგდეს. ერთერთმა მათგანმა კი შავი წვერი შეარხია, ფარი დაბლა დაუშვა და შესძახა: </p><p> - რა გაეხარდება დედაშენს შენი ნახვა! შენ უფრო შემზარავი ხარ, ვიდრე გომბეშო და ჭრელი გველი, ჭაობში რომ ბუდობენ. გასწი, გაეთრიე აქედან. დედაშენი აქ არა ცხოვრობს. </p><p> მეორე გუშაგმა, რომელსაც ხელში ყვითელი დროშა ეჭირა, ბიჭსა ჰკითხა: </p><p> - ვინ არის დედაშენი და რატომ დაეძებ მას? </p><p> და ვარსკვლავ-ბიჭუნამ მიუგო: </p><p> - დედაჩემი ჩემსავით მათხოვარია, მე კი ცუდად მოვეპყარი. გემუდარებით, შემიშვით, რომ პატიება ვთხოვო, თუ ამ ქალაქშია. </p><p> მაგრამ ჯარისკაცებმა არ შეუშვეს და შუბებით დაჩხვლიტეს იგი. </p><p> ვარსკვლავ-ბიჭუნა ატირდა და უკან წასვლა დააპირა. ამ დროს გუშაგებს მიუახლოვდა კაცი, რომლის აბჯარი ოქროს ყვავილებით იყო მოვარაყებული და ჩაჩქანზე ფრთოსანი ლომი ჰქონდა გამოკვეთილი. მან იკითხა, ვის უნდა ქალაქში შემოსვლაო, და ჯარისკაცებმა უპასუხეს: მათხოვარია, მათხოვრის შვილია და ჩვენ გავაგდეთო. </p><p> <img src="http://children.wanex.net/mcerloba/zgaprebi/images/varskvlava/grdzneuli.gif" align="right" border="0" height="276" hspace="0" width="156">- არა, - სიცილით შესძახა მან, - ჩვენ მონად გავყიდით ამ ბინძურ ქმნილებას და იმ ფულით ერთ ფიალა ტკბილ ღვინოს მაინც დავლევთ. </p><p> და ამ დროს გამოიარა ბოროტი სახის მქონე მოხუცმა კაცმა და თქვა: </p><p> - მე ვიყიდი მაგ ბიჭს ამ ფასად, - და როდესაც მან ფული გადაიხადა, ხელი ჩასჭიდა ვარსკვლავ-ბიჭუნას და ქალაქში შეიყვანა. </p><p> როდესაც მრავალი ქუჩა გაიარეს, კედელში დატანებულ პატარა კარს მიადგნენ. კედელს ბროწეულის ხე ფარავდა. მოხუცი ეშმის მოჩუქურთმებული ბეჭდით შეეხო კარს და იგი გაიღო. მათ სპილენძის ხუთი საფეხური აიარეს და აღმოჩნდნენ ბაღში, რომელიც შავი ყაყაჩოთი და გამომწვარი თიხის მწვანე დოქებით იყო სავსე. და მაშინ თავისი ჩალმიდან მოხუცმა ნაყშიანი აბრეშუმის ხილაბანდი ამოიღო, ვარსკვლვ-ბიჭუნას თვალები აუხვია და წინ გაიგდო. როდესაც ხილაბანდი მოხსნეს, იგი აღმოჩნდა დილეგში, რომელიც რქის სანათით იყო განათებული. </p><p> მოხუცმა ტაბლით ცოტაოდენი ობმოკიდებული პური დაუდგა წინ და უთხრა, ჭამეო: ფინჯნით მარილიანი წყალი მოუტანა და უთხრა, დალიეო. და როდესაც ბიჭმა ჭამა გაათავა, მოხუცი დილეგიდან გავიდა და კარი რკინის ჯაჭვით ჩაკეტა. </p><h1> * * * </h1> <p> და მეორე დილას მოხუცი, რომელიც ნამდვილად ლიბიის უდიდესი გრძნეული იყო და თავისი ხელობა ნილოსის სამარხებში მცხოვრები ერთი კაცისაგან შეესწავლა, ბიჭთან მივიდა, მკაცრად შეხედა და უთხრა: </p><p> - ტყეში, რომელიც გიაურთა ქალაქის კარის მახლობლადაა, ოქროს სამი ფულია. ერთი თეთრი ოქროსია, მეორე ყვითლისა და მესამე კი წითელი ოქროსი. დღეს თეთრი ოქროს ფულს მომიტან და თუ ვერ მოიტანე, ას წკეპლას დაგარტყამ. აბა, ახლა ჩქარა წადი. მე კი მზის ჩასვლისას ბაღის კარებთან დაგელოდები. იცოდე, თეთრი ოქრო მოიტანე, თორემ ცუდად იქნება შენი საქმე. შენ ხომ ჩემი მონა ხარ და მე ერთი ფიალა ტკბილი ღვინის ფასად გიყიდე. -და მან ნაყშიანი აბრეშუმის ხბლაბანდით შეუხვია თვალები ვარსკვლავ-ბიჭუნას და გამოიყვანა სახლიდან, შემდეგ ყაყაჩოს ბაღიდან და სპილენძის ხუთი საფეხური აატარა. შემდეგ თავისი ბეჭდით პატარა კარი გააღო და ბიჭი ქუჩაში გაუშვა. </p> <h1>* * * </h1> <p> ვარსკვლავ-ბიჭუნა ქალაქის კარს გასცილდა და მალე იმ ტყესთან მივიდა, გრძნეულმა რომ მიასწავლა.</p><p> ტყე შორიდან ძალიან ლამაზი მოჩანდა და სავსე უნდა ყოფილიყო მგალობელი ჩიტებითა და სურნელოვანი ყვავილებით. ვარსკვლავ-ბიჭუნა საამოვნებით შევიდა ტყეში, მაგრამ ეს სილამაზე მხოლოდ მოჩვენებითი გამოდგა, რადგან საითაც კი გადადგამდა ნაბიჯს, დედამიწიდან ამოიმართებოდნენ ასკილის წვეტიანი ბუჩქები და ეკლები და გარს ერტყმოდნენ, უკეთური ჭინჭარი სუსხავდა მას და შავი ნარი ნემსებივით ესობოდა. იგი დიდად იტანჯებოდა, თეთრ ოქროს ფულს კი, გრძნეულმა რომ უთხრა, ვერსად მიაგნო, თუმცა დილადან შუადღემდე და შუადღიდან მზის ჩასვლამდე ეძებდა მას. და როცა მზე ჩავიდა, მან პირი სახლისკენ იბრუნა, თან მწარედ ტიროდა, რადგან იცოდა, რაც მოელოდა. </p><p> როდესაც ტყის პირს მიაღწია, ტევრიდან ვიღაც ჭირში მყოფის ყვირილი მოესმა. და ვარსკვლავ-ბიჭუნას დაავიწყდა საკუთარი უბედურება, იგი სირბილით დაბრუნდა უკან და დაინახა, რომ პატარა კურდღელი გაბმულიყო ვიღაც მონადირის მიერ დაგებულ მახეში. </p><p> ვარსკვლავ-ბიჭუნას შეებრალა იგი, გაათავისუფლა და უთხრა: </p><p> - მე თვითონ მხოლოდ მონა ვარ, მაგრამ მაინც შემიძლია თავისუფლება დაგიბრუნო. </p><p> კურდღელმა მიუგო: </p><p> - შენ თავისუფლება მომანიჭე. მითხარ, რითი შემიძლია სამაგიერო მოგიზღო?</p><p> ვარსკვლავ-ბიჭუნამ უთხრა: </p><p> - თეთრ ოქროს ფულს დავეძებ და ვერსად მიპოვნია. შინ რომ ხელცარიელი დავბრუნდე, პატრონი შავ დღეს დამაყრის. </p><p> - წამომყევი, - უთხრა კურდღელმა, - მე გიჩვენებ თეთრ ოქროს ფულს, რადგან ვიცი, სად არის ის ფული და ისიც ვიცი, რისთვის დამალეს იქ. </p><p> ვარსკვლავ-ბიჭუნა წაჰყვა კურდღელს და ჰოი, საკვირველებავ; დიდი მუხის ხის ნაპრალში დაინახა თეთრი ოქრო, რომელსაც ეძებდა. იგი სიხარულით აღივსო, ოქროს ხელი წაატანა და კურდღელს შესძახა: </p><p> - ჩემი სამსახურის წილ მრავლის უმეტესი მომაგე და ჩემი შენზე სიკეთე ასგზის გადამიხადე. </p><p> - არა, - მიუგო კურდღელმა, - მე მხოლოდ სამაგიერო გადაგიხადე, - და მან მოკურცხლა, ვარსკვლავ-ბიჭუნა კი ქალაქისკენ გაემართა. </p><p> ქალაქის კართან კეთროვანი იჯდა. სახეზე ნაცრისფერი ტილო ჰქონდა ჩამოფარებული და ნახვრეტებიდან ნაკვერცხლებივით უელავდნენ თვალები; როცა მან მომავალი ვარსკვლავ-ბიჭუნა დაინახა, ხის თასს ხელი დაჰკრა, ზარი ააწკარუნა და ასე უთხრა: </p><p> - მომეცი ფული, თორემ შიმშილით მოვკვდები. ქალაქიდან გამომაძევეს და არავის ვებრალები. </p><p> - ვაი, რომ ჩემს შულდაკში მხოლოდ ერთი ცალი ფულია და ის რომ ჩემს პატრონს არ მივუტანო, მცემს, რადგან მისი მონა ვარ, - უთხრა ბიჭმა. </p><p> მაგრამ კეთროვანი იმდენი ევედრა, სანამ ვარსკვლავ-ბაჭუნას არ შეებრალა და თეთრი ოქროს ფული არ მისცა. </p><p> როდესაც ვარსკვლავ-ბიჭუნა გრძნეულის სახლს მიუახლოვდა, გრძნეულმა კარი გაუღო, შიგ შეიყვანა და ჰკითხა: - </p><p> - მოიტანე თეთრი ოქროს ფული? </p><p> ბიჭმა უპასუხა: </p><p> - არა, არ მომიტანია. </p><p> მაშინ გრძნეული მივარდა და ცემა დაუწყო. შემდეგ წინ ცარიელი ტაბლა დაუდგა და უთხრა, ჭამეო. ცარიელი ფინჯანი მიუგდო და უთხრა, დალიეო, და ისევ დილეგში დაამწყვდია. </p><p> მეორე დილას გრძნეული დილეგში შევიდა დაბიჭს უთხრა: </p><p> - დღეს რომ არ მოიტანო ყვითელი ოქროს ფული, სამუდამოდ მონად გიყოლიებ და სამას წკეპლას დაგარტყამ. </p><p> ვარსკვლავ-ბიჭუნა ტყეში წავიდა და მთელი დღე ეძებდა ყვითელ ოქროს ფულს, მაგრამ ვერსად იპოვა. როცა მზე ჩავიდა, დაჯდა და ტირილი დაიწყო. ამ დროს ის პატარა კურდღელი მიუახლოვდა, რომელიც ხაფანგს გადაარჩინა.</p><p> კურდღელმა ჰკითხა: </p><p> - რა გატირებს? ან რას დაეძებ ტყეში? </p><p> და ბიჭმა მიუგო: </p><p> - მე ვეძებ აქ დამალულ ყვითელ ოქროს ფულს და თუ ვერ ვიპოვე, ჩემი პატრონი მცემს და ისევ მისი მონა ვიქნები. </p><p> - გამომყევი, - შესძახა კურდღელმა, წინ გაიქცა და ტყეში ერთ გუბურასთან მიირბინა, რომლის ფსკერზე ყვითელი ოქროს ფული იდო. </p><p> - რითი გადაგიხადო მადლობა? - შესძახა ვარსკვლავ-ბიჭუნამ. - ეს უკვე მეორედ მიხსენი. </p><p> - არა, შენ პირველმა შემიცოდე, - მიუგო კურდღელმა და გაიქცა. </p><p> ვარსკვლავ-ბიჭუნამ აიღო ყვითელი ოქროს ფული, შულდაკში ჩააგდო და სწრაფი ნაბიჯით გაემართა ქალაქისაკენ. კეთროვანმა ბიჭი შენიშნა, მისკენ გამოქანდა. წინ დაუჩოქა და შესძახა: </p><p> - მომეცი ფული, თორემ შიმშილით მოვკვდები. </p><p> ვარსკვლავ-ბიჭუნამ კი მიუგო: </p><p> - ჩემს შულდაკში მხოლოდ ერთი ყვითელი ოქროს ფულია და ის რომ ჩემს პატრონს არ მივუტანო, მცემს და სამუდამოდ მონად დამტოვებს. </p><p> მაგრამ კეთროვანი იმდენ ხანს ევედრა, სანამ ბიჭს არ შეეცოდა და ყვითელი ოქროს ფული არ მისცა. </p><p> და როდესაც ბიჭი გრძნეულის სახლს მიუახლოვდა, პატრონმა კარი გაუღო, შიგ შეუშვა და ჰკითხა: </p><p> - მოიტანე ყვითელი ოქროს ფული? </p><p> და ვარსკვლავ-ბიჭუნამ უპასუხა: </p><p> - არა, არ მომიტანია. </p><p> მაშინ გრძნეული მივარდა და ცემა დაუწყო. შემდეგ ბორკილები დაადო და ისევ დილეგში ჩააგდო. </p><p> მეორე დილას გრძნეული ვარსკვლავ-ბაჭუნასთან მივიდა და უთხრა: </p><p> - დღეს თუ წითელ ოქროს ფულს მომიტან, თავისუფლებას დაგიბრუნებ, ხოლო თუ ხელცარიელი დაბრუნდი, ცოცხალი არ გადამირჩები. </p><p> ვარსკვლავ-ბიჭუნა ტყეში წავიდა და მთელი დღე ეძებდა წითელ ოქროს ფულს, მაგრამ ვერსად იპოვა. საღამოთი იგი დაჯდა და ტირილი დაიწყო. უცბად მასთან პატარა კურდღელმა მიირბინა.</p><p> და კურდღელმა უთხრა: </p><p> - წითელი ოქროს ფული, რომელსაც ეძებ, შენს უკან რომ მღვამეა, იქ არის. მაშ ნუღარ ტირი, გამხიარულდი. </p><p> - რითი გადაგიხადო სამაგიერო? - შესძახა ბიჭმა, - შენ სამჯერ მიხსენი. </p><p> - არა, შენ პარველმა შემიცოდე, - მიუგო კურდღელმა და გაიქცა. </p><p> და ვარსკვლავ-ბიჭუნა მღვიმეში შევიდა და მის უ https://dzidza.at.ua/blog/2009-06-26-51 jiji_montana https://dzidza.at.ua/blog/2009-06-26-51 Fri, 26 Jun 2009 14:18:36 GMT <h1><br> </h1> <p align="center"><img src="http://children.wanex.net/mcerloba/zgaprebi/images/castleintro.gif" border="0" height="237" width="204"></p><p>ყოველ ნაშუადღევს სკოლიდან დაბრუნებული ბავშვები შედიოდნენ გოლიათის ბაღში და იქ თამაშობდნენ.</p><p> ეს იყო დიდი, ლამაზი ბაღი, რბილი, მწვანე ბალახით დაფარული. აქა-იქ ბალახში ვარსკვლავივით მშვენიერი ყვავილები მოჩანდა. და იდგა იქ თორმეტი ატმის ხე, რომელიც გაზაფხულზე ვარდიდსფერ და სადაფისფერ ნაზ ყვავილებად იფეთქებდა ხოლმე, შემოდგომაზე კი უხვი ნაყოფი ესხა. ხეებზე ისხდნენ ჩიტები და ისე ტკბილად გალობდნენ, რომ ბავშვები თამაშს თავს ანებებდნენ, რათა მათთვის ესმინათ.</p><p> - რა ბედნიერები ვართ აქ, - გასძახოდნენ ისინი ერთმანეთს.</p><p> ერთ დღეს გოლიათი დაბრუნდა. იგი თავისი მეგობრის კორნუოლელი კაციჭამიას სანახავად იყო წასული და იქ შვიდი წელი დაჰყო. რის თქმაც ეწადა, ყველაფერი თქვა ამ შვიდ წელიწადში და რადგან სათქმელი შემოელია, გადაწყვიტა საკუთარ სასახლეს დაბრუნდებოდა. დაბრუნებულმა დაინახა ბავშვები, რომლებიც მის ბაღში თამაშობდნენ.<... <h1><br> </h1> <p align="center"><img src="http://children.wanex.net/mcerloba/zgaprebi/images/castleintro.gif" border="0" height="237" width="204"></p><p>ყოველ ნაშუადღევს სკოლიდან დაბრუნებული ბავშვები შედიოდნენ გოლიათის ბაღში და იქ თამაშობდნენ.</p><p> ეს იყო დიდი, ლამაზი ბაღი, რბილი, მწვანე ბალახით დაფარული. აქა-იქ ბალახში ვარსკვლავივით მშვენიერი ყვავილები მოჩანდა. და იდგა იქ თორმეტი ატმის ხე, რომელიც გაზაფხულზე ვარდიდსფერ და სადაფისფერ ნაზ ყვავილებად იფეთქებდა ხოლმე, შემოდგომაზე კი უხვი ნაყოფი ესხა. ხეებზე ისხდნენ ჩიტები და ისე ტკბილად გალობდნენ, რომ ბავშვები თამაშს თავს ანებებდნენ, რათა მათთვის ესმინათ.</p><p> - რა ბედნიერები ვართ აქ, - გასძახოდნენ ისინი ერთმანეთს.</p><p> ერთ დღეს გოლიათი დაბრუნდა. იგი თავისი მეგობრის კორნუოლელი კაციჭამიას სანახავად იყო წასული და იქ შვიდი წელი დაჰყო. რის თქმაც ეწადა, ყველაფერი თქვა ამ შვიდ წელიწადში და რადგან სათქმელი შემოელია, გადაწყვიტა საკუთარ სასახლეს დაბრუნდებოდა. დაბრუნებულმა დაინახა ბავშვები, რომლებიც მის ბაღში თამაშობდნენ.</p><p> - აქ რას აკეთებთ?! – შესძახა მან გაბრაზებით და ბავშვები გაიქცნენ.</p><p> - ყველამ იცოდეს, რომ ეს ბაღი ჩემია და მხოლოდ ჩემი, - თქვა მან, - დაე, ისიც იცოდნენ, ჩემ გარდა აქ ვერავინ ითამაშებს.</p><p> მან ბაღს მაღალი გალავანი შემოავლო და გამოჰკიდა აბრა ასეთი წარწერით:</p><p> მიჯნის დამრღვევი</p><p> პასუხს აგებს.</p><p> ის ძალიან თავკერძა გოლიათი იყო.</p><p> საბრალო ბავშვებს ახლა სათამაშო ადგილი აღარა ჰქონდათ. ერთ ხანს გზაზე თამაში სცადეს, მაგრამ გზა ძალზე მტვრიანი იყო და ზედ ქვა-ღორღი ეყარა, და ბავშვებს არ მოსწონდათ იგი. პატარები გარს უვლიდნენ მაღალ გალავანს, როცა გაკვეთილები მთავრდებოდა, და ლაპარაკობდნენ მშვენიერ ბაღზე, რომელსაც მათგან გალავანი ჰყოფდა.</p><p> - რა ბედნიერები ვიყავით იქ! – ეუბნებოდნენ ერთმანეთს.</p><p align="center"> <img src="http://children.wanex.net/mcerloba/zgaprebi/images/castlesnow.gif" border="0" height="386" width="304"></p><p> შემდეგ გაზაფხული მოვიდა და მთელ იმ მხარეს პატარა ყვავილები და ჩიტუნები მოეფინენ. მხოლოდ ბოროტი გოლიათის ბაღში ისევ ზამთარი იდგა. ჩიტებს არ უნდოდათ იქ გალობა, რადგან იქ არ იყვნენ ბავშვები, ხეებს არც კი გახსენებიათ იქ აყვავება. ერთხელ ტურფა ყვავილმა წარმოჰყო თავი ბალახიდან, მაგრამ როდესაც აბრა შენიშნა, ისე დაენანა ბავშვები, რომ ისევ მიწაში ჩასრიალდა და ძილს მიეცა. მხოლოდ თოვლი და ყინვა იყვნენ კმაყოფილი. „გაზაფხულს დავიწყებია ეს ბაღი, - გაიძახოდნენ ისინი, - მაშ ჩვენ შეგვიძლია აქ მთელი წელიწადი ვიბატონოთ“. თპვლმა თავისი თეთრი წამოსასხამი დაფარა ბალახი და ყინვამ კი ვერცხლისფრად მოხატა ხეები. შემდეგ მათ დაპატიჟეს შემოდგომის ქარი, და ისიც მოვიდა. იგი ქურქში იყო გახვეული და მთელი დღე ღრიალით დაქროდა ბაღში და გლეჯდა საკვამურებს. „რა საამური ადგილია, - ამბობდა იგი, - სეტყვაც უნდა მოვიპატიჟოთო“. ასე მოვიდა სეტყვაც. ყოველდღე სამ-სამ საათს გრიალი გაჰქონდა სასახლის სახურავზე, ვიდრე თითქმის სულ არ დალეწა კრამიტი, და შემდეგ მთელი თავისი სისწრაფით ბაღის გარშემო დაიწყო სირბილი. მას ნაცრისფერი სამოსი ეცვა და ყინულივით ცივი სუნთქვა ჰქონდა.</p><p> - არ მესმის, ასე რატომ იგვიანებს გაზაფხული, - ამბობდა ფანჯარასთან მჯდომი ბოროტი გოლიათი და თან თავის თეთრ ბაღს გაჰყურებდა. – იმედი მაქვს გამოიდარებს.</p><p> მაგრამ გაზაფხული არ მოსულა, არც ზაფხული. შემოდგომამ ქარვისფერი ხილით დაამშვენა ყველა ბაღი, მაგრამ გოლიათის ბაღისათვის არაფერი გაუმეტებია. „გოლიათი მეტუსმეტად ბოროტია“, - თქვა შემოდგომამ. ამგვარად გოლიათის ბაღში სულ ზამთარი იდგა, და შემოდგომის ქარსა და სეტყვას, ყინვასა და თოვლს ფერხული ჰქონდათ ჩაბმული ხეებს შორის.</p><p> ერთ დილას გოლიათი ლოგინში იწვა. არ ეძინა. უეცრად მშვენიერი მუსიკა მოესმა. ეს მუსიკა ისე ტკბილი ეჩვენა, იფიქრა, ალბათ, გზად მიმავალი მეფის მემუსიკენი თუ არიანო. ნამდვილად ეს მხოლოდ პატარა ბზეწვია იყო, რომელიც მისი ფანჯრის იქით გალობდა. მაგრამ გოლიათს ისე დიდხანს არ სმენია ჩიტის გალობა თავის ბაღში, რომ იგი დედამიწაზე უმშვენიერეს მუსიკად ჩასთვალა. სეტყვამ დაანება თავი სახურავზე ცეკვას, ჩრდილოეთის ქარმა შეწყვიტა ღრიალი და საუცხოო სურნელება შემოვიდა ღია ფანჯარაში. „როგორც იქნა, გაზაფხულდა“, - თქვა გოლიათმა, წამოხტა ლოგინიდან და გარეთ გაიხედა.</p><p> რა დაინახა?</p><p align="center"> <img src="http://children.wanex.net/mcerloba/zgaprebi/images/castleonetree.gif" border="0" height="393" width="320"></p><p> განსაცვიფრებელი სურათი დაინახა. ბავშვებს კედელში პატარა გამონგრეული ადგილი ეპოვათ და ბაღში შემოპარულიყვნენ. ყოველ ხეზე, რომელსაც კი თვალი შეავლო გოლიათმა, თითო პატარა ბავშვი იჯდა. და ხეებს ისე უხაროდათ ბავშვები დაბრუნება, რომ მთლად ყვავილებით დაიფარნენ და ნაზად არხევდნენ ტოტებს. ჩიტები დაფრინავდნენ და აღტაცებით ჟღურტულებდნენ. ყვავილები მწვანე ბალახიდან იცქირებოდნენ და იცინოდნენ. მშვენიერი სანახაობა იყო. მხოლოდ ბაღის ერთ კუთხეში ჯერ კიდევ ზამთარი იდგა. ეს იყო ბაღის უმშვენიერესი კუთხე. იქ ერთი პატარა ბიჭი იდგა. ისეთი პატარა იყო, რომ ტოტებს ვერა სწვდებოდა, ამიტომ ხეს გარს უვლიდა და მწარედ ტიროდა. საბრალო ხე ისევ ყინვითა და თოვლით იყო დაფარული, ჩრდილოეთის ქარი ქროდა და ბობოქრობდა მის თავზე.</p><p> - ამოცოცდი, პატარა ბიჭო, - თქვა ხემ და რამდენადაც შეეძლო დაბლა დახარა თავისი ტოტები. მაგრამ ბიჭი მეტისმეტად პატარა იყო.</p><p> ამ სანახაობამ გოლიათს გული მოულბო. „რა ბოროტი ვყოფილვარ თურმე, - თქვა მან, - ახლა კი ვიცი, რატომ არ მესტუმრა აქ გაზაფხული. ამ საბრალო ბიჭს ხის კენწეროზე შევსვამ, შემდეგ გალავანს მოვშლი და ჩემი ბაღი ბავშვების სათამაშო მოედანი იქნება სამუდამოდ“. გოლიათს მართლაც სანანებლად გახდომოდა თავისი საქციელი.</p><p> ის ფეხაკრეფით ჩავიდა ქვემოთ, სულ ჩუმად გამოაღო წინა კარი და ბაღში გავიდა. მაგრამ როდესაც ბავშვებმა დაინახეს იგი, ისე შეეშინდათ, რომ ყველანი გაიქცნენ, და ბაღში ისევ დაზამთრდა. მხოლოდ პატარა ბიჭი არ გაქცეულა, რადგან ცრემლით ჰქონდა თვალები სავსე და მისკენ მომავალი გოლიათი ვერ დაინახა. გოლიათი ჩუმად მიეპარა მას, ნაზად აიყვანა ხელში და ხეზე შესვა. ხემ მაშინვე ყვავილებად იფეთქა, ჩიტები მოფრინდნენ და გალობა დაიწყეს; პატარა ბიჭმა ორივე მკლავი გაშალა, გოლიათს კისერზე მოეხვია და აკოცა. სხვა ბავშვებმა რომ დაინახეს, გოლიათი აღარ ჯავრობდა, უკანვე მოირბინეს, და მათთან ერთად მოვიდა გაზაფხულიც.</p><p> - ამიერიდან ეს თქვენი ბაღია, პატარებო, - თქვა გოლიათმა, აიღო დიდი ნაჯახი და გალავანი მოარღვია. შუადღისას ბაზრისკენ მიმავალმა ხალხმა დაინახა ბავშვებთან ერთად მოთამაშე გოლიათი ულამაზეს ბაღში, რომლის მსგავსიც მათ არასდროს ენახათ.</p><p> პატარები მთელი დღე თამაშობდნენ და საღამოთი გამოსამშვიდობებლად მივიდნენ გოლიათთან.</p><p> - სად არის თქვენი პატარა ამხანაგი? – იკითხა მან, - ის ბიჭუნა, მე რომ ხეზე შევსვი, - გოლიათს იგი ყველაზე მეტად უყვარდა, რადგან პატარა ბიჭმა აკოცა მას.</p><p> - არ ვიცით, - მიუგეს ბავშვებმა. – ის წავიდა.</p><p> - უთხარით, ხვალ უთუოდ მოვიდეს, - თქვა გოლიათმა, მაგრამ ბავშვებმა უპასუხეს, არ ვიცით, სად ცხოვრობს პატარა ბიჭი და წინათ არასოდეს გვინახავს იგიო. გოლიათი ძალზე დაღონდა.</p><p> ყოველ ნაშუადღევს, სკოლის შემდეგ ბავშვები მოდიოდნენ და ეთამაშებოდნენ გოლიათს, მაგრამ გოლიათის საყვარელი ბიჭი აღარ გამოჩენილა. გოლიათი მეტად კეთილად ეპყრობოდა ყველა ბავშვს, მაგრამ მაინც ძალზე ეწადა თავისი პირველი მეგობრის ნახვა და ხშირად ჩამოაგდებდა ხოლმე მასზე საუბარს.</p><p> - როგორ გამახარებდა მისი ნახვა, - ამბობდა იგი.</p><p> განვლო წლებმა. გოლიათი ძალზე მოხუცდა, დაუძლურდა კიდეც. თამაში აღარ შეეძლო, ვეებერთელა სავარძელში იჯდა, გასცქეროდა მოთამაშე ბავშვებს და თავისი ბაღის მშვენიერებით სტკბებოდა.</p><p> - ბევრი ლამაზი ყვავილი ხარობს ბაღში, - იტყოდა ხოლმე იგი, - მაგრამ ყველაზე ლამაზი ყვავილები ბავშვები არიან.</p><p> ერთ ზამთრის დილას, როცა გოლიათი ტანთ იცვამდა, ფანჯარაში გაიხედა. ახლა მას ზამთარი აღარ ეჯავრებოდა, რადგან იცოდა, რომ ზამთარი იგივე მძინარე გაზაფხული იყო და რომ ყვავილები ისვენებდნენ მხოლოდ.</p><p> უცებ გაოცებულმა თვალები მოიფშვნიტა და დაჟინებით დაიწყო ცქერა. მართლაც საოცარი სურათი იყო. ბაღის უშორეს კუთხეში მშვენიერი სურათი იყო. ბაღის უშორეს კუთხეში მშვენიერი თეთრი ყვავილებით დაფარული ხე იდგა, ოქროსფერი ტოტები ჰქონდა და ვერცხლისფერი ხილი ესხა, მის ძირში კი გოლიათის საყვარელი პატარა ბიჭი იდგა.</p><p> აღტაცებული გოლიათი კიბეზე დაეშვა და ბაღში გავიდა. აჩქარებით გადათელა ბალახი და ბავშვს მიუახლოვდა. როდესაც სულ ახლოს მივიდა ბავშვთან, ბრაზით სახე წამოუწითლდა: ბავშვს ხელისგულზე ორი ნალურსმევი ეტყობოდა, და პატარა ფეხებზეც ორი ნალურსმევი ჰქონდა.</p><p> - ვინ გაბედა შენი დალურსმვა? – შესძახა გოლიათმა, - მითხარი, რომ ჩემი დიდი ხმალი ავიღო და შევმუსრო იგი.</p><p> - არა! – უპასუხა ბავშვმა. – ეს მხოლოდ სიყვარულის ჭრილობაა.</p><p> - განა შენ ვინა ხარ? – შეეკეთხა გოლიათი და შიშით შეპყრობილმა მუხლი მოიყარა ბავშვის წინაშე.</p><p> ბავშვმა გაუღიმა და უთხრა:</p><p> - ერთხელ შენ ნება დამრთე შენს ბაღში მეთამაშა, დღეს კი შენ შემოხვალ ჩემს ბაღში, რომელსაც სამოთხე ჰქვია.</p><p> იმ ნაშუადღევს ბავშვებმა ჩვეულებისამებრ მოირბინეს და ხის ქვეშ ნახეს მკვდარი გოლიათი მთლად თეთრი ყვავილებით შესუდრული. </p> <p align="center"><img src="http://children.wanex.net/mcerloba/zgaprebi/images/giantheaven2.gif" border="0" height="420" width="304"></p> https://dzidza.at.ua/blog/2009-06-26-50 jiji_montana https://dzidza.at.ua/blog/2009-06-26-50 Fri, 26 Jun 2009 14:17:51 GMT <h1><br> </h1> <p> <img src="http://children.wanex.net/mcerloba/motxrobebi/images/bulbuli_vardi.gif" align="right" border="0" height="297" width="185">- სატრფომ მითხრა, თქვენთან ვიცეკვებ, წითელ ვარდებს თუ მომიტანთო, - წამოიძახა ახალგაზრდა სტუდენტმა, - მაგრამ ჩემს ბაღში ერთი წითელი ვარდიც კი არ მოიძებნება. </p><p> იქვე, ქვამუხაზე, ბუდეში ბულბული იჯდა. სტუდენტის სიტყვები რომ გაიგონა, ფოთლებში გამოიხედა და განცვიფრდა. </p><p> - ჩემს ბაღში ერთი წითელი ვარდიც კი არ არის, - წამოიძახა სტუდენტმა და ლამაზი თვალები ცრემლით აევსო, - აჰ, რა უბრალო რამეზე ჰკიდია ადამიანის ბედნიერება! ყოველივე წამიკითხავს, რაც ბრძენთ დაუწერიათ; ფილოსოფიის ყველა საიდუმლოს ჩავწვდომივარ და მაინც, ერთი წითელი ვარდისთვის მთელი სიცოცხლე უბედური უნდა ვიყო. </p><p> - ძლივს არა ვნახე ნამდვილი მიჯნური. - თქვა ბულბულმა, - ყოველ ღამე ასეთ მიჯნურს ვუგალობდი, თუმცა მე თვითონ არასოდეს მენახა იგი: ყოველ ღამე ვუამბობდი ვარსკვლავებს მის ამბავს და აი მხოლოდ ახლა ვხედავ მას. სუმბულის ყვავილივით მუქია თმა მისი, ბაგე კი - მისი სუ... <h1><br> </h1> <p> <img src="http://children.wanex.net/mcerloba/motxrobebi/images/bulbuli_vardi.gif" align="right" border="0" height="297" width="185">- სატრფომ მითხრა, თქვენთან ვიცეკვებ, წითელ ვარდებს თუ მომიტანთო, - წამოიძახა ახალგაზრდა სტუდენტმა, - მაგრამ ჩემს ბაღში ერთი წითელი ვარდიც კი არ მოიძებნება. </p><p> იქვე, ქვამუხაზე, ბუდეში ბულბული იჯდა. სტუდენტის სიტყვები რომ გაიგონა, ფოთლებში გამოიხედა და განცვიფრდა. </p><p> - ჩემს ბაღში ერთი წითელი ვარდიც კი არ არის, - წამოიძახა სტუდენტმა და ლამაზი თვალები ცრემლით აევსო, - აჰ, რა უბრალო რამეზე ჰკიდია ადამიანის ბედნიერება! ყოველივე წამიკითხავს, რაც ბრძენთ დაუწერიათ; ფილოსოფიის ყველა საიდუმლოს ჩავწვდომივარ და მაინც, ერთი წითელი ვარდისთვის მთელი სიცოცხლე უბედური უნდა ვიყო. </p><p> - ძლივს არა ვნახე ნამდვილი მიჯნური. - თქვა ბულბულმა, - ყოველ ღამე ასეთ მიჯნურს ვუგალობდი, თუმცა მე თვითონ არასოდეს მენახა იგი: ყოველ ღამე ვუამბობდი ვარსკვლავებს მის ამბავს და აი მხოლოდ ახლა ვხედავ მას. სუმბულის ყვავილივით მუქია თმა მისი, ბაგე კი - მისი სურვილის ვარდივით წითელი. მაგრამ ვნებამ სახე მქრქალ სპილოსძვალს დაუმსგავსა და დარდმა შუბლზე თავისი დაღი დააჩნია. </p><p> - უფლისწული ხვალ საღამოს მეჯლისს მართავს და ჩემი სატრფოც იქ იქნება, - წაიდუდუნა ახალგაზრდა სტუდენტმა. - წითელ ვარდს თუ მივუტან, მთელი ღამე, გათენებამდე იცეკვებს ჩემთან. მე შემეძლება მას ხელი მოვხვიო. ის კი მხარზე თავს დამადებს; მე ხელს მოვჭიდებ მის ხელს და მთელი ღამე ვიცეკვებთ ერთად. მაგრამ ჩემს ბაღში არ არის წითელი ვარდი და მე მარტოდ-მარტომ უნდა გავატარო საღამო. ის ზედაც არ შემომხედავს, ისე ჩამივლის... გული, გამისკდება... </p><p> - ეს მართლაც სამდვილი მიჯნურია! - თქვა ბულბულმა, - რასსაც მე ვუგალობ. სწორედ ის სტანჯავს; რაც ჩემთვის ლხენაა, მისთვის წამებად ქცეულა. სიყვარული ჭეშმარიტად სასწაულია. ის ზურმუხტზე უძვირფასესია და უფრო იშვიათია, ვიდრე მშვენიერი იაგუნდი. სიყვარულს ვერ იყიდი მარგალიტითა და ბროლ-ბადახშით, ან ვის უნახავს სიყვარული იყიდებოდეს, ვის უნახავს სიყვარულის ვაჭარი. სიყვარულს ფასი არ დაედება. </p><p> - მემუსიკენი ქანდარაზე ჩანგს ააჟღერებენ, - თქვა ახალგაზრდა სტუდენტმა, - ჩემი სატრფო ქნარისა და ვიოლინოს ხმას აჰყვება და ისე იცეკვებს, თითქოს მიწას არ ეხებოდეს მისი ფეხი. მდიდრულად მორთული თაყვანისმცემლები მის გარშემო მოიყრიან თავს. ჩემთან კი არ იცეკვებს, რადგან წითელ ვარდს ვერ მივუტან. - სტუდენტმა სახეზე ხელები აიფარა და ქვითინით დაემხო მოლზე. </p><p> - რა ატირებს? - გაიკვირვა პატარა მწვანე ხვლიკმა და კუდაშვერილმა სტუდენტს გვერდით გაურბინა. </p><p> - მართლა და რა ატირებს? - იკითხა პეპელამ, რომელიც მზის სხივს მისდევდა კვალდაკვალ. </p><p> - მართლა, რა ატირებს? - ხმადაბლა ჰკითხა ზიზილომ მეზობელს. </p><p> - წითელი ვარდისთვის ტირის, - ჩამოსძახა ბულბულმა. </p><p> - წითელი ვარდისთვის! - გაიოცა ყველამ, - როგორ არა რცხვენია? </p><p> პატარა ხვლიკმა კი, რომელიც ბუნებით, ცოტა არ იყოს, ცინიკოსი გახლდათ, ხმამაღლა გაიცინა. </p><p> მხოლოდ ბულბულმა გაუგო სტუდენტს. უხმოდ იჯდა იგი მუხის ხეზე და სიყვარულის იდუმალებაზე ფიქრობდა. მერე უეცრად წაბლისფერი ფრთები გაშალა და ჰაერში შეიფრთხიალა. როგორც ჩრდილი, ისე გადაევლო თავს ჭალას და ჩრდილივით გადასერა ბაღი. </p><p> კორდის შუაგულში საუცხოო ვარდის ბუჩქი იდგა. ეს რომ ბულბულმა დაინახა, მიფრინდა და მის ერთ შტოზე დაეშვა. </p><p> - მომეცი წითელი ვარდი, - შესძახა ბულბულმა, - და მე ჩემს უტკბილეს სიმღერას გეტყვი. </p><p> ბუჩქმა თავი გაიქნია. </p><p> - მე თეთრი ვარდები მაქვს, - უპასუხა, თეთრი, როგორც ზღვის ქაფი და უფრო თეთრი, ვიდრე მთის თოვლი. ჩემს ძმასთან წადი, ძველ მზის საათს რომ შემოხვევია. იქნება იქ იშოვო, რასაც დაეძებ. </p><p> მიფრინდა ბულბული ვარდის ბუჩქთან, ძველ მზის საათს რომ შემოხვეოდა. </p><p> - მომეცი წითელი ვარდი! - შესძახა ბულბულმა, - და ჩემს უტკბილეს სიმღერას გეტყვი.</p><p> ბუჩქმა თავი გაიქნია. </p><p> - მე ყვითელი ვარდები მაქვს, - უპასუხა, - ყვითელი, როგორც თმები სირინოზისა, რომელიც ქარვის ტახტზე ზის და უფრო ყვითელი, ვიდრე ნარგიზი, მინდვრად მთიბავის მოსვლამდე რომ ყვავის. ჩემს ძმასთან წადი, სტუდენტის ფანჯრის წინ რომ ხარობს. იქნება იქ იშოვო, რასაც დაეძებ. </p><p> მიფრინდა ბულბული ვარდის ბუჩქთან, სტუდენტის ფანჯრის წინ რომ ხარობდა. </p><p> - მომეცი წითელი ვარდი - შესძახა ბულბულმა, - და ჩემს უტკბილეს სიმღერას გეტყვი. </p><p> ბუჩქმა თავი გაიქნია. </p><p> - მე წითელი ვარდები მაქვს - უპასუხა, წითელი, როგორც მტრედის ტერფი და უფრო წითელი, ვიდრე მარჯნის მარაოები, ერთთავად რომ ირხევიან ზღვის წიაღში. მაგრამ წელს მე ვარდს ვერ მოვისხამ, რადგან ყინვამ კოკორი დამიზრო, ზამთარმა ძარღვები გამიყინა და ქარიშხალმა ტოტები დამილეწა. </p><p> - მე ხომ ერთადერთი ვარდი მინდა, - შესძახა ბულბულმა, - მხოლოდ ერთადერთი. განა არ არსებობს საშუალება მისი შოვნისა? </p><p> - არსებობს - უპასუხა ბუჩქმა, - მაგრამ იმდენად საზარელი, რომ თქმაც ვერ გამიბედია. </p><p> - მითხარი, - უთხრა ბულბულმა, - არ მეშინია! </p><p> - თუ წითელი ვარდი გინდა, - თქვა ბუჩქმა, შენ ის გალობით უნდა ამოიყვანო და შენი გულის სისხლით წითლად შეღებო. ეკალზე მკერდმიბჯენილმა მთელი ღამე უნდა მიმღერო. ეკალი გულს დაგესობა, შენი სისხლი ჩემს ძარღვებში გადმოიღვრება და ჩემი გახდება. </p><p> - ერთი წითელი ვარდისთვის სიკვდილი მძიმე საფასურია. - შესძახა ბულბულმა, - სიცოცხლე კი ყველასთვის ძვირფასია. რა ნეტარებაა მწვანე ტყეში ყოფნა, როცა შეჰყურებ მზეს ოქროს ეტლში და მთვარეს მარგალიტის ეტლში. რა ტკბილია კუნელის სურნელება, რა საამოა მინდორში მიმალული მაჩიტელა და ბორცვის თავზე გადაშლილი მანანა და მაინც სიცოცხლეს სიყვარული სჯობია და ჩიტის გულიც ადამიანის გულს ვერასოდეს შეედრება. </p><p> ბულბულმა გაშალა წაბლისფერი ფრთები და ჰაერში შეიფრთხიალა. ჩრდილივით გადასერა ბაღი და ჩრდილივით გადაევლო ჭალას. </p><p> სტუდენტი ისევ ისე იწვა ბალახში და მის ლამაზ თვალებს ცრემლი ჯერაც არ შეშრობოდა. </p><p> - ბედნიერი იყავი, ბედნიერი! - შესძახა ბულბულმა, - შენ გექნება წითელი ვარდი. მე მას მუსიკით ამოვიყვან მთვარის შუქზე და ჩემი გულის სისხლით წითლად შევღებავ. სამაგიეროდ შენგან მხოლოდ ერთს ვითხოვ - ნამდვილ სიყვარულს, რადგან სიყვარფლი ფილოსოფიაზე უფრო გონიერია და ძალაუფლებაზე უფრო ძლიერია. სიყვარულის ფრთები ალისფერია და როგორც ცეცხლი, ისეთია მისი სხეული. ბაგენი მისი თაფლივით ტკბილია და სუნთქვა მისი საკმეველივით სურნელოვანი. </p><p> სტუდენტმა ზევით აიხედა და ჩიტს ყური მიუგდო. მაგრამ ვერაფერი გაიგო, რას ეუბნებოდა ბულბული, რადგან მხოლოდ ის იცოდა, რაც წიგნებში ამოეკითხა. </p><p> მუხის ხემ კი გაიგო და დაღონდა; მუხას ძალიან უყვარდა პატარა ბულბული, მის ფოთლებში ბუდე რომ გაეკეთებინა. </p><p> - ერთი კიდევ მიმღერე, - ჩასჩურჩულა ბულბულს მუხამ, - მე ხომ უშენოდ სულ მარტოდმარტო დავრჩები. </p><p> უმღერა ბულბულმა მუხას და, თითქოს ვერცხლის სურიდან წყალი კამკამით მოედინებაო, ისე ჟღერდა ჰაერში ჩიტის ხმა. </p><p> როდესაც ბულბულმა გალობა დაასრულა, სტუდენტი წამოდგა, - ჯიბიდან უბის წიგნაკი და ფანქარი ამოიღო. </p><p> - ვერ წავართმევთ, ოსტატურად მღერის, -. ჩაილაპარაკა მან და გზას გაუდგა, - მაგრამ აქვს კია გრძნობა? არა მგონია! ეს ჩიტიც ხომ ისეთივეა, როგორც ხელოვანთა უმეტესობა: მხოლოდ გარეგნობა და ისიც ყოველგვარი გულწრფელობის გარეშე. სხვისთვის თავს არ გასწირავს და მუსიკის მეტი არა სწამს რა. და მაინც, იმას ვერ დავუკარგავთ, რომ ეს ფრინველი საუცხოო ხმას გამოსცემს. რა სამწუხაროა, რომ ეს უსარგებლო და გარეგანი ხმებია. </p><p> სტუდენტი შინ შევიდა, პატარა საწოლზე წამოწვა და სიყვარულის ფიქრს მისცა თავი; ცოტა ხანს უკან ჩაეძინა კიდეც. </p><p> როცა ცას მთვარის შუქი მოეფინა, ბულბული მიფრინდა ვარდის ბუჩქთან და მკერდი ეკალს მიადო. მთელი ღამე გალობდა ბულბული ეკალზე მკერდმიბჯენილი და ბროლივით ცივი მთვარე თავდახრილი უსმენდა მას. მთელი ღამე გალობდა ბულბული. ეკალი სულ უფრო და უფრო ესობოდა მკერდში და ბულბული სისხლისაგან იცლებოდა. </p><p> პირველად ბულბულმა იმღერა, თუ როგორ დაიბადა ყმაწვილისა და გოგონას გულში სიყვარული, და ბუჩქის კენწეროზე თვალწარმტაცი ყვავილი გადაიშალა. ფურცელი ფურცელს მოჰყვებოდა, როგორც სიმღერა მოსდევდა სიმღერას. ვარდი ჯერ ფერმკრთალი იყო, როგორც მდინარის პირას ჩამოწოლილი ნისლი, ფერმკრთალი, როგორც ფერხნი დილისა და ვერცხლისფერი, როგორც ფრთები განთიადისა. როგორც ვარდის ჩრდილი ვერცხლის სარკეში, როგორც ვარდის ანარეკლი წყლის ანკარა გუბეში, ისეთი იყო ვარდი; რომელიც ბუჩქის კენწეროზე გაიფურჩქნა, მაგრამ ბუჩქმა ბულბულს შესძახა უფრო მეტად მისწოლოდა მკერდით ეკალს. </p><p> - უფრო მაგრად. პატარა ბულბელო, - შესძახა ბუჩქმა, - თორემ საცაა თავზე დაგათენდება, ვარდი კი ჯერ ისევ თეთრია. </p><p> ბულბული კიდევ უფრო მაგრად მიეკრა ეკალს და უფრო ხმამაღლა ამღერდა, რადგანაც იგი იმას მღეროდა, თუ როგორ დაიბადა ვნება ვაჟისა და ქალწულის გულში. </p><p> და ყვავილის ფურცლებს ნაზი ვარდისფერი შეეპარა, როგორც მეფის სახეს, როდესაც იგი თავის სასძლოს ბაგეზე დაეკონება. მაგრამ შუაგულამდე ვერ მიეღწია ეკალს და ჯერ თეთრი იყო ვარდის გული, რადგან მხოლოდ ბულბულის გულის სისხლს შეეძლო მეწამულისფრად შეეღება იგი. და ბუჩქმა ბულბულს შესძახა უფრო მეტად მისწოლოდა მკერდით ეკალს. </p><p> - უფრო მაგრად, პატარა ბულბულო, - შესძახა ბუჩქმა, - თორემ საცაა თავზე დაგათენდება, ვარდი კი ჯერ ისევ თეთრია. </p><p> ბულბული უფრო მეტად მიაწვა მკერდით ეკალს და ეკალიც მის გულს შეეხო. სასტიკმა ტკივილმა ელვასავით დაუარა ტანში. მწვავე, მწვავე იყო ტკივილი; მით უფრო მგზნებარედ მღეროდა ბულბული, რადგან ახლა იგი იმ სიყვარულს უგალობდა, რომელსაც სიკვდილი სრულეოფას ანიჭებს, იმ სიყვარულს, რომელიც საფლავში არ ჰპოვებს ბოლოს. და თვალწარმტაცი ვარდი ძოწისფერი გახდა, ვით დაფიონი აღმოსავლეთის ცაზე. ძოწისფერი იყო მისი გვარგვინი და ლალივით წითელი - მისი გული. </p><p> მაგრამ ბულბულს ხმა შეუსუსტდა, პატარა ფრთები აუფართხალდა და თვალებზე ბინდი გადაეკრა. სულ უფრო და უფრო ჩუმად მოისმოდა მისი ხმა. ბულბულმა იგრძნო, რომ სუნთქვა ეკვროდა, და აი, ერთხელ კიდევ გაისმა ჰაერში ბულბულის სიმღერა. თეთრმა მთვარემ გაიგონა ეს და დაავიწყდა განთიადის მოახლოება, ცაში შეყოვნდა. წითელმა ვარდმა გაიგონა ეს და აღტყინებისგან ათრთოლებულმა დილის გრილ ნიავს გული გადაუშალა, ექომ მიიტანა იგი მეწამულ მღვიმეში, მთაზე და მძინარე მწყემსებს ძილი გაუკრთო. სიმღერამ მდინარის ლელიანშიც გაიკვლია გზა და ლერწმებმა ზღვას წაუღეს მისი დანაბარები. </p><p> - შეხედე, შეხედე, - შესძახა ბუჩქმა ბულბულს, - ვარდი მზად არის. </p><p> მაგრამ ბულბულს ხმა არ გაუღია. გულგანგმირული უსულოდ ეგდო ხშირ ბალახში. </p><p> შუადღისას სტუდენტმა ფანჯარა გამოაღო და გარეთ გამოიხედა. </p><p> - აი, ბედიც ამასა ჰქვია! - წამოიძახა მან, წითელი ვარდი! ამის მსგავსი არა მინახავს რა ჩემს სიცოცხლეში. ეს ყვავილი იმდენად ლამაზია, რომ დარწმუნებული ვარ, მას გრძელი ლათინური სახელწოდება ექნება. </p><p> სტუდენტი ფანჯრიდან გადაიხარა და ვარდი მოწყვიტა. შემდეგ ქუდი დაიხურა და ვარდით ხელში პროფესორის სახლისკენ გაქანდა. </p><p> პროფესორის ქალი კარებთან იჯდა და ლურჯ აბრეშუმს გორგალზე ახვევდა; მის ფერხთით პატარა ძაღლი იწვა. </p><p> - თქვენ დამპირდით, რომ ჩემთან იცეკვებთ, წითელ ვარდს თუ მოგიტანდით, - შესძახა სტუდენტმა, - აი, ყველაზე წითელი ვარდი მთელ ქვეყანაზე. ამაღამ მკერდზე დაიბნიეთ და, როდესაც ერთად ვიცეკვებთ, ვარდი გეტყვით, როგორ მიყვარხართ. </p><p> ქალმა წარბი შეიკრა. </p><p> - ვშიშობ, ეს ვარდი ჩემს კაბას არ მოუხდება, - თქვა მან, - ეგეც რომ არა, კამერჰერის ძმისწულმა ნამდვილი თვალ-მარგალიტი გამომიგზავნა და ყველამ იცის, რომ თვალ-მარგალიტი ყვავილზე უფრო ძვირფასია. </p><p> - ღმერთმანი, დიდი უმადური ვინმე ბრძანებულხართ, - თქვა სტუდენტმა და გაბრაზებულმა ყვავილი ქუჩაში ისროლა. ვარდი თხრილში ჩავარდა და ზედ ეტლმა გადაუარა. </p><p> - უმადურიო! - თქვა ქალმა, - იცით რა! თქვენ კი ძალიან უხეში ყოფილხართ. ვინა ხართ, ერთი გამაგებინეთ. მხოლოდ სტუდენტი და მეტი არაფერი. თქვენ ფეხსაცმელზე ვერცხლის ბალთებიც კი არ გექნებათ, როგორც კამერჰერის ძმისწულსა აქვს. </p><p> ქალი წამოდგა და შინ შევიდა. </p><p> - რა სისულელე ყოფილა სიყვარული! - თქვა უკან გამობრუნებულმა სტუდენტმა, - მას ლოგიკის ნახევარიც არ შესძლებია, რადგან იგი არაფერს არ ამტკიცებს, ყოველთვის ისეთს რასმე გპირდება, რაც არ სრულდება და ცდილობს ისეთი რამ დაგაჯეროს, რაც სიმართლეს არ შეეფერება. იგი სულ არ არის პრაქტიკული. ჩვენს დროში კი პრაქტიკულობა ყველაფერია. ამიტომ სჯობს ფილოსოფიას ჩავუჯდე და მეტაფიზიკა შევისწავლო. </p><p> სტუდენტი შინ შევიდა, თაროდან ერთი სქელტანიანი, მტვრით დაფარული წიგნი გადმოათრია და კითხვას შეუდგა. </p> https://dzidza.at.ua/blog/2009-06-26-49 jiji_montana https://dzidza.at.ua/blog/2009-06-26-49 Fri, 26 Jun 2009 14:17:24 GMT <h1><br> </h1> <p> ქალაქის ზემოთ, ერთ მაღალ სვეტზე ბედნიერი უფლისწულის ქანდაკება იდგა. იგი დაფარული იყო ბაჯაღლო ოქროს თხელი ფირფიტებით, თვალების მაგიერ ორი ელვარე საფირონი ჰქონდა ჩასმული და ხმლის ვადაში დიდი წითელი ლალი კიაფობდა. </p><p> ქანდაკება, მართლაც, ყველას მოსწონდა. </p><p> - აფქიოსავით ლამაზია, - შენიშნა ქალაქის საბჭოს ერთმა წევრმა, რომელსაც გულით უნდოდა მასზე ეთქვათ, არტისტული გემოვნების პატრონიაო. - მხოლოდ ესაა, იმდენად სასარგებლო არ არის, - უმალვე დაუმატა შეშინებულმა, ვინმემ არ დამწამოს არაპრაქტიკული ყოფილაო.</p><p> - რატომ ბედნიერი უფლისწულივით არ იქცევი? - ეკითხებოდა გონიერი დედა თავის ბიჭუნას, რიმელიც ცუდუბრალოდ ჭირვეულობდა და ტიროდა. - ბედნიერი უფლისწული ხომ თავის დღეში არ ტირის. </p><p> - კიდევ კარგი, ამქვეყნად ერთი ვინმე მაინც არის ბედნიერი, - ჩაილაპარაკა ცხოვრებაზე გულაყრილმა კაცმა, როცა ამ მშვენიერ ქანდაკებას შეხედა. </p><p> - ნამდვილი ანგელოზივით გამოიყურება, - თქვეს საქველმოქმედო სკოლის ბავშვებმა, რომლებიც ამ დროს ღია წითელი მოსასხამებითა და თეთრი წინსაფრ... <h1><br> </h1> <p> ქალაქის ზემოთ, ერთ მაღალ სვეტზე ბედნიერი უფლისწულის ქანდაკება იდგა. იგი დაფარული იყო ბაჯაღლო ოქროს თხელი ფირფიტებით, თვალების მაგიერ ორი ელვარე საფირონი ჰქონდა ჩასმული და ხმლის ვადაში დიდი წითელი ლალი კიაფობდა. </p><p> ქანდაკება, მართლაც, ყველას მოსწონდა. </p><p> - აფქიოსავით ლამაზია, - შენიშნა ქალაქის საბჭოს ერთმა წევრმა, რომელსაც გულით უნდოდა მასზე ეთქვათ, არტისტული გემოვნების პატრონიაო. - მხოლოდ ესაა, იმდენად სასარგებლო არ არის, - უმალვე დაუმატა შეშინებულმა, ვინმემ არ დამწამოს არაპრაქტიკული ყოფილაო.</p><p> - რატომ ბედნიერი უფლისწულივით არ იქცევი? - ეკითხებოდა გონიერი დედა თავის ბიჭუნას, რიმელიც ცუდუბრალოდ ჭირვეულობდა და ტიროდა. - ბედნიერი უფლისწული ხომ თავის დღეში არ ტირის. </p><p> - კიდევ კარგი, ამქვეყნად ერთი ვინმე მაინც არის ბედნიერი, - ჩაილაპარაკა ცხოვრებაზე გულაყრილმა კაცმა, როცა ამ მშვენიერ ქანდაკებას შეხედა. </p><p> - ნამდვილი ანგელოზივით გამოიყურება, - თქვეს საქველმოქმედო სკოლის ბავშვებმა, რომლებიც ამ დროს ღია წითელი მოსასხამებითა და თეთრი წინსაფრებით მორთულნი საკათედრო ტაძრიდან გამოვიდნენ. </p><p> - საიდან იცით? - ჰკითხა მათ მათემატიკის მასწავლებელმა, - როდის გინახავთ ანგელოზი? </p><p> - აჰ, როგორ არა, სიზმრად გვინახავს, - უპასუხეს პატარებმა. მათემატიკის მასწავლებელმა შუბლი შეიკრა და მკაცრად გადახედა ბავშვებს, რადგან არ მოეწონა, რომ ისინი ძილში სიზმრებს ხედავდნენ. </p><p> ერთ ღამეს, ქალაქში პატარა მერცხალი მოფრინდა. მისი მეგობრები ექვსი კვირის წინ გაუდგნენ ეგვიპტის გზას, ის ჩამორჩა, რადგან ულამაზეს ლერწამს გაუმიჯნურდა. მერცხალი ლერწამს ადრე გაზაფხულზე შეხვდა, აი, მაშინ, მდინარის პირას დიდ ყვითელ ფარვანას რომ მისდევდა დასაჭერად, და ისე მოიხიბლა მისი საროს ტანით, რომ საუბარი გაუბა. </p><p> - შეგიყვარო? - ჩვეულებისამებრ, პარდაპირ საქმეზე გადავიდა მერცხალი. ლერწამმა მდაბლად დაუკრა თავი. ამის შემდეგ მერცხალი არ მოშორებია ლერწამს, სულ თავს დასტრიალებდა და მისი ფრთების შეხებისაგან წყალზე ვერცხლისფერი ჭავლი ციმციმებდა. </p><p> ასე უხსნიდა მერცხალი სიყვარულს ლერწამს და ასე გრძელდებოდა ეს სიყვარული მთელ ზაფსულს. </p><p> - მაგ გრძნობისა ვერაფერი გაგვიგია, - ჟღურტულებდნენ სხვა მერცხლები. - ლერწამს სულ არა აქვს ფული, და თანაც უამრავი ნათესავი ჰყავს. - და მართლაც მდინარე სავსე იყო ლერწმებით. </p><p> მერე როცა შემოდგომა დადგა, მერცხლები გაფრინდნენ. მათი წასვლის შემდეგ მერცხალმა მარტოობა იგრძნო. სატრფომაც თავი მოაბეზრა. „სულ არ შეუძლია საუბარი, - თქვა მან. - თან ცოტა კოკობზიკაც უნდა იყოს, მუდამ ქარს ეკეკლუცება“. მართლაც, დაუბერავდა თუ არა ქარი, ლერწამი მაშინვე წელში კოპწიად შეირხეოდა ხოლმე. „უდავოდ, დიდი ოჯახის მოყვარული ქალი ჩანს“, - განაგრძო მერცხალმა. - მაგრამ მე მოგზაურობა მიყვარს, მაშასადამე ჩემს ცოლსაც მოგზაურობა უნდა უყვარდეს“. </p><p> - წამოხვალ ჩემთან ერთად? - გადაჭრით შეეკითხა მერცხალი ლერწამს. მაგრამ ლერწამს ისე უყვარდა თავისი კერა, რომ უარის ნიშნად თავი გაიქნია. </p><p> - მაშ გამოდის, რომ აქამდე მეთამაშებოდი? მშვიდობით, მე პირამიდებისკენ მივდივარ. - შესძახა მერცხალმა და გაფრინდა. </p><p> მთელი დღე მიფრინავდა მერცხალი და ღამით ამ ქალაქს მოაღწია. „სად გავჩერდე? იმედი მაქვს, ქალაქი მზადაა ჩემს დასახვედრად“, - თქვა მან და უცბად მაღალ სვეტზე შემდგარი ქანდაკება შეამჩნია. </p><p> - აქ გავჩერდები. მშვენიერი ადგილია, სუფთა ჰაერიც ბევრია, - წამოიძახა მან და ბედნიერი უფლისწულის ფეხქვეშ მოიკალათა. - მე ოქროს საწოლი მქონია, - თქვა მერცხალმა ხმადაბლა და ირგვლივ მიმოიხედა. შემდეგ დასაძინებლად მოემზადა და, ის იყო, ფრთის ქვეშ თავი ამოსდო, რომ ზედ წყლის დიდი წვეთი დაეცა. - გასაოცარია! - წამოიძახა მერცხალმა, - ცაში ერთი ღრუბელი არ არის, ვარსკვლავებს კაშკაში გააქვთ და მაინც წვიმს. ჩრდილოეთ ევროპაში პირდაპირ საშინელი ჰავაა. ლერწამს კი უყვარდა წვიმა, მაგრამ ეს იმიტომ, რომ დიდი თავკერძა ვინმე ბრძანდებოდა. </p><p> მალე მეორე წვეთი ჩამოვარდა. </p><p> - რის მაქნისია ქანდაკება, თუკი წვიმისგან ვერ დაგიფარავს. ერთი კარგი საკვამური მოვძებნო ისა სჯობია, - თქვა მერცხალმა და გაფრენა დააპირა, მაგრამ სანამ ფრთებს გაშლიდა, მესამე წვეთიც დაეცა. მერცხალმა ზევით აიხედა და დაინახა - იცით, რა დაინახა? </p><p> ბედნიერ უფლისწულს თვალები ცრემლით ავსებოდა და ოქროს ღაწვემზე ღაპაღუპით სცვიოდა. მთვარის შუქზე ისეთი მშვენიერი სანახავი იყო, რომ პატარა მერცხალს გული სიბრალულით აევსო. </p><p> - ვინა ხარ? - შეეკითხა მერცხალი. </p><p> - მე ბედნიერი უფლისწული ვარ. </p><p> - მაშ, რაღა გატირებს? - გაიკვირვა მერცხალმა. - სულ ერთიან დამასველე. </p><p> - როცა მე ცოცხალი ვიყავი და ადამიანის გული მქონდა, - უპასუხა უფლისწულმა, - ცრემლი რა იყო, არ ვიცოდი. ვცხოვრობდი სანსუსის სასახლეში, სადაც მწუხარებას შემოსვლის ნება არა ჰქონდა: დღისით ჩემს მეგობრებთან ერთად ბაღში ვერთობოდი, საღამოობით კი ცეკვას ვმართავდი დიდ დარბაზში. ბაღს ირგვლივ მაღალი გალავანი ჰქონდა შემოვლებული. ჩემ გარშემო ისე თვალწარმტაცი იყო ყველაფერი, რომ არასოდეს მიკითხავს, რა იყო ამ გალავანს იქით. ჩემი კარისკაცები ბედნიერ უფლისწულს მიწოდებდნენ და მართლაც ბედნაერი ვიყავი, თუ განცხრომას ბედნიერება ჰქვია. ასე ვცხოვრობდი და ასე მოვკვდი. ახლა კი უსულო, აქ, ამ სიმაღლეზე შემაყენეს, რათა უკეთ დავინახო ჩემი ქალაქის სიმახინჯე და საცოდაობა. და თუმცა გული ტყვიისა მაქვს, რაღა დამრჩენია ტირილის გარდა. </p><p> - როგორ, განა გულიც ოქროსი არა აქვს? - ჩაილაპარაკა მერცხალმა თავისთვის, რადგან ის ერთობ ზრდილი გახლდათ. და არ შეეძლო ასეთი რამ ხმამაღლა ეთქვა. </p><p> - აი, იქ, შორს, პატარა ქუჩაში, - განაგრძო უფლისწულმა დაბალი, საამური ხმით, - ერთი ღარიბი სახლი დგას. სარკმელი ღიაა და მე ვხედავ ქალს, რომელიც მაგიდას უზის. მას გამხდარი დაღლილი სახე და ნემსით დაჩხვლეტილი უხეში, წითელი თითები აქვს. ქალი მკერავია. ის ვარდებს ქარგავს ატლასის კაბაზე, რომელიც დედოფლის სეფექალთაგან ულამაზესმა უნდა ჩაიცვას მომავალ მეჯლისზე. ოთახის კუთხეში, ლოგინში მისი პატარა ავადმყოფი ბიჭუნა წევს. ბიჭუნას ციებ-ცხელება სჭირს და ფორთოხალს თხოულობს; დედამისს კი მდინარის წყლის გარდა არაფერი გააჩნია და ბავშვი ტირის. მერცხალო, მერცხალო, პატარა მერცხალო, ხომ არ მიუტან იმ მკერავს ჩემი ხმლის ვადის ლალს? მე ფეხები მიკრული მაქვს კვარცხლბეკზე და განძრევა არ შემიძლია. </p><p> - მე რომ ეგვიპტეში მელოდებიან? - თქვა მერცხალმა. - ჩემი მეგობრები ნილოსის ნაპირებზე დაფრენენ და დიდი ლოტოსის ყვავილებთან საუბარი აქვთ გამართული. ისინი მალე დაიძინებენ დიდი მეფის აკლდამაში. წამლეულობით შემურული მეფეც იქვე წევს მოხატულ კუბოში. ყვითელ საბურველში გახვეულს კისერზე მოლისფერი ნეფრიტის ჯაჭვი აქვს შემოვლებული და ხელები დამჭკნარ ფოთლებს მიუგავს. </p><p> - მერცხალო, მერცხალო, პატარა მერცხალო, - თქვა უფლისწულმა. - დარჩი ჩემთან ერთ ღამეს და შიკრიკობა გამიწიე. ბიჭუნას ისე წყურია და დედამისი ისე წუხს. </p><p> - მე ბიჭები სულაც არ მომწონს, - უპასუხა მერცხალმა. - შარშან ზაფხულს, მდინარის პირას რომ ვისვენებდი, იქ ორი გაუზრდელი ბიჭი ცხოვრობდა - მეწისქვილის ვაჟები - სულ ქვებს მესროდნენ. მართალია, ერთხელაც ვერ მომახვედრეს, ჩვენ, მერცხლები საკმაოდ სწრაფად დავფრინავთ და, თანაც ჩემი ოჯახი განთქმულია თავისი სიმარდით, მაგრამ ეს მაინც უპატივცემულობის ნიშანია. </p><p> მაგრამ ბედნიერი უფლისწული ისე სევდიანად შესცქეროდა პატარა მერცხალს, რომ ჩიტს გული ეტკინა. </p><p> - აქ ძლიერ ცივა, - თქვა მან, - მაგრამ, რა გაეწყობა. ერთ ღამეს დავრჩები და შიკრიკობას გაგიწევ. </p><p> - გმადლობ, პატარა მერცხალო, - თქვა უფლისწულმა. </p><p> პატარა მერცხალმა უფლისწულს ხმლიდან ლალი ამოაძრო, ნისკარტში დაიჭირა და ქალაქისაკენ გაფრინდა. გზად ჩაუარა საკათედრო ტაძრის კოშკს, რომელსაც თეთრი მარმარილოს ანგელოზები ამკობდა. ჩაუარა სასახლეს, საიდანაც მუსიკის ხმა მოესმა. აივანზე ერთი ბანოვანი გამოსულიყო თავის მიჯნურთან ერთად. </p><p> - რა საოცარი ვარსკვლავებია, - უთხრა ყმაწვილმა ქალს, - და რა საოცარია სიყვარულის ძალა. </p><p> - იმედი მაქვს, კაბას მომისწრებენ მეჯლისისთვის, - უპასუხა ამაზე ქალმა. - მე მინდა, რომ ზედ ვარდები ამომიქარგონ. მაგრამ მკერავები ისეთი ზარმაცები არიან. </p><p> შემდეგ მერცხალმა მდინარეს გადაუარა და დაინახა, რომ გემების ანძებზე ფარნები ჩამოეკიდათ; ებრაელთ უბანს გადაუარა და დაინახა მოხუცი ებრაელები, რომლებიც ერთ ყიდვა-გაყიდვაში იყვნენ და ფულს სპილენძის სასწორზე სწონიდნენ; ბოლოს იმ ღარიბ სახლთანაც მიფრინდა და შიგ შეიხედა. ციებ-ცხელებით შეპყრობილი ბავშვი ლოგინზე მოუსვენრად ბორგავდა, დედას ჩასძინებოდა. მერცხალი ოთახში შეფრინდა და ლალი მაგიდაზე, სათითურის გვერდით დადო. შემდეგ ნელა შემოუარა საწოლს და ფრთებით ბავშვს შუბლი გაუგრილა. </p><p> - როგორ გავგრილდი, ალბათ მალე მოვრჩები, - თქვა ბავშვმა და ტკბილ ბურანში გაეხვია. </p><p> მაშინ მერცხალი ბედნიერ უფლისწულთან დაბრუნდა და უამბო, რაც გააკეთა. </p><p> - რა უცნაურია, - დაუმატა მან, - თითქოს დამთბა კიდეც, ნამდვილად კი ასე ცივა. </p><p> - ეს იმიტომ, რომ კეთილი საქმე გააკეთე, - უთხრა უფლისწულმა. პატარა მერცხალი ჩაფიქრდა და ცოტა ხნის შემდეგ ჩაეძინა. ფიქრი ყოველთვის ძილსა ჰგვრიდა ხოლმე. </p><p> ინათა თუ არა, მერცხალი მდინარესთან მიფრინდა და იბანავა. </p><p> - რა ღირსშესანიშნავი მოვლენაა, - თქვა ორნიტოლოგიის პროფესორმა, რომელიც ამ დროს იქვე ხიდზე მიდიოდა, - მერცხალი ზამთარში - ამის 'შესახებ პროფესორმა ადგილობრივ გაზეთში დიდი წერილიც მოათავსა. ამ წერილში მრავალი სიტყვა იყო ისეთი, რომლის მნიშვნელობა ხალხს არ ესმოდა, ამიტომ ყველა ზეპირად იმეორებდა წერილის ადგილებს. </p><p> - ამაღამ ეგვიპტეში მივფრინავ, - თქვა მერცხალმა და გული სიხარულით აევსო. მან მოინახულა ქალაქის ყველა ძეგლი, დიდხანს იჯდა ეკლესიის სამრეკლოზეც. საითაც კი წავიდა, ბეღურებმა მის დანახვაზე ერთი ჟივილ-ხივილი ასტეხეს: </p><p> - შეხედეთ, რა გამოჩენილი უცხოელია. </p><p> მერცხალს ეს ძალიან ართობდა. </p><p> როდესაც მთვარე ამოვიდა, მერცხალი მიფრინდა ბედნიერ უფლისწულთან და დაუძახა: </p><p> - ხომ არაფერს დამაბარებ ეგვიპტეში? მე უკვე მივფრინავ. </p><p> - მერცხალო, მერცხალო, პატარა მერცხალო, - თქვა უფლისწულმა. - დარჩი ჩემთან კიდევ ერთ ღამეს. </p><p> - ეგვიპტეში რომ მელოდებიან - უპასუხა . მერცხალმა. - ხვალ ჩემი მეგობრები მეორე ჩანჩქერისაკენ გასწევენ. იქ, ლელიანში ჰიპოპოტამიაა განაბული და დიდი გრანიტის ტახტზე ღმერთი მემნონი ზის. მთელი ღამე უთვალთვალებს იგი ვარსკვლავებს და, როცა ცისკრის ვარსკვლავი ამოსხივდება, ღმერთს ერთი სიხარულის ყიჟინა აღმოხდება ხოლმე და მერე გაჩუმდება. შუადღისას ყვითელი ლომები წყლის დასალევად ჩამოდიან მდინარის პირზე. მათ თვალები მწვანე ბივრილივით უელავთ და ჩანჩქერზე უფრო ხმამაღლა ღრიალებენ. </p><p> - მერცხალო, მერცხალო, პატარა მერცხალო, - თქვა უფლისწულმა. - შორს, ქალაქის ბოლოს, ერთი სახლის სხვენზე მე ვხედავ ყმაწვილ კაცს. იგი ქაღალდებით სავსე მაგიდას დაყრდნობია, გვერდით, ჭიქაში დამჭკნარი იის თაიგული უდევს. ყმაწვილს წაბლისფერი, ხუჭუჭი თმა და მეოცნებე ფართო თვალები აქვს, ტუჩები ბროწეულივით დასწითლებია. ყმაწვილი ცდილობს თეატრის დირექტორს პიესა დაუმთავროს, მაგრამ სცივა და ვერ წერს. ბუხარში ცეცხლი ჩამქრალა და ყმაწვილი შიმშილმა დაასუსტა. </p><p> - ერთ ღამეს კიდევ დავრჩები შენთან, - დასთანხმდა მერცხალი, რომელსაც, მართლაც, ჩვილი გული ჰქონდა, - მეორე ლალი ამ ყმაწვილს წავუღო? </p><p> - ვაი, რომ მეტი ლალი აღარა მაქვს, - უთხრა მერცხალს უფლისწულმა. - თვალების მეტი არაფერი დამრჩა. ისინი ფასდაუდებელი საფირონისა არიან; ეს საფირონები ინდოეთიდან ჩამოიტანეს ათასი წლის წინ. ამომთხარე ცალი თვალი და იმ ყმაწვილ კაცს მიუტანე. საფირონს ის ოქრომჭედელს მიჰყიდის და იმ ფულით შეშას შეიძენს და პიესასაც დაამთავრებს. </p><p> - ძვირფასო უფლისწულო, ამას ვერ ვიზამ, - თქვა მერცხალმა და ატირდა. </p><p> - მერცხალო, მერცხალო, პატარა მერცხალო, - თქვა უფლისწულმა, - მოიქეც ისე, როგორც გიბრძანებ. </p><p> მერცხალმა ამოსთხარა უფლისწულს ცალი თვალი და სტუდენტის სხვენისკენ გაფრინდა. იქ შესვლა ძალიან ადვილი გახლდათ. ჭერი ერთ ადგილას გამონგრეული იყო და მერცხალი ამ ნახვრეტიდან შეფრინდა. ყმაწვილ კაცს თავი ხელებში ჩაერგო და ჩიტის ფრთების ფრთხიალი არ გაუგონია. მხოლოდ, მერე, როცა აიხედა, დამჭკნარ იებში მშვენიერი საფირონი დაინახა. </p><p> - ოჰო, ხალხმა უკვე გაიგო ჩემი ფასი, - წამოიძახა მან. - ეს საფირონი უთუოდ რომელიმე დიდმა თაყვანისმცემელმა გამომიგზავნა. ახლა კი დავამთავრებ ჩემს პიესას, - და მას სახეზე ბედნიერება გამოეხატა. </p><p> მესამე დღეს მერცხალი ნავსადგურში მიფრინდა და იქ დიდი გემის ანძაზე ჩამოჯდა. მეზღვაურები ტრიუმებიდან დიდ ყუთებს ეზიდებოდნენ და ყოველი ყუთის გამოჩენაზე ერთმანეთს უყვიროდნენ: </p><p> - აბა, მარჯვედ! </p><p> - მე ეგვიპტეში მივდივარ, - გასძახა მერცხალმა, მაგრამ მისთვის ყურადღება არავის მიუქცევია. </p><p> როდესაც მთვარე ამოვიდა, მერცხალი ბედნიერ უფლისწულთან მიფრინდა. </p><p> - გამოსამშვიდობებლად მოვედი, - დაუძახა მან უფლისწულს. </p><p> - მერცხალო, მერცხალო, პატარა მერცხალო,- თქვა უფლისწულმა. - დარჩი ჩემთან კიდევ ერთ ღამეს. </p><p> - - ახლა ზამთარია, - უპასუხა მერცხალმა, მალე თოვლიც მოვა. ეგვიპტეში კი მწვანე პალმებში მზე ისე თბილია, ნიანგები ტალახში ნებივრობენ და აქეთ-იქით ზანტად იყურებიან. ჩემი მეგობრები ბაალბეკის ტაძარში ბუდეს იკეთებენ; მათ საქმიანობას თეთრი და ვარდისფერი მტრედები შესცქერიან და ერთმანეთს შეჰღუღუნებენ. ძვირფასო უფლისწულო, უნდა დაგტოვო; მაგრამ არასოდეს დაგივიწყებ: შემდეგ გაზაფხულზე ორ ძვირფას ქვას მოგიტან, იმის სანაცვლოდ, რაც შენ გაეცი, წითელ ვარდზე უწითლეს ლალს ჩამოგიტან და დიდ ზღვასავით ლურჯ საფირონს. </p><p> - ქვემოთ, მოედანზე, - თქვა ბედნიერმა უფლისწულმა, - პატარა გოგონა ასანთს ჰყიდის. გოგონას კოლოფი თხრილში ჩავარდნია და ასანთი მთლად გაფუჭებია. გოგონა ტირის, რადგან თუ შინ ფული არ მიიტანა, მამა სცემს. მას ფეხსაცმელი არ აცვია, არც წინდები აქვს და თავშიშველია. ამომთხარე მეორე თვალი და მიუტანე იმ გოგონას. მაშინ მას მამა აღარ გალახავს. </p><p> - ერთი ღამე კიდევ დავრჩები შენთან, - თქვა მერცხალმა. - მაგრამ თვალს ვერ ამოგთხრი, მაშინ ხომ სულ დაბრმავდები. </p><p> - მერცხალო, მერცხალო, პატარა მერცხალო, - თქვა უფლისწულმა. - მოიქეც ისე, როგორც გიბრძანებ. </p><p> მერცხალმა უფლისწულს მეორე თვალიც ამოსთხარა და ქალაქისკენ ისარივით დაეშვა; იქ გიგონას გვერდით ჩაუქროლა და საფირონი ხელისგულში ჩაუცურა. </p><p> - რა ლამაზი შუშის ნაჭერია - წამოიძახა პატარა გოგონამ და აკისკისებული შინისკენ გაიქცა. </p><p> მერცხალი მიბრუნდა ისევ უფლისწულთან და უთხრა: </p><p> - ახლა შენ ბრმა ხარ და თავს ვერ დაგანებებ. </p><p> - არა, პატარა მერცხალო, - თქვა საბრალო უფლისწულმა. - შენ ეგვიპტეში უნდა გაფრინდე-. მე შენ არ მოგშორდები. - უთხრა მერცხალმა და მის ფერხთით დაიძინა. </p><p> მეორე დღეს მერცხალმა უფლისწულის მხარბზე გაატარა. მთელი დღე უყვებოდა უცნობ ქვეყნებში ნახულს. ის ჰყვებოდა ამბავს წითელი ყაჯირებისა, რომლებიც ნილოსის ნაპირებთან ჩამწკრივებულან და ნისკარტით ოქროს თევზებს იჭერენ; სფინქსისა, რომელიც დედამიწასავით ძველია, უდაბნოში ცხოვრობს და ყველაფერი იცის; სოვდაგრებისა, რომლებიც ქარვის კრიალოსანს მარცვლავენ ხოლმე და დინჯად მიჰყვებიან აქლემთა ქარავნებს; მთავარის მთების მეფისა, რომელიც აბანოზივით გაშავებულა და თაყვანსა ცემს დიდ ბროლს; დიდი მწვანე გველისა, რომელიც პალმის შტოებში ბინადრობს და რომელსაც ოცი ქურუმი თაფლის ნამცხვართ კვებავს; ქონდრის კაცებისა, რომლებიც უზარმაზარ ფოთლებზე შემსხდარნი დიდ ტბაზე დაცურავენ და ერთთავად ეომებიან პეპლებს. </p><p> - ძვირფასო, პატარა მერცხალო, - თქვა უფლისწულმა, - საკვირველ ამბებს მიამბობ. მაგრამ ყველაზე საკვირველი მაინც ადამიანთა გაჭირვებაა. ამქვეყნად გაჭირვებაზე უფრო დიდი იდუმალება არ არსებობს... გაფრინდი ქალაქში, პატარა მერცხალო, და რასაც იქ ნახავ, ის მიამბე. </p><p> მერცხალი გაფრინდა ქალაქში და ნახა, რომ მშვენიერ სახლებში მდიდრები ილხენდნენ, მათხოვრები კი ჭიშკართან ისხდნენ. მერცხალმა ახლა ბნელი ქუჩებისაკენ გაუხვია და დაინახა შიმშილისაგან ფერმიხდილი ბავშვები, რომლებიც ბნელ ქუჩას მოუსვენრად გაჰყურებდნენ. ხიდის თაღქვეშ ორი პატარა ბიჭი ერთმანეთს ჩაჰკვროდა, იქნებ როგორმე გავთბეთო. </p><p> - როგორ გვშია, - კვნესოდნენ ისინი. </p><p> - ვინ მოგცათ აქ წოლის უფლება: - დაუყვირა მათ ღამის დარაჯმა და ბავშვები წვიმაში გამორეკა. </p><p> მაშინ მერცხალი უკან გამობრუნდა და, რაც ნახა, ყველაფერი უფლისწულს უამბო. </p><p> - მე ბაჯაღლო ოქროს ფირფიტებით ვარ დაფარული, - თქვა უფლისწულმა, - ამაძრე სათითაოდ და ღარიბებს დაურიგე. ცოცხლებს მუდამ ჰგონიათ, რომ ოქრო მათ ბედნიერებას მიანიჭებს. </p><p> სულ სათითაოდ ააცალა მერცხალმა ქანდაკებას ოქროს ფირფიტები, სანამ საცოდავ უფლისწულს ნაცრისფერი არ დაედო. სულ სათითაოდ ჩამოურიგა მერცხალმა ოქროები ღარიბებს: ბავშვებს სახე აუვარდისფერდათ. </p><p> - ჩვენ ახლა პური გვაქვს, - გაიძახოდნენ ისინი და ერთი სიცილ-ხარხარი ჰქონდათ ქუჩებში. </p><p> ამასობაში თოვლიც მოვიდა, თოვლს ყინვა მოჰყვა. ქუჩები ისე ააბრჭყვიალა ყინვამ, თითქოს ვერცხლით მოუჭედიათო. ყინულის გრძელი ლოლუები ბროლის მახვილივით ეკიდა სახურავზე. ყველა ქურქში გახვეულიყო: პატარა ბიჭებს წითელი ქუდები დაეხურათ და ციგურებით ყინულზე დასრიალებდნენ. </p><p> საწყალ მერცხალს სულ უფრო და უფრო შეუტია სიცივემ, მაგრამ უფლისწულს თავს მაინც არ ანებებდა, მეტისმეტად უყვარდა იგი. ხაბაზს რომ სადმე გაიგულებდა, მიფრინდებოდა სახაბაზოსთან და იქ დაყრილ ნამცეცებს ჰკენკავდა, თან ფრთას ფრთაზე უფათქუნებდა გასათბობად. </p><p> ბოლოს მერცხალმა იგრძნო, რომ მისი აღსასრული მოახლოვდა. უფლისწულის მხარზე ძლივძლივობით აფრინდა და ყურში ჩასჩურჩულა: </p><p> - მშვიდობით, ძვირფასო უფლისწულო, ნებას მომცემ, რომ ხელზე გეამბორო? </p><p> - როგორ მიხარია, რომ ეგვიპტეში მიდიხარ, - თქვა უფლისწულმა. - შენ აქ ისედაც დიდხანს დარჩი. მხოლოდ ხელზე კი არა, ტუჩებში მაკოცე, რადგან მე შენ მიყვარხარ. </p><p> - ეგვიპტეში არ მივდივარ, - თქვა მერცხალმა, - სიკვდილის სამყოფელში მივდივარ. განა სიკვდილი ძილის ძმა არ არის? - და მერცხალმა ბედნიერ უფლისწულს ტუჩებში აკოცა და მის ფერხთით უსულოდ დაეცა. ამ დროს, ქანდაკების შიგნით უცნაური ჭახანი გაისმა, თითქოს რაღაც გატყდაო. მოხდა კი ის, რომ ქანდაკებას ტყვიის გული ორად გაეპო. მართლაც, საშინლად ყინავდა მაშინ. </p><p> მეორე დილით, ადრე ქალაქის თავი საბჭოს წევრებთან ერთად ბაღში სასეირნოდ გამოვი|და. როდესაც სვეტს ჩაუარეს, ქალაქის თავმა ქანდაკებას ახედა და წამოიძახა: </p><p> - ღმერთო ჩემო! რა საცოდავად გამოიყურება ბედნიერი უფლისწული! </p><p> - მართლაც, რა საცოდავად გამოიყურება, - ერთხმად წამოიძახეს საბჭოს წევრებმა, რომლებიც ყველაფერში ეთანხმებოდნენ ქალაქის თავს: ყველანი ქანდაკების სანახავად ავიდნენ. </p><p> - ლალი ხმლიდან ამოვარდნილა, თვალებიც დაჰკარგვია, ოქროც აღარსადა ჩანს, - თქვა ქალაქის თავმა. - მთლად მათხოვარს დამსგავსებია! </p><p> - მთლად მათხოვარს დამსგავსებია, - კვერი დაუკრეს საბჭოს წევრებმა. </p><p> - ფერხთით კი, შეხედეთ, მკვდარი ჩიტი უგდია, - განაგრძო ქალაქის თავმა, - ოფიციალურად უნდა გამოვაცხადოთ, რომ ჩიტებს აქ სიკვდილის უფლება არა აქვთ. - საბჭოს წევრებმა უბის წიგნაკში ჩაინიშნეს ეს მითითება. </p><p> ბედნიერი უფლისწულის ქანდაკება ჩამოხსნეს. </p><p> - ვინაიდან ეს ქანდაკება ლამაზი აღარ არის, მას არც სარგებლობის მოტანა შეუძლია, - განაცხადა უნივერსიტეტში ხელოვნების პროფესორმა. </p><p> ამის მერე ქანდაკება ქურაში გადაადნეს და ქალაქის თავმა მუნიციპალიტეტი მაშინვე სათათბიროდ მოიწვია, როგორ გამოვიყენოთ დარჩენილი ლითონიო. </p><p> - რა თქმა უნდა, ჩვენ მეორე ქანდაკება უნდა ჩამოვასხათ, - თქვა მან, - და ეს ჩემი ქანდაკება იქნება. </p><p> - ჩემი ქანდაკება იქნება, - თქვეს ცალ-ცალკე საბჭოს წევრებმა და მერე ჩხუბი მოუვიდათ. მე რომ ისინი უკანასკნელად გნახე, ისევ ჩხუბობდნენ. </p><p> - რა უცნაურია! - თქვა მუშების ზემდეგმა სამსხმელო საამქროში, - ეს გატეხილი ტყვიის გული არაფრით არ დნება ქურაში. მოდი, გადავაგდოთ. - და გული იქვე ნაგვის გროგაში გადაისროლეს. მკვდარი მერცხალიც იქვე ეგდო. </p><p> - ორი, ყველაზე ძვირფასი რამ მომართვით ქალაქიდან, - უბრძანა უფალმა თავის ანგელოზებს. </p><p> ანგელოზებმა მას ტყვიის გული და მკვდარი ჩიტი მოართვეს. </p><p> - თქვენი არჩევანი სწორია, - თქვა უფალმა, - რადგან ეს პატარა ფრთოსანი ჩემს სამოთხის ბაღში იგალობებს მარად ჟამს, ხოლო ბედნიერი უფლისწული ხოტბას შემასხამს ჩემს ოქროს ქალაქში. </p> https://dzidza.at.ua/blog/2009-06-26-48 jiji_montana https://dzidza.at.ua/blog/2009-06-26-48 Fri, 26 Jun 2009 14:16:21 GMT <h1><br></h1> <p>იყო ერთი ცოლ-ქმარი. ჰყავდათ გოგონა და პატარა ბიჭუნა.</p> <p dir="ltr">- შვილო, - უთხრა ერთხელ დედამ გოგონას, - ჩვენ სამუშაოდ წავალთ, შენ კი ძამიკოს მიხედე! ეზოდან არ გახვიდე, ჭკვიანად იყავი, ჩვენ ცხვირსახოცს გიყიდით.</p> <p align="center"> <img src="http://children.wanex.net/mcerloba/zgaprebi/images/gareuli_gedebi/saxlshi.jpg" border="1" height="216" width="165"></p> <p>დედ-მამა წავიდა, გოგონას დაავიწყდა დარიგება: ძმა ფანჯარასთან ბალახზე დასვა, თვითონ კი ქუჩაში გაიქცა, ითამაშა, ისეირნა.</p> <p>გადმოიფრინეს გარეულმა გედებმა, აიტაცეს ბიჭუნა, ფრთებზე შეისვეს და გაფრინდნენ.</p> <p>დაბრუნდა გოგონა, აქეთ-იქით იყურება - ძამიკო არ ჩანს! შეიცხადა, აქეთ ეცა, იქით ეცა, მაგრამ ვერსად იპოვა.</p> <p>დაუწყო ძახილი, ცრემლები ღაპაღუპით სდიოდა, იცოდა, დედ-მამა შავ დღეს დააყრიდა, - ძმა არ ეხმიანებოდა.</p> <p>მინდორში გაიქცა და ისღა დაინახა, როგორ მიეფარნენ უღრან ტყეს გარეული გედები.</p> <p align="center"> <img src="http://children.wanex.net/mcerloba/zgaprebi/images/gareuli_gedebi/bic... <h1><br></h1> <p>იყო ერთი ცოლ-ქმარი. ჰყავდათ გოგონა და პატარა ბიჭუნა.</p> <p dir="ltr">- შვილო, - უთხრა ერთხელ დედამ გოგონას, - ჩვენ სამუშაოდ წავალთ, შენ კი ძამიკოს მიხედე! ეზოდან არ გახვიდე, ჭკვიანად იყავი, ჩვენ ცხვირსახოცს გიყიდით.</p> <p align="center"> <img src="http://children.wanex.net/mcerloba/zgaprebi/images/gareuli_gedebi/saxlshi.jpg" border="1" height="216" width="165"></p> <p>დედ-მამა წავიდა, გოგონას დაავიწყდა დარიგება: ძმა ფანჯარასთან ბალახზე დასვა, თვითონ კი ქუჩაში გაიქცა, ითამაშა, ისეირნა.</p> <p>გადმოიფრინეს გარეულმა გედებმა, აიტაცეს ბიჭუნა, ფრთებზე შეისვეს და გაფრინდნენ.</p> <p>დაბრუნდა გოგონა, აქეთ-იქით იყურება - ძამიკო არ ჩანს! შეიცხადა, აქეთ ეცა, იქით ეცა, მაგრამ ვერსად იპოვა.</p> <p>დაუწყო ძახილი, ცრემლები ღაპაღუპით სდიოდა, იცოდა, დედ-მამა შავ დღეს დააყრიდა, - ძმა არ ეხმიანებოდა.</p> <p>მინდორში გაიქცა და ისღა დაინახა, როგორ მიეფარნენ უღრან ტყეს გარეული გედები.</p> <p align="center"> <img src="http://children.wanex.net/mcerloba/zgaprebi/images/gareuli_gedebi/bichi_gedebma_gaitaces.gif" border="0" height="163" width="180"></p> <p>გოგონა ახლაღა მიხვდა, რომ მისი ძამიკო სწორედ მათ გაიტაცეს: დიდი ხანია სმენოდა, რომ გარეული გედები ასე იტაცებდნენ ხოლმე პატარა ბავშვებს. </p> <p dir="ltr">გოგონა დაედევნა. მირბის, მირბის, უცებ ხედავს - ღუმელი დგას.</p> <p dir="ltr">- ღუმელო, ღუმელო, მითხარი, საით გაფრინდნენ გარეული გედები?</p> <p dir="ltr"> <img src="http://children.wanex.net/mcerloba/zgaprebi/images/gareuli_gedebi/gumeltan1.gif" align="left" border="0" height="132" width="180"></p> <p dir="ltr">ღუმელმა უპასუხა:</p> <p dir="ltr">- შეჭამე ჩემი ჭვავის ღვეზელი და გეტყვი.</p> <p dir="ltr">- ჭვავის ღვეზელს რა მაჭმევს! სახლში ხორბლისასაც არ ვჭამ...</p> <p dir="ltr">რადგან ასე უპასუხა, ღუმელმა არ უთხრა, საით გაფრინდნენ გარეული გედები. გოგონა გაიქცა. შეხვდა ვაშლის ხე.</p> <p dir="ltr">- ვაშლის ხევ, ვაშლის ხევ, მითხარი, საით გაფრინდნენ გარეული გედები?</p> <p dir="ltr">- შეჭამე ჩემი ტყის ვაშლი და გეტყვი.</p> <p dir="ltr">- სახლში ბაღის ვაშლსაც არ ვჭამ...</p> <p dir="ltr">მაშინ არც ვაშლის ხემ უთხრა, საით გაფრინდნენ გედები. გოგონა ისევ გაიქცა. მიადგა რძის მდინარეს.</p> <p dir="ltr">- რძის მდინარევ, საით გაფრინდნენ გარეული გედები?</p> <p dir="ltr">- დალიე ჩემი რძე და გეტყვი.</p> <p dir="ltr">- სახლში ნაღებსაც არ ვსვამ...</p> <p dir="ltr">დიდხანს ირბინა გოგონამ მინდვრებზე, ტყე-ტყე. დღე საღამოსაკენ გადაიხარა, რაღას იზამს, ისევ სახლში უნდა დაბრუნდეს. უცებ ხედავს - მამლის ფეხზე ერთსარკმლიანი ქოხი შესკუპულა და ტრიალებს.</p> <p dir="ltr"> <img src="http://children.wanex.net/mcerloba/zgaprebi/images/gareuli_gedebi/qoxi.jpg" align="right" border="1" height="216" width="167"></p> <p dir="ltr">ქოხში ბებერი ბაბა იაგა ძაფს ართავს. სკამზე კი დაინახა თავისი ძამიკო ზის და ვერხცლის ვაშლებით ერთობა.</p> <p dir="ltr">გოგონა ქოხში შევიდა:</p> <p dir="ltr">- გამარჯობა, ბებია!</p> <p dir="ltr">- გამარჯობა, გოგონა! რისთვის მოსულხარ?</p> <p dir="ltr">- ტყე-ღრეში, ჭაობებში ვიარე, კაბა დამისველდა, მოვედი, რომ გავთბე.</p> <p dir="ltr">- დაჯექი და ძაფი დართე.</p> <p dir="ltr"> <img src="http://children.wanex.net/mcerloba/zgaprebi/images/gareuli_gedebi/babaiagastan.jpg" align="left" border="1" height="180" hspace="10" vspace="5" width="138"></p> <p dir="ltr">ბაბა იაგამ სართავი მისცა და წავიდა. გოგონა ართავს. უცებ სოროდან თაგვი გამოძვრა და ეუბნება:</p> <p dir="ltr">- გოგონა, გოგონა, ფაფა მომეცი და ერთ საიდუმლოს გეტყვი.</p> <p dir="ltr">გოგონამ მისცა ფაფა, თაგვმა უთხრა:</p> <p dir="ltr">- ბაბა იაგა წყლის გასათბობად წავიდა. დაგბანს, გაგამშრალებს, ღუმელში შეგსვამს, შეგწვავს და შეგჭამს.</p> <p dir="ltr">გოგონა ზის, შიშისგან ფერი არ ადევს, ტირის. თაგვი კი ეუბნება:</p> <p dir="ltr" align="center"> <img src="http://children.wanex.net/mcerloba/zgaprebi/images/gareuli_gedebi/tagvi.gif" border="0" height="103" width="216"></p> <p dir="ltr">- ნუ დაელოდები, წაიყვანე შენი ძმა და გაიქეცი, ძაფს მე კი დავთავ შენს მაგივრად.</p> <p dir="ltr">გოგონამ ძმას ხელი ჩაავლო და გაიქცა. დროდადრო ბაბა იაგა ფანჯარას უახლოვდება და კითხულობს:</p> <p dir="ltr"> <img src="http://children.wanex.net/mcerloba/zgaprebi/images/gareuli_gedebi/garbian.gif" align="right" border="0" height="146" width="216"></p> <p dir="ltr">- გოგონა, ართავ ძაფს?</p> <p dir="ltr">თაგვი პასუხობს:</p> <p dir="ltr">- ვართავ, ბებია...</p> <p dir="ltr">ბაბა იაგამ წყალი გაათბო და გოგონას მოსაყვანად გასწია. ქოხში კი არავინაა. ბაბა იაგამ დაიყვირა:</p> <p dir="ltr">- გარეულო გედებო! დაედევნეთ, გოგონამ ძმა გაიტაცა!..</p> <p dir="ltr">და-ძმამ რძის მდინარესთან მიირბინეს. ხედავენ, რომ გარეული გედები მოსდევენ.</p> <p dir="ltr"> <img src="http://children.wanex.net/mcerloba/zgaprebi/images/gareuli_gedebi/mdinarem_sheifara.jpg" align="left" border="1" height="180" hspace="10" width="137"></p> <p dir="ltr">- მდინარევ, დედილო, დაგვმალე რა!</p> <p dir="ltr">- ჩემი რძე დალიე და დაგმალავ.</p> <p dir="ltr">გოგონამ დალია და მადლობა გადაუხადა. მდინარემ თავისი ნაპირების ქვეშ დამალა.</p> <p dir="ltr">გარეულმა გედებმა ვერ დაინახეს - სულ ახლოს ჩაუფრინეს.</p> <p dir="ltr">და-ძმა ისევ გაიქცა. გარეული გედები უკან მობრუნდნენ, ეს-ესაა დაინახავენ. რა ქნან? საქმე ცუდადაა! უცებ ვაშლის ხე დაინახეს .</p> <p dir="ltr">- ვაშლის ხევ, დედილო, დაგვმალე რა!</p> <p dir="ltr" align="center"> <img src="http://children.wanex.net/mcerloba/zgaprebi/images/gareuli_gedebi/vashlma_sheifara.gif" border="0" height="216" width="110"></p> <p dir="ltr">- შეჭამე ჩემი ტყის ვაშლი და დაგმალავ.</p> <p dir="ltr">გოგონამ სასწრაფოდ შეჭამა და მადლობა გადაუხადა. ვაშლის ხემ ისინი ტოტებქვეშ შეიფარა და ფოთლებით დაფარა...</p> <p dir="ltr">გარეულმა გედებმა ვერ დაინახეს, ახლოს ჩაუფრინეს. გოგონა ისევ გაიქცა. მირბის, მირბის, სახლამდე უკვე ბევრი არ დარჩა. უცებ დაინახეს გარეულმა გედებმა, დაეშვნენ, ფრთა-ფრთას შემოჰკრეს, ეს-ესაა ძმას ხელიდან გამოსტაცებენ. </p> <p dir="ltr"> <img src="http://children.wanex.net/mcerloba/zgaprebi/images/gareuli_gedebi/gumelma_sheifara.gif" align="left" border="0" height="142" width="164">გოგონამ ღუმელთან მიირბინა:</p> <p dir="ltr">- ღუმელო, დედილო, დამმალე გევედრები!</p> <p dir="ltr">- შეჭამე ჩემი ჭვავის ღვეზელი და დაგმალავ.</p> <p dir="ltr">გოგონამ სასწრაფოდ ჩაიდო პირში ღვეზელი და ძმასთან ერთად ღუმელში შეძვრა. გარეულმა გედებმა იფრინეს, იფრინეს, იყვირეს, იყვირეს და ბაბა იაგასთან ხელცარიელნი დაბრუნდნენ .</p> <p dir="ltr">გოგონამ ღუმელს მადლობა გადაუხადა და ძმასთან ერთად შინ მიირბინა. ცოტა ხანში მშობლებიც დაბრუნდნენ.&nbsp;&nbsp; </p> <p dir="ltr" align="center"> <img src="http://children.wanex.net/mcerloba/zgaprebi/images/gareuli_gedebi/dabruneba.jpg" border="1" height="180" width="142"></p> <p dir="ltr">&nbsp;</p> https://dzidza.at.ua/blog/2009-06-26-47 jiji_montana https://dzidza.at.ua/blog/2009-06-26-47 Fri, 26 Jun 2009 14:14:19 GMT <h1><br></h1> <p>იყო და არა იყო რა, იყო ერთი ქვრივი კაცი, რომელსაც უმშვენიერესი კეთილი ქალიშვილი ჰყავდა. ერთხელ გადაწყვიტა მეორედ დაქორწინებულიყო. მაგრამ ცოლად ბოროტი, ეგოისტი ქალი შეხვდა, რომელსაც ორი ქალიშვილი ჰყავდა. შვილები დედას გაჭრილი ვაშლებივით ჰგავდნენ ხასიათით.</p><p> <img src="http://children.wanex.net/mcerloba/zgaprebi/images/konkia/konkia2.gif" align="left" border="0" height="170" width="122">ქორწილის შემდეგ დედინაცვალმა მალევე გამოამჟღავნა ბოროტი ზნე. ის კარგად ხვდებოდა, რომ ლამაზი, გულკეთილის გერის გვერდით მისი ღვიძლი შვილები კიდევ უფრო უხასიათო და მახინჯები ჩანდნენ. ამიტომ გერი შეიძულა და აიძულებდა, სახლში ყველაზე ბინძური საქმე ეკეთებინა.</p><p> საბრალო გოგონა საჭმელს ამზადებდა, რეცხავდა, დების ოთახებს ალაგებდა და კიბეებს წმენდდა. თვითონ კი სხვენში ცხოვრობდა, ერთ ვიწრო და ბნელ საკანში. იგი ძალიან განიცდიდა თავისი უენო მამამისის ბედს, რომელსაც ახალი ცოლი საშინელ დღეში აგდებდა.</p><p> გოგონას ყველა კონკიას ეძახდა. მაგრამ კონკია თავის ძონძებში ასჯერ უფრო... <h1><br></h1> <p>იყო და არა იყო რა, იყო ერთი ქვრივი კაცი, რომელსაც უმშვენიერესი კეთილი ქალიშვილი ჰყავდა. ერთხელ გადაწყვიტა მეორედ დაქორწინებულიყო. მაგრამ ცოლად ბოროტი, ეგოისტი ქალი შეხვდა, რომელსაც ორი ქალიშვილი ჰყავდა. შვილები დედას გაჭრილი ვაშლებივით ჰგავდნენ ხასიათით.</p><p> <img src="http://children.wanex.net/mcerloba/zgaprebi/images/konkia/konkia2.gif" align="left" border="0" height="170" width="122">ქორწილის შემდეგ დედინაცვალმა მალევე გამოამჟღავნა ბოროტი ზნე. ის კარგად ხვდებოდა, რომ ლამაზი, გულკეთილის გერის გვერდით მისი ღვიძლი შვილები კიდევ უფრო უხასიათო და მახინჯები ჩანდნენ. ამიტომ გერი შეიძულა და აიძულებდა, სახლში ყველაზე ბინძური საქმე ეკეთებინა.</p><p> საბრალო გოგონა საჭმელს ამზადებდა, რეცხავდა, დების ოთახებს ალაგებდა და კიბეებს წმენდდა. თვითონ კი სხვენში ცხოვრობდა, ერთ ვიწრო და ბნელ საკანში. იგი ძალიან განიცდიდა თავისი უენო მამამისის ბედს, რომელსაც ახალი ცოლი საშინელ დღეში აგდებდა.</p><p> გოგონას ყველა კონკიას ეძახდა. მაგრამ კონკია თავის ძონძებში ასჯერ უფრო ლამაზი იყო, ვიდრე მისი დები ძვირფას, ოქრომკერდით ნაქარგ კაბებში.<img src="http://children.wanex.net/mcerloba/zgaprebi/images/konkia/konkia3.gif" align="right" border="0" height="170" width="242"></p><p> ერთხელ უფლისწულმა მეჯლისი გამართა და ყველა თავის ქვეშევრდომს მოსაწვევები დაუგზავნა. ამ ამბავმა კონკიას დები აღტაცებაში მოიყვანა. მთელი დღეები საგანგებოდ ამ შემთხვევისათვის შეძენილ ახალ-ახალ კაბებს იზომებდნენ.</p><p> - მე წითელ ხავერდის კაბას ჩავიცვამ, - ამბობდა უფროსი, - ხელით ნაქარგი მაქმანები რომ აქვს.</p><p> - მე კი ამ ჰაეროვან სამეჯლისო კაბას, - ამბობდა მეორე და, - ყელზე ბრილიანტებს გავიკეთებ, თავზე კი ოქროსფერ ყვავილებიან ქუდს დავიხურავ.</p><p> ყველაზე მოდური ვარცხნილობისათვის დები საუკეთესო პარიკმახერებთან გაიქცნენ რჩევისათვის. კონკიას შესანიშნავი გემოვნება ჰქონდა, ამიტომ რჩევა მასაც ჰკითხეს.</p><p> - მე თქვენ ყველაზე მოდურ ვარცხნილობებს შეგირჩევთ, - უთხრა კონკიამ.</p><p> დებმა პატივი დადეს და დათანხმდნენ. სანამ კონკია ვარცხნილობებს უკეთებდა, დები დაეკითხნენ:</p><p> - კონკია, შენ გინდა მეჯლისზე წამოსვლა?</p><p> - ვშიშობ, რომ მეჯლისზე არ შემიშვებენ, - უპასუხა კონკიამ.</p><p> - მართალი ხარ. მეჯლისზე შენი წარმოდგენაც კი სიცილს გვრის!</p><p> ნებისმიერი სხვა გოგონა შურს იძიებდა ასეთი დაცინვისათვის და მათ ვარცხნილობებს თივის ზვინს დაამსგავსებდა, მაგრამ კონკიამ საუკეთესოდ დავარცხნა დები. ისინი კმაყოფილები დარჩნენ. სულ სარკის წინ ტრიალებდნენ, ჭამაც კი აღარ ახსოვდათ.</p><p> <img src="http://children.wanex.net/mcerloba/zgaprebi/images/konkia/konkia4.gif" align="left" border="0" height="170" width="123">ბოლოს, როგორც იქნა, ბალზე წასასვლელად გაემზადნენ. კონკიამ ჭიშკრამდე მიაცილა. მარტო დარჩენილს კი ცრემლები გადმოუგორდა. ამ დროს კონკიას ნათლია ფერიაც მოვიდა, რომ ენახა, რატომ ტიროდა მისი ნათლული.</p><p> - როგორ მინდა მეჯლისზე! – სლუკუნებდა კონკია.</p><p> - გააკეთე ყველაფერი, რასაც გეტყვი და მერე ვნახოთ, - უთხრა ფერიამ, - ბაღიდან დიდი გოგრა მომიტანე.</p><p> კონკია ბაღში გაიქცა და ყველაზე დიდი გოგრა მოიტანა. ფერიამ გოგრა გამოღრუტნა, შემდეგ ჯადოსნური ჯოხით შეეხო და ერთ წამში საუცხოო ოქროს ეტლად აქცია.</p><p> შემდეგ სათაგურიდან ექვსი პატარა თაგუნია გამოუშვა, ჯადოსნური ჯოხი მათაც შეახო და ექვს რაშად აქცია.<img src="http://children.wanex.net/mcerloba/zgaprebi/images/konkia/konkia5.gif" align="right" border="0" height="170" width="130"></p><p> ახლა მეეტლეღა აკლდა.</p><p> - ვირთხა გამოდგება? – ჰკითხა კონკიამ.</p><p> - რა თქმა უნდა, - უპასუხა ნათლიამ.</p><p> კონკიამ ვირთხის საჭერი მოიტანა. ფერიამ ყველაზე გრძელულვაშიანი ვირთხა ამოარჩია და თავმომწონე, ჩასუქებულ მეეტლედ აქცია.</p><p> შემდეგ კონკიას უთხრა:</p><p> - ბაღის ჭიშკართან ექვსი ხვლიკი ზის. მომიყვანე.</p><p> <img src="http://children.wanex.net/mcerloba/zgaprebi/images/konkia/konkia6.gif" align="left" border="0" height="170" width="147">კონკიამ სასწრაფოდ აღასრულა ბრძანებული. ფერიამ ისინი ლაქიებად აქცია და ეტლს აქეთ-იქით ამოუყენა.</p><p> - ახლა კი შეგიძლია მეჯლისზე წახვიდე, - თქვა ფერიამ. – კმაყოფილი ხარ?</p><p> - რა თქმა უნდა, - უპასუხა ბედნიერებისაგან გაბრწყინებულმა კონკიამ. – მაგრამ შეიძლება, ასეთი დაკონკილი მივიდე?</p><p> ფერიამ ჯოხი დაიქნია და კონკიას ძონძები ძვირფას, ოქრო-ვერცხლით მოქარგულ სამოსად<img src="http://children.wanex.net/mcerloba/zgaprebi/images/konkia/konkia7.gif" align="right" border="0" height="170" width="147"> იქცა, ხის ქოშები კი – ბროლის ფეხსაცმელებად, რომლებიც ზუსტად სამეჯლისო ცეკვებისათვის იყო ზედგამოჭრილი. კონკია თვალისმომჭრელად ლამაზი იყო.</p><p> როდესაც გოგონა ეტლში ჩაჯდა, ფერიამ გააფრთხილა:</p><p> კარგ დროსტარებას გისურვებ, მაგრამ ერთი რამ გახსოვდეს: მეჯლისი ზუსტად შუაღამეზე უნდა დატოვო. თუ ამას არ იზამ, შენი ეტლი გოგრად იქცევა, ცხენები – თაგვებად, მსახურები – ხვლიკებად, შენი ძვირფასი კაბა კი – ჭუჭყიან ძონძებად.</p><p> კონკია ნათლიას შეჰპირდა, რომ ზუსტად შუაღამეზე დატოვებდა მეჯლისს და ეტლიც დაიძრა.</p><p> მსახურებმა პრინცს მოახსენეს, ვიღაც მდიდარი და ულამაზესი უცნობი მოვიდაო. უფლისწული სასწრაფოდ გაეშურა მის შესახვედრად და სასახლეში შეუძღვა.</p><p> <img src="http://children.wanex.net/mcerloba/zgaprebi/images/konkia/konkia8.gif" align="left" border="0" height="170" width="123">დარბაზს გაოცებისა და აღფრთოვანების მსუბუქმა შრიალმა გადაუარა. ყველა მზეთუნახავს მიშტერებოდა. მოხუცმა მეფემ დედოფალს გადაუჩურჩულა, ასეთი საოცრება დიდი ხანია, არ მინახავსო. ქალები ყურადღებით ათვალიერებდნენ კონკიას ჩაცმულობას და ცდილობდნენ, არაფერი გამორჩენოდათ, რომ მეორე დღესვე ზუსტად ისეთივე შეეძინათ, თუ მოახერხებდნენ.</p><p> პრინცმა გოგონა საცეკვაოდ გაიწვია. ოჰ, რა სასიამოვნოდ ცეკვავდა გოგონა. </p><p> მოიტანეს ვახშამი, მაგრამ პრინცს ჭამა სულ გადაავიწყდა, იგი თვალს ვერ აშორებდა მშვენიერ უცნობს. კონკია დებს გვერდით მიუჯდა და პრინცის მორთმეული კალათიდან ეგზოტიკური ხილით გაუმასპინძლდა. ასეთი პატივისაგან დებს სიამოვნების ჟრუანტელმა დაუარა.</p><p> გახურებულ მეჯლისში კონკიას საათის რეკვა მოესმა, თორმეტს თხუთმეტი წუთი აკლდა. კონკია ყველას დაემშვიდობა და სასწრაფოდ წავიდა. სახლში დაბრუნებულმა, მხურვალე მადლობა გადაუხადა ფერიას და სთხოვა, მეორე დღეს ისევ მიეცა მეჯლისზე წასვლის ნება, რადგან პრინცმა ძალიან სთხოვა. ფერია დაპირდა, რომ დაეხმარებოდა.</p><p> მალე დები და დედინაცვალიც დაბრუნდნენ. კონკიას ვითომ ეძინა, მთქნარებით გაუღო კარი.</p><p> დები საშინლად აღგზნებულნი იყვნენ მეჯლისზე უცნობი მზეთუნახავის გამოჩენით.</p><p> - ის ყველაზე ლამაზია ამქვეყნად, - სულმოუთქმელად ყვებოდა უფროსი და, - ჩვენ ხილითაც კი გაგვიმასპინძლდა.</p><p> კონკიამ გაიღიმა და ჰკითხა:</p><p> - რა ერქვა?</p><p> - არავინ იცის. პრინცი ყველაფერს მისცემდა, ოღონდ მისი ვინაობა შეეტყო.</p><p> - როგორ მინდოდა მისი ნახვა. არ შეგიძლიათ, თქვენი ძველი კაბა მათხოვოთ, რომ მეც შევძლო მეჯლისზე წამოსვლა? – ჰკითხა კონკიამ.</p><p> - რაა? შენ ჩვენი კაბის ჩაცმა გინდა? არასდროს! – უყვირეს დებმა.</p><p> კონკია დარწმუნებული იყო, რომ ასეც მოხდებოდა. ანდა ნება რომ დაერთოთ, რა უნდა ექნა? მეორე დღეს დები ისევ გაემგზავრნენ მეჯლისზე. კონკიაც მალევე წავიდა, ამჯერად უფრო მდიდრულად ჩაცმული, ვიდრე წინა დღეს. პრინცი ერთ წუთს არ ტოვებდა. ის კონკიას ისე სიყვარულითა და თავაზიანად ექცეოდა, კონკიას ფერიის გაფრთხილება სულ გადაავიწყდა. უცებ მოესმა, როგორ ჩამოჰკრა საათმა თორმეტი. კონკია სასწრაფოდ წამოხტა, დარბაზი დატოვა და გასასვლელისკენ გაიქცა. პრინცი დაედევნა. უცებ კონკიას ფეხიდან ბროლის ფეხსაცმელი წასძვრა. პრინცმა ფეხსაცმელი აიღო და გულის ჯიბეში ჩაიდო. კონკიამ სასახლის ჭიშკრამდე ძლივს მიაღწია, რომ ლამაზი კაბა ჭუჭყიან ძონძებად შეიცვალა, ეტლი, მეეტლე და მსახურები – გოგრად, თაგვებად და ხვლიკებად. ჯადოსნობისგან მხოლოდ ბროლის ფეხსაცმელი დარჩა. <img src="http://children.wanex.net/mcerloba/zgaprebi/images/konkia/konkia9.gif" align="right" border="0" height="170" width="129"></p><p> კონკიამ სახლში დებზე ცოტათი ადრე მიირბინა. მათ ამჯერადაც უამბეს, რომ უცნობი მზეთუნახავი კვლავ გამოჩნდა. რომ ის კიდევ უფრო ლამაზი იყო, ვიდრე წინა დღეს, მაგრამ ისე მოულოდნელად გაქრა, რომ ბროლის ფეხსაცმელი დაკარგა. პრინცმა იპოვა და გულის ჯიბეში შეინახა. ყველა დარწმუნებულია, რომ უფლისწული უგონოდაა შეყვარებული უცნობ მზეთუნახავზე.</p><p> და მართლაც, მეორე დღეს უფლისწულმა გამოაცხადა, რომ იქორწინებს იმ ქალიშვილზე, რომელსაც ბროლის ფეხსაცმელი მოერგება. ფეხსაცმელი ყველამ ჩაიზომა: პრინცესებმა, თავადის ასულებმა, მაგრამ უშედეგოდ. მსახურებმა ფეხსაცმელი კონკიას დებთანაც მიიტანეს. ისინი <img src="http://children.wanex.net/mcerloba/zgaprebi/images/konkia/konkia10.gif" align="left" border="0" height="170" width="121">მთელი ძალით ცდილობდნენ ფეხსაცმლის ჩაცმას, მაგრამ ამაოდ.. მაშინ კონკიამ იკითხა:</p><p> - შეიძლება მეც გავისინჯო?</p><p> დები ახარხარდნენ. მაგრამ მეფის მსახურმა მიუგო:</p><p> ნაბრძანები მაქვს, ფეხსაცმელი სამეფოს ყველა ასულს გავასინჯო, გამონაკლისის გარეშე.</p><p> ფეხსაცმელი ზუსტად მოერგო კონკიას ფეხს, თითქოს მის ფეხზე ყოფილიყოს შეკერილი. მაშინ კონკიამ ჯიბიდან მეორე ბროლის ფეხსაცმელი ამოიღო. ირგვლივ ყველა გაშეშდა გაოცებისაგან.</p><p> უცებ ფერიაც გაჩნდა, კონკიას ჯადოსნური ჯოხი შეახო და ძვირფასად შემოსილ მზეთუნახავად აქცია.<img src="http://children.wanex.net/mcerloba/zgaprebi/images/konkia/konkia11.gif" align="right" border="0" height="170" width="124"></p><p> აი, ახლა კი იცნეს დებმა კონკია. მის წინ მუხლებზე დაემხნენ და თავიანთი საქციელისათვის პატიებას ითხოვდნენ. კონკიამ აპატია და მეგობრობა შესთავაზა.</p><p> კონკია საპატიო ესკორტით სასახლეში წაიყვანეს, სადაც გულისფანცქალით ელოდებოდა ახალგაზრდა, ლამაზი პრინცი. რამოდენიმე დღეში მათ ჯვარი დაიწერეს და მდიდრული ქორწილი გადაიხადეს.</p><p> კონკია ისევე კეთილი იყო, როგორც ლამაზი. მან დები საცხოვრებლად სასახლეში წაიყვანა და მალე ცნობილ დიდებულებს მიათხოვა.</p> <p align="center"> <img src="http://children.wanex.net/mcerloba/zgaprebi/images/konkia/konkia12.gif" border="0" height="170" width="161"></p> <p> </p> <p>&nbsp; </p> https://dzidza.at.ua/blog/2009-06-26-46 jiji_montana https://dzidza.at.ua/blog/2009-06-26-46 Fri, 26 Jun 2009 14:13:46 GMT <h1><br></h1> <p align="center"> <img src="http://children.wanex.net/mcerloba/zgaprebi/ucxouri_zgaprebi/sami_gochi/gochebi_ertobian.gif" border="0" height="288" width="262"></p> <p>იყო და არა იყო რა. იყო სამი გოჭი, სამი ძმა, სამივე ერთნაირი, ჩამრგვალებული, ვარდისფერი, ერთნაირი მხიარული კუდებით.</p><p> სახელებიც კი მსგავსი ჰქონდათ: ნიფ-ნიფი, ნუფ-ნუფი და ნაფ-ნაფი.</p><p> მთელი ზაფხული მწვანე ბალახში გორაობდნენ, მზეს ეფიცხებოდნენ, მინდორში დარბოდნენ.</p><p> მაგრამ, აი, დადგა შემოდგომა.</p><p> მზე ისე აღარ აცხუნებდა, გაყვითლებული ტყის თავზე რუხი ღრუბლები დაცურავდა.</p><p> - დროა, ზამთარზე ვიფიქროთ, - უთხრა ერთხელ ძმებს დილას ადრიანად გამოღვიძებულმა ნაფ-ნაფმა. – სიცივისაგან ვკანკალებ. შეიძლება გავცივდეთ. მოდით, სახლი ავაშენოთ და ზამთარი ერთად, თბილ ჭერქვეშ გავატაროთ.</p><p> მაგრამ მის ძმებს შრომა არ სურდათ. მიწის თხრასა და ქვების ზიდვას ერჩივნათ, ბოლო თბილი დღეები სეირნობასა და მინდორში ხტუნვაში გაეტარებინათ.</p><p> - მოესწრება! ზამთრამდე დიდი დროა. ჯერ გართობას კიდევ მოვასწრ... <h1><br></h1> <p align="center"> <img src="http://children.wanex.net/mcerloba/zgaprebi/ucxouri_zgaprebi/sami_gochi/gochebi_ertobian.gif" border="0" height="288" width="262"></p> <p>იყო და არა იყო რა. იყო სამი გოჭი, სამი ძმა, სამივე ერთნაირი, ჩამრგვალებული, ვარდისფერი, ერთნაირი მხიარული კუდებით.</p><p> სახელებიც კი მსგავსი ჰქონდათ: ნიფ-ნიფი, ნუფ-ნუფი და ნაფ-ნაფი.</p><p> მთელი ზაფხული მწვანე ბალახში გორაობდნენ, მზეს ეფიცხებოდნენ, მინდორში დარბოდნენ.</p><p> მაგრამ, აი, დადგა შემოდგომა.</p><p> მზე ისე აღარ აცხუნებდა, გაყვითლებული ტყის თავზე რუხი ღრუბლები დაცურავდა.</p><p> - დროა, ზამთარზე ვიფიქროთ, - უთხრა ერთხელ ძმებს დილას ადრიანად გამოღვიძებულმა ნაფ-ნაფმა. – სიცივისაგან ვკანკალებ. შეიძლება გავცივდეთ. მოდით, სახლი ავაშენოთ და ზამთარი ერთად, თბილ ჭერქვეშ გავატაროთ.</p><p> მაგრამ მის ძმებს შრომა არ სურდათ. მიწის თხრასა და ქვების ზიდვას ერჩივნათ, ბოლო თბილი დღეები სეირნობასა და მინდორში ხტუნვაში გაეტარებინათ.</p><p> - მოესწრება! ზამთრამდე დიდი დროა. ჯერ გართობას კიდევ მოვასწრებთ, - თქვა ნიფ-ნიფმა და ყირაზე გადაკოტრიალდა.</p><p> - როცა დამჭირდება, სახლს ჩემთვის ავიშენებ, - თქვა ნუფ-ნუფმა და მინდორში გაიშხლართა.</p><p> - მეც, - დაამატა ნიფ-ნიფმა.</p><p> - როგორც გენებოთ. მაშინ მე მარტო ავიშენებ სახლს, - თქვა ნაფ-ნაფმა, - თქვენ ვერ დაგელოდებით.</p><p> ყოველი მომდევნო დღე წინაზე ცივი იყო, მაგრამ ნიფ-ნიფი და ნუფ-ნუფი არ ჩქარობდნენ. მათ შრომაზე ფიქრიც არ სურდათ. დილიდან საღამომდე ფუქსავატობდნენ, მთელ დღეს გოჭურ თამაშებში ატარებდნენ, ხტოდნენ და გორაობდნენ.</p><p> - დღესაც გავერთობით, - ამბობდნენ ისინი, - საქმეს კი ხვალ დილიდან შევუდგებით.</p><p> მაგრამ მეორე დღესაც იგივეს იმეორებდნენ.</p><p> ზარმაცი ძმები მხოლოდ მაშინ შეუდგნენ მუშაობას, როცა დილ-დილაობით ყინულის თხელმა ფენამ მინდორის დაფარვა იწყო.</p><p> ნიფ-ნიფმა იფიქრა, ყველაზე ადვილად და სწრაფად სახლს ლერწმისაგან ავაგებო. არავის არაფერს დაეკითხა, ადგა და მუშაობას შეუდგა. საღამოსათვის მისი ქოხი უკვე მზად იყო.</p><p align="center"> <img src="http://children.wanex.net/mcerloba/zgaprebi/ucxouri_zgaprebi/sami_gochi/nifnifas_saxli.gif" border="0" height="209" width="360"></p><p> ნიფ-ნიფმა სახურავს ბოლო ლერწამი დაადო და თავისი ნახელავით მეტად კმაყოფილმა მხიარულად დამღერა:</p><blockquote> <p> ცის კიდემდე რომ იარო,<br> მოიარო მთა და ველი,<br> ჩემი სახლის მსგავს ლამაზ სახლს,<br> ვერსად, ვერსად ვერ შეხვდები.</p></blockquote> <p>სიმღერას რომ მორჩა, ნუფ-ნუფთან გასწია.</p><p>ნუფ-ნუფი ახლომახლო იშენებდა სახლს.</p><p> ის ცდილობდა, რაც შეიძლება სწრაფად დაესრულებინა მოსაწყენი და უინტერესო საქმე. თავიდან თავისი ძმის მსგავსად, სახლის აშენება მასაც ლერწმისაგან სურდა, მაგრამ შემდეგ იფიქრა, ასეთ სახლში ზამთარში ძალიან შემცივდებაო. სახლი უფრო გამძლე და თბილი იქნება, თუ ტოტებისა და ფიჩხებისაგან ავაგებო. ასეც მოიქცა.</p><p> მიწაში სარები ჩაარჭო, მათ შორის ტოტები გადახლართა, სახურავზე გამხმარი ფოთლები დაახორხოლავა და საღამოს სახლი უკვე მზად ჰქონდა.</p><p> ნუფ-ნუფმა რამოდენიმეჯერ ამაყად შემოუარა სახლს და სიმღერა შემოსძახა:</p><blockquote> <p> მე რა კარგი სახლი მაქვს,<br> ახალი და კარგი,<br> არ მაშინებს ელვა, ქარი, <br> თოვლი და ზამთარი.</p></blockquote> <p> სიმღერის დასრულებაც ვერ მოასწრო, რომ ბუჩქიდან ნიფ-ნიფმა გამოყო თავი.</p><p> - აი, შენი სახლიც მზადაა! – უთხრა ნიფ-ნიფმა ძმას. – ხომ ვამბობდი, ამ საქმეს თავს ადვილად გავართმევთ-მეთქი. ახლა თავისუფლები ვართ და შეგვიძლია, რაც გვსურს, ის ვაკეთოთ!</p><p> - წამოდი ნაფ-ნაფასთან წავიდეთ. ვნახოთ, როგორი სახლი აიშენა! – თქვა ნუფ-ნუფმა.</p><p> - რაღაც დიდი ხანია, აღარ გვინახავს!</p><p> - წამოდი, ვნახოთ! – დათანხმდა ნიფ-ნიფი.</p><p> და ორივე ძმა, ძლიერ კმაყოფილნი იმით, რომ საზრუნავი აღარაფერი ჰქონდათ, ბუჩქებში გაუჩინარდნენ.</p><p> ნაფ-ნაფი მშენებლობაზე რამოდენიმე დღე მუშაობდა. ქვები მოზიდა, თიხა მოზილა და ახლა აუჩქარებლად იშენებდა სანდო, გამძლე სახლს, სადაც ქარის, წვიმისა და ყინვისაგან თავს შეაფარებდა.</p><p align="center"> <img src="http://children.wanex.net/mcerloba/zgaprebi/ucxouri_zgaprebi/sami_gochi/nufnufa_saxls_ishenebs.gif" border="0" height="152" width="288"></p><p> მან სახლს მუხის მძიმე კარი ჩამოკიდა და ურდულიც დაადო, რომ მეზობელი ტყიდან მგელს ვერ შემოეღწია.</p><p> ნიფ-ნიფსა და ნუფ-ნუფს ძმა მუშაობაში გართული დახვდათ.</p><p> - რას აშენებ? – ერთხმად წამოიძახეს გაკვირვებულმა ნიფ-ნიფმა და ნუფ-ნუფმა. – ეს გოჭის სახლია თუ ციხე-სიმაგრე?</p><p> - გოჭის სახლი ციხე-სიმაგრე უნდა იყოს! – მშვიდად მიუგო ნაფ-ნაფმა ისე, რომ მუშაობა არ შეუწყვეტია.</p><p> - ვინმესთან ბრძოლას ხომ არ აპირებ? – მხიარულად ჩაიღრუტუნა ნიფ-ნიფმა და ნუფ-ნუფს თვალი ჩაუკრა.</p><p> და ძმები ისე გამხიარულდნენ, მათი ჭყივილისა და ღრუტუნის ხმა შორეულ მინდვრებსაც კი მისწვდა.</p><p> ნაფ-ნაფი კი აგრძელებდა ქვებისაგან სახლის კედლების ამოყვანას, თან ღიღინებდა:</p><blockquote> <p> აი, მე რა ჭკვიანი ვარ,<br> ზუსტად ჭკუის კოლოფი,<br> ჩემს ქვის სახლში ვერ შემოვა<br> მხეცი, ძლიერ ბოროტი;<br> ამ კარებში რას შემოვა,<br> ადევს კლიტე-ბოქლომი.</p></blockquote> <p> - ეს რა მხეცზე ლაპარაკობს? – ჰკითხა ნიფ-ნიფმა ნუფ-ნუფს.</p><p> - შენ რომელ მხეცზე ლაპარაკობ? – ჰკითხა ნუფ-ნუფმა ნაფ-ნაფს.</p><p align="center"> <img src="http://children.wanex.net/mcerloba/zgaprebi/ucxouri_zgaprebi/sami_gochi/gochi.gif" border="0" height="198" width="157"></p><p> - რომელზე და მგელზე! – უპასუხა ნაფ-ნაფმა და კიდევ ერთი ქვა დადო.</p><p> - ერთი შეხედეთ, მგლის როგორ ეშინია! – თქვა ნიფ-ნიფმა.</p><p> - ეშინია, რომ შეჭამენ! – დაამატა ნუფ-ნიფმა. და ძმები კიდევ უფრო გამხიარულდნენ.</p><p> - აქ მგლებს რა უნდა? – თქვა ნიფ-ნიფმა.</p><p> - არანაირი მგლები აქ არ არის! ნაფ-ნაფი უბრალოდ მხდალია! – დაამატა ნუფ-ნუფმა. და ორივემ ხტუნვა და სიმღერა დაიწყო:</p><blockquote> <p> მგელი ჩვენ რას დაგვაკლებს,<br> თითსაც ვერ დაგვაკარებს,<br> რუხი მგელი, ცბიერი,<br> დადის ტყე-ტყე მშიერი.</p></blockquote> <p> მათ ნაფ-ნაფის გამოწვევა სურდათ, მაგრამ მან ყურიც არ ათხოვა.</p><p> მაშინ ნიფ-ნიფმა ძმას უთხრა:</p><p> - წავიდეთ, ნუფ-ნუფ. აქ არაფერი გვესაქმება! </p><p> და ორი გულადი ძმა სასეირნოდ წავიდა. გზაზე სიმღერ-სიმღერითა და ხტუნვა-ხტუნვით მიდიოდნენ, ხოლო როცა ტყეში შევიდნენ, ისეთი ბასტი-ბუბუ ატეხეს, რომ ნაძვის ქვეშ მძინარე მგელს გაეღვიძა:</p><p> - რა ხმაურია? – უკმაყოფილოდ ჩაიდუდღუნა ბოროტმა და მშიერმა მგელმა და იმ ადგილისაკენ წაძუნძულდა, საიდანაც ორი პატარა, სულელი გოჭის ჭყივილი და ღრუტუნი მოისმოდა.</p><p> - აქ მგლებს რა უნდათ! – ამბობდა ამ დროს ნიფ-ნიფი, რომელსაც მგელი მხოლოდ ნახატებზე ენახა.</p><p> - აი, ცხვირში ვწვდებით და სეირს ვუჩვენებთ! – დაამატა ნუფ-ნუფმა, რომელსაც ასევე არასოდეს ენახა ცოცხალი მგელი.</p><p> და გახალისებულმა ძმებმა კვლავ შემოსძახეს სიმღერა:</p><blockquote> <p> მგელი ჩვენ რას დაგვაკლებს,<br> თითსაც ვერ დაგვაკარებს,<br> რუხი მგელი, ცბიერი,<br> დადის ტყე-ტყე მშიერი.</p></blockquote> <p> და უცებ მათ დაინახეს ნამდვილი, ცოცხალი მგელი!</p><p> <img src="http://children.wanex.net/mcerloba/zgaprebi/ucxouri_zgaprebi/sami_gochi/mgeli.gif" align="left" border="0" height="272" width="267"></p><p> ის დიდი ხის ქვეშ იდგა და ისეთი საშიში გამომეტყველება, ისეთი ბოროტი თვალები და იმხელა კბილები ჰქონდა, რომ ნიფ-ნიფსა და ნუფ-ნუფს ჟრუანტელმა დაუარა და კუდები აუცახცახდათ. საბრალო გოჭები შიშისაგან გაშეშდნენ.</p><p> მგელი ნახტომისათვის მოემზადა, კბილები დააკრაჭუნა, თვალები დააბრიალა, მაგრამ გოჭები უცებ გონს მოვიდნენ, ტყიდან გაიჭრნენ და თავთავიანთი სახლებისკენ მოკურცხლეს. ასე სწრაფად არასოდეს ურბენიათ.</p><p> ნიფ-ნიფმა პირველმა მიირბინა თავის ლერწმის ქოხთან, ძლივს შეასწრო შინ და მგელს კარი ზუსტად ცხვრიწინ მიუხურა.</p><p> - ახლავე გამიღე კარი! – დაიღრიალა მგელმა. – თორემ ნამსხვრევებად ვაქცევ!</p><p> - არა, - დაუღრუტუნა ნიფ-ნიფმა, - არ გაგიღებ!</p><p> კარს მიღმა საშიში მხეცის სუნთქვა ისმოდა.</p><p> - ახლავე გააღე! – კვლავ დაიღრიალა მგელმა. – თორემ ისე შევუბერავ სულს, რომ შენი სახლი ჰაერში აფრინდება!</p><p> <img src="http://children.wanex.net/mcerloba/zgaprebi/ucxouri_zgaprebi/sami_gochi/mgeli_nuf_nufastan.gif" align="right" border="0" height="274" width="358"></p><p> მაგრამ ნიფ-ნიფს შიშისაგან ენა ჩაუვარდა. მაშინ მგელმა სული შებერვა დაიწყო: ფ-ფ-ფ-უ-უ-უ!...</p><p> სახლის სახურავიდან აფრინდნენ ლერწმის რტოები, სახლის კედლები აჭრიალდა.</p><p> მგელმა მეორედაც შეუბერა სული და როცა მესამედ შეუბერა, სახლის ნარჩენები სხვადასხვა მხარეს გაფრინდა, თითქოს ურაგანი დატყდომოდა თავს. მგელმა გოჭს ზუსტად ცხვირწინ დაუკრაჭუნა კბილები, მაგრამ ნიფ-ნიფი მოხერხებულად დაუძვრა ხელიდან და გაიქცა, ერთ წუთში უკვე ნუფ-ნიფის კართან იდგა.</p><p> ძმებმა კარის დაკეტვა ძლივს მოასწრეს, რომ მგლის ხმაც მოისმა:</p><p> - ახლა კი ორივეს გადაგსანსლავთ!</p><p> ნიფ-ნიფმა და ნუფ-ნუფმა შიშით გადახედეს ერთმანეთს. მაგრამ მგელი ძალიან დაღლილი იყო და გადაწყვიტა ხერხი ეხმარა.</p><p> - გადავიფიქრე! – გოჭების გასაგონად განგებ თქვა ხმამაღლა. – არ შევჭამ ამ გაჩხიკინებულ გოჭებს! სჯობს, სახლში წავიდე!</p><p> - გაიგონე? – ჰკითხა ნიფ-ნიფმა ნუფ-ნუფს. – თქვა, რომ არ შეგვჭამს! ჩვენ გაჩხიკინებულები ვართ!</p><p> - ძალიანაც კარგი! – თქვა ნუფ-ნუფმა და მაშინვე შეწყვიტა კანკალი.</p><p> ძმები ძალიან გახალისდნენ და, თითქოს არაფერი მომხდარიყოს, სიმღერა შემოსძახეს:</p><blockquote> <p> მგელი ჩვენ რას დაგვაკლებს,<br> თითსაც ვერ დაგვაკარებს,<br> რუხი მგელი, ცბიერი,<br> დადის ტყე-ტყე მშიერი.</p></blockquote> <p> მგელი კი წასვლას სულაც არ ფიქრობდა. ის უბრალოდ გვერდზე გავიდა და დაიმალა. ძალიან ეცინებოდა, თავს ძლივს იკავებდა, რომ არ ახარხარებულიყო. რა მარჯვედ მოატყუა ეს ორი სულელი, პატარა გოჭი!</p><p> როცა გოჭები სავსებით დამშვიდდნენ, მგელმა ცხვრის ქურქი აიღო და ფრთხილად მიუახლოვდა სახლს. კარებთან ქურქში გაეხვია და წყნარად დააკაკუნა.</p><p> ნიფ-ნიფი და ნუფ-ნუფი ძლიერ შეშინდნენ.</p><p> - ვინ არის? – იკითხეს მათ და კუდები ისევ აუცახცახდათ.</p><p> - ეს მე-ე-ე ვარ, საწყალი პატარა ბეკეკა! – დაიწრიპინა მგელმა წვრილი, უცხო ხმით. – შემომიშვით და ღამე გამათენებინეთ, ფარას ჩამოვრჩი და ძალიან დაღლილი ვარ!</p><p> - შემოვუშვათ? – ჰკითხა ძმას კეთილმა ნიფ-ნიფმა.</p><p> - ბეკეკას შემოშვება შეიძლება! – დათანხმდა ნუფ-ნუფი. – ბეკეკა ხომ მგელი არ არის!</p><p> მაგრამ როცა გოჭებმა კარი გამოაღეს, იქ ბეკეკა კი არა, კბილებდაკრეჭილი მგელი იდგა. ძმებმა სასწრაფოდ მიაჯახუნეს კარები და მთელი ძალით მიაწვნენ, რომ საშიში მხეცი არ შემოვარდნილიყო.</p><p> მგელი ძალიან გაბრაზდა, გოჭების მოტყუება რომ ვერ შეძლო. ცხვრის ქურქი მოისროლა და დაიღრიალა:</p><p> - აბა, დამაცადეთ! ამ სახლისაგან აღარაფერი დარჩება!</p><p dir="ltr"> და სული<span lang="de-at">ს</span> შებერვა დაიწყო. სახლი ოდნავ შეირხა. მგელმა შეუბერა მეორედ, მესამედ, მეოთხედ.</p><p> სახურავიდან აფრინდნენ ფოთლები, აჭრიალდნენ კედლები, მაგრამ სახლი ჯერ კიდევ იდგა.</p><p> და როცა მგელმა მეხუთეჯერ შეუბერა სული, სახლი დაიშალა, მხოლოდ კარი იდგა რამოდენიმე ხანს ნანგრევებს შორის.</p><p> გულგახეთქილი გოჭები თავქუდმოგლეჯილნი გაიქცნენ. შიშისგან მუხლები ეკვეთებოდათ, ყველა ნაკვთი უკრთოდათ, ცხვირები გამოუშრათ. ძმები ნაფ-ნაფის სახლისაკენ გარბოდნენ.</p><p> მგელი უზარმაზარი ნაბიჯებით მისდევდათ. ერთხელ ნიფ-ნიფს უკანა ფეხშიც კი სწვდა, მაგრამ <span lang="de-at">ის</span> დროულად გათავისუფლა <span lang="de-at"> მგლის კლანჭებისაგან </span>და ფეხს აუჩქარა. ფეხს აუჩქარა მგელმაც. ის დარწმუნებული იყო, რომ გოჭები ვეღარ დაუსხლტებოდნენ.</p><p> მაგრამ არც ამჯერად გაუმართლა.</p><p> გოჭებმა სწრაფად ჩაუქროლეს ვაშლის ხეს ისე, რომ არც შეხებიან, მგელმა კი თავი ვეღარ შეიკავა და პირდაპირ ხეს შეეჯახა; ხიდან უამრავი ვაშლი ჩამოცვივდა. ერთი მაგარი ვაშლი მგელს თვალებს შუა დაეცა და შუბლზე უზარმაზარი კოპი დააჯდა.</p><p> ცოცხალ-მკვდარი ნიფ-ნიფი და ნუფ-ნუფი კი ამასობაში ნაფ-ნაფის სახლთან მიიჭრნენ.</p><p> ძმამ სახლში შეიყვანა. საბრალო გოჭები ისე შეშინებულიყვნენ, რომ ხმას ვერ იღებდნენ. ნაფ-ნაფი მაშინვე მიხვდა, რომ ძმებს მგელი მოსდევდათ. მაგრამ თავის ქვის სახლში მას არაფრისა ეშინოდა. სწრაფად გადაკეტა ურდული, სკამზე ჩამოჯდა და ხმამაღლა შემოსძახა:</p><blockquote> <p> მგელი ჩვენ რას დაგვაკლებს,<br> თითსაც ვერ დაგვაკარებს,<br> რუხი მგელი, ცბიერი,<br> დადის ტყე-ტყე მშიერი.</p></blockquote> <p> მაგრამ ზუსტად ამ დროს კარზე კაკუნი მოისმა.</p><p align="center"> <img src="http://children.wanex.net/mcerloba/zgaprebi/ucxouri_zgaprebi/sami_gochi/mgeli_nafnafanstan.gif" border="0" height="200" width="360"></p><p> - ვინ არის? – მშვიდად ჰკითხა ნანფ-ნაფმა.</p><p> - ბევრს ნუ ლაპარაკობ! კარი გამიღე! – მოისმა მგლის უხეში ხმა.</p><p> - რას მელაპარაკები! არც ვიფიქრებ! – მტკიცედ მიუგო ნაფ-ნაფმა.</p><p> - აჰ, ასე ხომ?! აბა, დამაცადე! ახლავე სამივეს შეგსანსლავთ!</p><p> - აბა, მიდი! – უპასუხა ნ<span lang="de-at">ა</span>ფ-ნ<span lang="de-at">ა</span>ფმა ისე, რომ სკამზე არც შენძრეულა. მან იცოდა, რომ მტკიცე, ქვის სახლში არც მას და არც მის ძმებს საშიშროება არ ელოდათ.</p><p> მაშინ მგელმა ღრმად ჩაისუნთქა და სული<span lang="de-at">ს</span> ბერვა დაიწყო. მაგრამ რამდენიც არ უბერა, ერთ პატარა ქვასაც ვერ უყო ძვრა.</p><p> მგელი სულ გალურჯდა.</p><p> სახლი კი ციხე-სიმაგრესავით იდგა. მაშინ მგელმა კარებს დაუწყო ჯაჯგური, მაგრამ არც კარი დაემორჩილა.</p><p> გააფთრებულმა მგელმა სახლის კედლების ფხაჭნა და ქვების ღრღნა დაიწყო, მაგრამ ამით მხოლოდ კლანჭები და კბილები დაიმტვრია. მშიერ და ბოროტ მგელს ისღა დარჩენოდა, რომ კუდამოძუებული ტყეში დაბრუნებულიყო. მაგრამ უცებ სახურავზე თვალი მოჰკრა დიდ, განიერ მილს.</p><p> - აჰა! აი, ამ მილით მოვხვდები სახლში! – გაუხარდა მგელს.</p><p> ის ფრთხილად აძვრა სახურავზე და მიაყურადა. სახლში სიწყნარე იყო. „დღეს აუცილებლად შევჭამ ამ გოჭებს“, - გაიფიქრა მგელმა და მილში ჩაძვრა.</p><p> მაგრამ როგორც კი მილში ჩასვლა დაიწყო, გოჭებმა ხმაური გაიგეს. და როცა ბუხარში ცეცხლზე შემოდგმული ქვაბის სახურავზე ჭვარტლი დაიყარა, ჭკვიანი ნაფ-ნაფი მაშინვე მიხვდა, რაშიც იყო საქმე. სწრაფად მივარდა ქვაბს, რომელშიც წყალი დუღდა, და სახურავი გადახადა.</p><p> <img src="http://children.wanex.net/mcerloba/zgaprebi/ucxouri_zgaprebi/sami_gochi/mgeli_bukharshi.gif" align="right" border="0" height="192" width="360"></p><p> - მობრძანდით! – თქვა ნაფ-ნაფმა და ძმებს თვალი ჩაუკრა. ნიფ-ნიფი და ნუფ-ნუფი უკვე სრულიად დაწყნარებულიყვნენ და ბედნიერი ღიმილით შესცქეროდნენ თავიანთ გონიერ და მამაც ძამიკოს.</p><p> გოჭებს დიდხანს ცდა არ დასჭირვებიათ.</p><p> ბუხრისმწმენდელივით გამურულმა მგელმა პირდაპირ აქვარქვარებულ წყალში მოადინა ტყაპანი.</p><p> სიმწრისაგან თვალები შუბლზე აუხტა, მთელი კანი დაეფუფქა.</p><p> საზარელი ბღავილით, მგელი უკან ავარდა სახურავზე, იქიდან ძირს ჩაგორდა, სამ-ოთხჯერ გადაკოტრიალდა, ჩარაზულ კარებთანაც გაგორდა და ტყეში მოკურცხლა.</p><p> სამი ძმა კი, სამი გოჭი, შეჰყურებდნენ და უხაროდათ, რომ ასე მარჯვედ ასწავლეს ჭკუა ბოროტ, ყაჩაღ მგელს.</p><p> <img src="http://children.wanex.net/mcerloba/zgaprebi/ucxouri_zgaprebi/sami_gochi/gochebi_bolos.gif" align="left" border="0" height="204" width="360">შემდეგ კი თავიანთი მხიარული სიმღერა შემოსძახეს:</p><blockquote> <p>ცის კიდემდე რომ იარო,<br> მოიარო მთა და ველი,<br> ჩვენი სახლის მსგავს მაგარ სახლს<br> ვერსად, ვერსად ვერ შეხვდებით.<br> არ გვაშინებს ელვა, ქარი,<br> არც მხეცების გვეშინია,<br> ჩვენი სახლი ხომ ქვის არის,<br> ზედ ურდული აყენია.</p><p>&nbsp;</p></blockquote> <p> ამის შემდეგ ძმები მეგობრულად ცხოვრობდნენ ერთ ჭერქვეშ.</p><p> აი, სულ ეს არის, რაც სამი პატარა გოჭის – ნიფ-ნიფის, ნუფ-ნუფისა და ნაფ-ნაფის შესახებ ვიცით. </p><p> &nbsp;</p><p> </p> <p> </p> https://dzidza.at.ua/blog/2009-06-26-45 jiji_montana https://dzidza.at.ua/blog/2009-06-26-45 Fri, 26 Jun 2009 14:13:16 GMT <h1> <img src="http://children.wanex.net/mcerloba/zgaprebi/images/alisferi/alisf_kv2.gif" border="0" height="95" width="170"></h1> <h1><br> </h1> <p>იყო და არა იყო რა, ერთ ქვეყანაში ცხოვრობდა მდიდარი, წარჩინებული ვაჭარი. უცხო და ძვირფასი საქონელი, თვალ-მარგალიტი, ოქრო და ვერცხლი უზღვავი და უთვალავი ებადა. ვაჭარს სამი ქალიშვილი ჰყავდა, სამივე კალმით ნახატი, მაგრამ უმცროსი ყველას სჯობდა. მამას ძლიერ უყვარდა თავისი უფროსი ქალები, მაგრამ უმცროსი ორივეს ერჩივნა, რადგან მზეთუნახავიც იყო და მამის გულის გამხარებელიც. ერთხელ ვაჭარმა ცხრა მთას იქით გამგზავრება დააპირა თავის საქმეებზე და თავის ტურფა ქალებს დაუბარა: „ჩემო საყვარელო, ჩემო ტკბილო და ლამაზო შვილებო. ცხრა მთას იქით მივდივარ საქმეზე და არ ვიცი, რამდენ ხანს დავყოფ გზაში. თუ ჩემს არყოფნაში პატიოსნად იცხოვრებთ, რიდითა და კრძალვით იქნებით, ისეთ საჩუქრებს ჩამოგიტანთ, როგორსაც მოისურვებთ. სამი დღე მომიცია ვადა, იფიქრეთ და მითხარით, ვის რა საჩუქარი გინდათ“. იფიქრეს ქალებმა სამი დღე და სამი ღამე და ეახლნენ მერე მამას. მამამ ჰკითხა, ა... <h1> <img src="http://children.wanex.net/mcerloba/zgaprebi/images/alisferi/alisf_kv2.gif" border="0" height="95" width="170"></h1> <h1><br> </h1> <p>იყო და არა იყო რა, ერთ ქვეყანაში ცხოვრობდა მდიდარი, წარჩინებული ვაჭარი. უცხო და ძვირფასი საქონელი, თვალ-მარგალიტი, ოქრო და ვერცხლი უზღვავი და უთვალავი ებადა. ვაჭარს სამი ქალიშვილი ჰყავდა, სამივე კალმით ნახატი, მაგრამ უმცროსი ყველას სჯობდა. მამას ძლიერ უყვარდა თავისი უფროსი ქალები, მაგრამ უმცროსი ორივეს ერჩივნა, რადგან მზეთუნახავიც იყო და მამის გულის გამხარებელიც. ერთხელ ვაჭარმა ცხრა მთას იქით გამგზავრება დააპირა თავის საქმეებზე და თავის ტურფა ქალებს დაუბარა: „ჩემო საყვარელო, ჩემო ტკბილო და ლამაზო შვილებო. ცხრა მთას იქით მივდივარ საქმეზე და არ ვიცი, რამდენ ხანს დავყოფ გზაში. თუ ჩემს არყოფნაში პატიოსნად იცხოვრებთ, რიდითა და კრძალვით იქნებით, ისეთ საჩუქრებს ჩამოგიტანთ, როგორსაც მოისურვებთ. სამი დღე მომიცია ვადა, იფიქრეთ და მითხარით, ვის რა საჩუქარი გინდათ“. იფიქრეს ქალებმა სამი დღე და სამი ღამე და ეახლნენ მერე მამას. მამამ ჰკითხა, აბა, ვის რა გწადიათო. უფროსმა ქალმა მდაბალი თაყვანი სცა და მოახსენა: „ჩემო საყვარელო ბატონო მამა! არ გთხოვ არც ოქროს და არც ვერცხლს, არც ფარჩასა და აბრეშუმს, არც შავი სიასამურის ბეწვსა თუ მარგალიტს, ჩამომიტანე მხოლოდ პატიოსანი თვლებით მოოჭვილი ოქროს გვირგვინი, რომ ბადრ მთვარესა და ცხრათვალა მზესავით ანათებდეს და უკუნ ღამეს დღესავით აჩახჩახებდეს“. ჩაფიქრდა ვაჭარი და უთხრა: „კარგი, ჩემო საყვარელო და ტურფა ასულო, ჩამოგიტან გვირგვინს: ზღვის გაღმა ერთი კაცი მეგულება, რომელიც უთუოდ მაშოვნინებს; ეგ გვირგვინი ცხრა მთას იქით ერთ მეფის ასულს მაღალ კლდეზე, სამი საჟენის სიღრმეზე გათხრილ, სამი რკინის კარით აჭედილ გამოქვაბულში აქვს შენახული და ზედ სამი გერმანული კლიტე ადევს. ძნელი საქმეა, მაგრამ ჩემს ფულს წინ არა დაუდგება რა“. მდაბალი თაყვანი სცა შუათანა ქალმა და მოახსენა: „ჩემო ბატონო, საყვარელო მამავ! არ გთხოვ არც ოქროს და არც ვერცხლს, არც ფარჩასა და აბრეშუმს, არც სიასამურის შავ ბეწვს, არც მსხვილი მარგალიტის ყელსაბამს, არც პატიოსანი თვლების გვირგვინს, ჩამომიტანე მხოლოდ აღმოსავლური ბროლის მთლიანი და უზადო სარკე, რომ ჩავიხედო და ცის ქვეშეთის მთელი მშვენება დავინახო, რომ ჩავიხედო და უბერებელი გამხადოს, ქალწულებრივი სილამაზე უფრო მომემატოს“. დაფიქრდა პატიოსანი ვაჭარი, ბევრი იფიქრა და ბოლოს თავის ქალს უთხრა: „კარგი, ჩემო საყვარელო, ტურფა ასულო, გიშოვი ბროლის სარკეს; ეგ სარკე სპარსეთის მზეთუნახავ მეფის ასულს აქვს დამალული სამასი საჟენი სიმაღლის კლდეზე მდგარ ქვის კოშკში, შვიდი რკინის კარს უკან, შვიდი რკინის კლიტე ადევს ზედ. იმ კოშკზე სამიათას საფეხურიანი კიბე ადის, ყოველ საფეხურზე თითო სპარსელი მეომარი დგას, დღედაღამ ხელთ ჯავარდნის გაშიშვლებული ხმლები უპყრიათ, იმ კოშკის რკინის გასაღები კი მეფის ასულს ქამარზე ჰკიდია. ზღვის გაღმა მეგულება ერთი კაცი, ვინც მაგ სარკეს მაშოვნინებს. შენი სათხოვარი შენი დისაზე უფრო ძნელია, მაგრამ ჩემს ფულს წინ ვერა დაუდგება რა“. მდაბალი თაყვანი სცა უმცროსმა ქალმა და უთხრა: „ჩემო ბატონო, საყვარელო მამავ! არ მინდა არც ოქრო, არც ვერცხლი, არც ფარჩა-აბრეშუმი, არ მინდა ციმბირის სიასამურის შავი ბეწვი, არც მსხვილი მარგალიტის ყელსაბამი, არც პატიოსანი თვლების გვირგვინი, არც ბროლის სარკე, ჩამომიტანე მხოლოდ ალისფერი ყვავილი, რომლის ბადალი ამ ქვეყანაზე არსად იპოვებოდეს“. ჩაფიქრდა პატიოსანი ვაჭარი, ბევრი ფიქრის შემდეგ თავის უმცროს ქალს მოეხვია, აკოცნა, გულში ჩაიკრა და უთხრა: შენს დებზე ძნელი საქმე კი დამავალე: როცა იცი, რას ეძებ, ქვას გახეთქ და მოძებნი, მაგრამ როცა არ იცი, სად უნდა ეძიო? ალისფერი ყვავილი ძნელი საპოვნი არ არის, მაგრამ საიდან გავიგო, რომ მისი ბადალი ამ ქვეყანაზე არსად არის? მე კი შევეცდები, ოღონდ საჩუქარზე მერე არ დამემდუროო. </p><p>ვაჭარმა თავისი ლამაზი, ტურფა ქალები თავ-თავიანთ პალატებში გაისტუმრა და ცხრა მთას იქით გასამგზავრებლად მოემზადა. გაუდგა გზას, მოიარა უცხო ქვეყნები, გადავიდა ერთი სახელმწიფოდან მეორეში, თავის საქონელი ერთი სამად გაჰყიდა, უცხო იაფად იყიდა, სხვა საქონელზე გაცვალა და ოქრო-ვერცხლი მოიგო, დატვირთა ოქროთი ხომალდები და შინ გაგზავნა. უშოვა უფროს ქალიშვილს პატიოსანი თვლებით მოოჭვილი გვირგვინი, უკუნ ღამეს დღესავით რომ აჩახჩახებდა. უშოვა შუათანა ასულს სანუკვარი საჩუქარი - ბროლის სარკე, სადაც ამ ცისქვეშეთის სილამაზე ჩანდა, ქალწულის პირისახეს უბერებელს ხდიდა და მშვენებას მატებდა. ოღონდ ვერ აუსრულა სათხოვარი თავის საყვარელ უმცროს ქალს, ვერ უშოვა ალისფერი ყვავილი. მოიარა მთელი სამეფო ბაღები, ხელმწიფეთა თუ ხონთქართა წალკოტები, ნახა ბევრი ისეთი ალისფერი ყვავილი, ზღაპრადაც რომ არ გაეგონა კაცს, მაგრამ ვერავინ მისცა პირობა, ამ ყვავილის ბადალი ქვეყნად არ მოიძებნებაო. </p><p>აგერ, ადგას გზას ვაჭარი თავის ერთგულ მსახურთან ერთად, მიარღვევს უდაბნოს ქვიშას, უსიერ ტყეს. მოულოდნელად თავს ყაჩაღები დაესხნენ, თურქი და ინდოელი ურჯულოები. რა დაინახა, უბედურება არ ამცდებაო, ვაჭარმა მიატოვა თავისი მდიდარი ქარავნები და უღრან ტყეს მისცა თავი, - მირჩევნია, ნადირმა დამგლიჯოს, ვიდრე იმ ურჯულოებს ჩავუვარდე ხელში და სული ტყვეობაში დავლიოო. იარა, იარა ამ უსიერ, გაუვალ ტყეში. რაც უფრო შორს მიდის, გზა-სავალი უადვილდება, ხეები თითქოს გზას აძლევენ, ხშირი ბარდნარი განზე იწევს. უკან გაიხედავს, ეკალ-ბარდებია, მარჯვნივ გაიხედავს, კუნძები და მორები ყრია, კურდღელი ვერ გაძვრება, მარცხნივ გაიხედავს, იმაზე უარესი სურათია. უკვირს ვაჭარს, ეს რა სასწაულია მის თავს. მიდის მაინც წინ. გაკვალულ ბილიკს მიჰყვება. იარა ასე ერთი დღე. არც ნადირის ღრიალი ისმის, არც გველი სისინებს სადმე, არც ბუ გაჰკივის, არც ჩიტი ჭიკჭიკებს: თითქოს იმ არე-მარეს ყველა სულდგმული ამოწყვეტილა. აგერ, დაღამდა კიდეც. ისე ბნელა, თვალთან თითს ვერ მიიტან. უცებ წინ დაფიონი გაკრთა. ვაჭარმა გაიფიქრა: „ეტყობა, ტყე იწვის. იქ რად წავიდე, ცეცხლში რად ამოვიხრუკო და ამოვიბუგოო?“ მობრუნდა უკან - გზა არ არის, მარჯვნივ და მარცხნივ მიიხედა, არც იქ გაისვლება; ნაბიჯი წინ წადგა, იქ გზა მიდის. „მოდი, ერთ ადგილზე დავდგები, იქნება დაფიონმა სხვა მხარეს გადაიწიოს, ან სულაც ჩაქრესო“. დგას და უცდის, მაგრამ დაფიონი მისკენ დაიძრა და იქაურობა გაანათა. ვაჭარმა იფიქრა, იფიქრა და გადაწყვიტა, წინ წასულიყო: „სადაცაა ბედი შენი, იქ მიგიყვანს ფეხი შენიო“, - უთხრა თავის თავს. გადაიწერა პირჯვარი და გასწია. რაც უფრო შორს მიდის, მით უფრო ნათდება გარემო, დღესავით ჩახჩახებს იქაურობა, თუმცა არც ცეცხლი გუგუნებს და ტკაცა-ტკუცი ისმის. ბოლოს ერთ გაშლილ მინდორზე გამოვიდა. შუა მდელოზე დგას უზარმაზარი სასახლე, სწორედ რომ ხელმწიფის სასახლის დარი. ბრწყინავს და ელავს ოქრო-ვერცხლითა და პატიოსანი თვლებით, ათასფრად ელვარებს, თვალს ვერ გაუსწორებს კაცი, ცხრათვალა მზესავით ჭრის თვალს მისი შუქი. სასახლის ღია სარკმლებიდან ისეთი ნარნარი მუსიკა ისმის, ჯერ მის ყურს რომ არ სმენია. </p><p align="center"> <img src="http://children.wanex.net/mcerloba/zgaprebi/images/alisferi/alisf1.gif" border="0" height="283" width="205"> </p><p>ვაჭარი ალაყაფის კარით განიერ ეზოში შევიდა და მარმარილოთი მოკირწყლულ ბილიკს დაადგა. აქეთ-იქით დიდი და პატარა შადრევნები ჩქეფს. აუყვა ყაზიყირმიზის მაუდით დაფენილ ოქროს მოაჯირიან კიბეებს და ერთ დარბაზში შევიდა. კაციშვილის ჭაჭანება არ არის, არც მეორე, მესამე, მეხუთესა და მეათე პალატში ჩანს ვინმე. იქაურობა მეფურადაა მორთული, ადამიანის თვალს მსგავსი არასდროს უნახავს და არც გაუგონია: ოქრო თუ ვერცხლი, აღმოსავლური ბროლი, სპილოსა და მამონტის ძვალი. უკვირს პატიოსან ვაჭარს ასეთი ენით აუწერელი სიმდიდრე, უკვირს, პატრონი მაინც სად არისო. პატრონს ვინ ჩივის, მსახურებიც არ ჩანან. მუსიკა კი უკრავს და უკრავს. ვაჭარმა გაიფიქრა: „ყველაფერი ჩინებულია, მაგრამ საჭმელი არააო“. გაფიქრება და მის წინ სუფრის გაშლა ერთი იყო. მერე რა სუფრა გაიშალა: რა ოქროსა და ვერცხლის ჭურჭელი, სულო და გულო, რა საჭმელი, რა ღვინოები და ტკბილი სასმელები! ბევრი არ უფიქრია, სუფრას მიუჯდა, ჭამა და სვა, რამდენიც უნდოდა, ერთი დღე ხომ პირში არაფერი ჩასვლოდა. ენა ვერ იტყვის, რა კერძები იყო, სულ თითებს ჩაიკვნეტდა კაცი. ტყე-ღრეში ნახეტიალებ ვაჭარს კი მაგრად მოშიებოდა. კარგად რომ დანაყრდა, სუფრიდან ადგა, მაგრამ პურმარილისათვის თავი ვის დაუკრას და მადლობა ვის გადაუხაროს?! ადგა თუ არა, გაწყობილი სუფრაც იმწუთსვე გაქრა. მუსიკა კი უკრავს განუწყევტლივ. უკვირს ვაჭარს ეს საოცრება და სასწაული, დადის მორთულ-მოკაზმულ პალატებში და ცქერით ვერ ძღება. „კარგი იქნება ახლა ძილი და მოსვენებაო“, - გაიფიქრა ვაჭარმა. გაფიქრება და საწოლის გაჩენა ერთი იყო. საწოლი, მაგრამ რა საწოლი! ბაჯაღლო ოქროსი, ერთიანად მოჩუქურთმებული, ბროლის ფეხებით, ზედ ვერცხლისფერი ფარდა ჰკიდია, რომელსაც მარგალიტის ფოჩი მიუყვება. ლოგინზე გედის ბუმბულის ქვეშაგები აგია. უკვირს ვაჭარს ეს ახალი საკვირველება და სასწაული. ჩაწვა ბუმბულის ქვეშაგებში და აბრეშუმივით წმინდა და რბილი ვერცხლისფერი ფარდა ჩამოაფარა, პალატში დაბნელდა, მუსიკაც შორიდან მოისმოდა. „ეჰ, ნეტავ ჩემი ქალები სიზმარში მაინც მაჩვენა“, - ინატრა ვაჭარმა და მაშინვე ძილი მოერია. </p><p>რომ გაეღვიძა, გონს უცბად ვერ მოეგო: მთელი ღამე თავის ტურფა ქალებს ხედავდა. უფროსი და შუათანა დები ძალზე მხიარულად იყვნენ, მხოლოდ მისი საყვარელი, პატარა ქალი იყო დაღონებული. უფროსსა და შუათანას მდიდარი საქმროები გამოსჩენოდათ და გათხოვებას აპირებდნენ, მამის ლოცვა-კურთხევას ვინღა ელოდა. მის საყვარელ, პატარა ქალს კი საქმროების გაგონება არ უნდოდა, ვიდრე მამა არ დაბრუნდებოდა. გაუხარდა და თან გულიც დაწყდა ვაჭარს. წამოდგა აბუმბულებული ლოგინიდან. ტანსაცმელი გაწმენდილ-გამზადებული დახვდა. წყლის შადრევანი ბროლის თასში იღვრებოდა. ვაჭარმა თანთ ჩაიცვა და ხელ-პირი დაიბანა. კიდევ ახალი სასწაული: ჩაი და ყავა მაგიდაზე დგას, ტკბილი საუზმეც თან ახლავს. ვაჭარმა ილოცა, ისაუზმა და ისევ პალატების თვალიერება დაიწყო: ერთი, მზის სინათლეზე ვნახო და თვალი დავატკბოო. მართლაც, გუშინდელზე უკეთესი ეჩვენა ყველაფერი. ღია ფანჯრიდან საკვირველი წალკოტები მოჩანდა, რომლებიც სასახლის ირგვლივ გაშლილიყო. ხეხილი დახუნძლულიყო და ენით აუწერელი სილამაზის ყვავილები გაფურჩქნულიყო. „მოდი, ამ ბაღებსაც დავათვალიერებო“, - იფიქრა ვაჭარმა და მწვანე მარმარილოსა და მალაქიტის კიბეებით წალკოტში გავიდა. დადის და ცქერით ვერ ძღება. ხეებს ისეთი მწიფე, დამკრახული ხილი ასხია, კაცს კბილები აუკაწკაწდა. მერე რა ყვავილები ჰყვავის: სურნელოვანი, გადაფოთლილი, ათასნაირი ფერის. რა ჩიტები დაფრინავს, კაცის თვალს რომ ჯერ არ უნახავს: თითქოს მწვანე თუ წითელ ხავერდზე ოქროსა და ვერცხლის ძაფით საგანგებოდ ამოუქარგავთო. სამოთხის ჩიტებივით გალობენ. შადრევნები ჩქეფს. ბროლის ღარებში კი წყაროები მორაკრაკებს. დადის ვაჭარი და, ამ სასწაულის შემხედვარემ, აღარ იცის რას უყუროს და რას უსმინოს. ბევრი იარა თუ ცოტა, უცებ ხედავს: ბექობზე ყვავის ალისფერი ყვავილი, ისეთი სილამაზის, კაცის თვალს რომ არ უნახავს, ყურს არ გაუგონია, ზღაპრად არ თქმულა, კალმით არ დახატულა. სული შეუგუბდა ვაჭარს, მივიდა ყვავილთან. მთელი ბაღი გაუჟღინთავს მის სურნელს. გახარებულმა ვაჭარმა შესძახა: „აი, ის ალისფერი ყვავილი, ჩემმა საყვარელმა უმცროსმა ქალმა რომ მთხოვაო“. თქვა და ყვავილი მოწყვიტა. უეცრად მოწმენდილ <img src="http://children.wanex.net/mcerloba/zgaprebi/images/alisferi/alisf2.gif" align="left" border="0" height="272" hspace="10" vspace="5" width="215">ცაზე იელვა და ისე იქუხა, რომ მიწა შეზანზარდა. იმავ წუთს, თითქოს მიწიდან ამოძვრა და დაერჭო ვაჭრის წინ ერთი უშველებელი, ბანჯგვლიანი, საზარელი ურჩხული და საშინელი ხმით დაიღირალა: „ეგ, რა ჰქენი? როგორ გაბედე, ჩემს ბაღში ჩემი სანუკვარი, საყვარელი ყვავილის მოწყვეტა! თვალის ჩინივით ვუფრთხილდებოდი. მისი შეხედვა ჩემთვის ნუგეში იყო. შენ კი ეს ნუგეში მომისპე... დიდებულად მიგიღე: ჩემს სასახლეში გასვი, გაჭამე და მოგასვენე. შენ კი, ასე გადამიხადე სიკეთე? იცოდე, მაგ დანაშაულისათვის სიკვდილი გელის...“ მას ყოველი მხრიდან ბანი მისცეს საზარელმა ხმებმა: „სიკვდილი!“ „სიკვდილი!“ ვაჭარი შიშით აცახცახდა. მიიხედ-მოიხედა და რას ხედავს: ყოველი მხრიდან, ყოველი ხიდან და ბუჩქიდან, წყლიდან თუ მიწიდან მოძვრება უთვალავი უწმინდური, ერთიმეორეზე გონჯი და შესაზარი. ვაჭარი დაემხო მათი უფროსის - ბანჯგვლიანი ურჩხულის წინაშე და შესაბრალისად შეჰღაღადა: „ოჰ, ჩემო კარგო ბატონო! ნუ დამღუპავ ქრისტიან კაცს უდანაშაულო კადნიერებისათვის, ჯერ სიტყვა მათქმევინე და მერე დამსაჯე, ააკუწინე ჩემი თავი. მე მყავს სამი ასული, სამი მზეთუნახავი, ტურფა და მშვენიერი. მათ შევპირდი, საჩუქრებს ჩამოგიტანთ-მეთქი. უფროსი ქალისთვის პატიოსანი თვლების გვირგვინი უნდა მეშოვნა, შუათანასთვის - ბროლის სარკე, სულ უმცროსისათვის კი - ალისფერი ყვავილი, რომლის ბადალიც ამქვეყნად არ იქნებოდა. უფროს ქალებს მოვუძებნე საჩუქრები, უმცროსისა კი ვერსად ვიპოვე. შენს წალკოტში დავინახე ალისფერი ყვავილი, რომლის მსგავსი ქვეყნად არ მეგულება და ვიფიქრე, შენებრ მდიდარ, დიდებულ და ძლიერ ბატონს არ დაენანებოდა ალისფერი ყვავილი ჩემი საყვარელი უნცროსი ქალისათვის. ვიცი, დამნაშავე ვარ შენი დიდებულების წინაშე. მაპატიე მე უგუნურს. გამიშვი ჩემს საყვარელ ქალებთან, გამატანე საჩუქრად ეს ყვავილი ჩემს უმცროს ასულთან, სანაცვლოდ კი მთხოვე, რამდენიც გინდა, ჩემს სალაროს არ დავიშურებ“. </p><p>ტყეში მეხივით გავარდა საზარელი ნადირის ხარხარი: „აბა, რად მინდა შენი ოქრო, ჩემიც არ ვიცი, სად წავიღო. არ შეგიწყალებ და ერთგულ მსახურებს ლუკმა-ლუკმა ავაკუწინებ შენს თავს. მხოლოდ იმ პირობით გაგიშვებ შინ ცოცხალს, მოგცემ უთვალავ ოქროს და ალისფერ ყვავილსაც გაჩუქებ, თუ პატიოსან სიტყვას მომცემ და ხელწერილს დამიწერ, რომ შენს სანაცვლოდ ერთ შენს ტურფა ასულს გამომიგზავნი. მე იმას არაფერს ვაწყენინებ, ხელის გულზე დავისვამ და ჩიტის რძეს არ მოვაკლებ, როგორც შენ არ დაგაკელი ჩემს სასახლეში. მომწყინდა ასე აულად ყოფნა, მინდა ტოლი გავიჩინო“. </p><p>ამის გამგონე ვაჭარს თავზარი დაეცა, ცრემლები ღაპა-ღუპით წამოუვიდა. შეხედა ამ საზარელ ურჩხულს, გაახსენდა თავისი ლამაზი, ტურფა ასულები და უფრო უმატა ტირილს. შემდეგ მიწაზე განერთხო და შესაბრალისად შეემუდარა: „ჩემო კარგო ბატონო! მაშინ რა ვქნა, თუკი ჩემმა ტურფა ასულებმა არ ისურვეს შენთან წამოსვლა. ძალით ხომ ვერ მოგგვრი? ანკი, როგორ მოგაგნონ? მე ორი წელია ამ გზით მოვდივარ, მაგრამ როგორ ვიარე, ან საით ვიარე, ვერ ვიტყვი“. მაშინ საზარელმა ურჩხულმა ვაჭარს უთხრა: „ძალით მოყვანა მე არ მჭირდება. შენი ქალი საკუთარი სურვილითა და ნებით უნდა მოვიდეს, შენმა სიყვარულმა უნდა წამოიყვანოს. ხოლო თუ ნებით არ წამოვა, მაშინ შენ უნდა დაბრუნდე და საშინელი სიკვდილით მოკვდე. აი, ჩემი ბეჭედი. წაიღე: ვინც მარჯვენა ნეკზე გაიკეთებს, თვალისდახამხამებაში იქ გაჩნდება, სადაც ისურვებს. სამი დღის ვადა მომიცია შინ დასარჩენად“.&nbsp;&nbsp; </p><p>ვაჭარმა იფირა, ბევრი იფიქრა და გადაწვიტა: „სჯობს, ჩემი ქალები მოვინახულო, მამაშვილურად დავლოცო. თუ ჩემს გადარჩენას არ მოისურვებენ, ქრისტიანულ ანდერძს მაინც ავიგებ და ისევ ამ ურჩხულს დავუბრუნდებიო“. მოტყუება ფიქრადაც არ გაუვლია. თქვა კიდეც, რაც განიზრახა. თუმცა, ურჩხული ისედაც მიუხვდა გულის ნადებს და, ვაჭრის გულმართალობა რომ დაინახა, ხელწერილი აღარ დაადებინა. მხოლოდ ოქროს ბეჭედი მოიძრო და მისცა. წამოიცვა ვაჭარმა ბეჭედი ნეკზე და წამსვე თავისი ალაყაფის წინ გაჩნდა. სწორედ ამ დროს, ალაყაფს მისი ქარავანიც მოადგა, სამჯერ უფრო მეტი ოქრო-ვერცხლით დატვირთული. შეიქნა ერთი ყიჟინა და ალიაქოთი. ასულებმა საქარგავები მიატოვეს, გამოეგებნენ მამას, ყელზე მოეხვივნენ და დაკოცნეს, რა საალერსო სახელებით არ შეამკვეს. უფროსი დები უმცროსზე მეტად იკლავდნენ თავს ალერსით. მამას სევდა შეატყვეს, ჩააცივდნენ, რა მოხდა, სიმდიდრე ხომ არ დაგკარგვიაო. უმცროს ქალს კი სიმდიდრე სულაც არ ენაღვლებოდა, მამას უთხრა: „მე შენი სიმდიდრე არ მინდა, ქონებას კაცი მოიხვეჭს, ის მითხარი, რა გაწუხებსო“. მაშინ კი გადაუშალა თავის ტურფა ასულებს ვაჭარმა გული: „არაფერი დამიკარგავს, სამჯერ მეტი ოქრო-ვერცხლი მოვიტანე, სხვა რამ მაღონებს, მაგრამ ამას ხვალ გეტყვით. დღეს კი ვინადიმოთ და ვიმხიარულოთო“. </p><p>ვაჭარმა ბრძანა, რკინის ზანდუკები შემოეტანათ. მისცა უფროს ქალს ოქროს გვირგვინი არაბეთისა, ცეცხლი რომ ვერ ალღობს, წყალი არ ჟანგავს და პატიოსანი თვლებით რომ ბრჭყვიალებს. შუათანას მისცა აღმოსავლური ბროლის სარკე. უმცროს ასულსაც მისცა კუთვნილი საჩუქარი - ოქროს სურაში ჩადგმული ალისფერი ყვავილი. უფროსმა დებმა სიხარულით ლამის ჭკუა დაკარგეს, ციმციმ წაიღეს თავიანთ პალატებში საჩუქრები და გული იჯერეს მათი ცქერით. უმცროსი ასული კი საჩუქრის დანახვაზე ატირდა, თითქოს გულში რაღაც უჩხვლიტესო. მამა შეწუხდა: „რა იყო, ჩემო ტკბილო, ჩემო საყვარელო ასულო, რატომ არ მიგაქვს შენი ნანატრი ყვავილი, რომლის ბადალს ამქვეყნად ვერსად ნახავ?“ მაშინ უგულოდ აიღო უმცროსმა ქალმა ალისფერი ყვავილი, მამას ხელები დაუკოცნა და მწარედ ატირდა. </p><p>გაშალეს სუფრა, მაგრამ რა სუფრა, რა საჭმელი, რა სასმელი არ მოიტანეს. მოუსხდნენ ყველანი და შეიქმნა ნადიმი, ტკბილი საუბარი და დროსტარება. საღამოს სტუმრებიც ეწვივნენ, გაივსო ვაჭრის სახლი მოყვრებითა და ნათესავებით. ქეიფმა შუაღამემდე გასტანა. ასეთი ნადიმი ვაჭარს თავის სახლში არასოდეს ენახა. საიდან რა მოდიოდა, ვერც თვითონ მიმხვდარიყო და სხვებიც განცვიფრებულები იყვნენ: ჭურჭელიც სულ ოქრო-ვერცხლისა იყო, საჭმელიც ისეთი უცნაური, მის სახლში რომ ჯერ არავის ეგემა. </p><p>დილას მოიხმო ვაჭარმა უფროსი ქალი, დაწვრილებით უამბო ყველაფერი, რაც გადახდა და ჰკითხა: „გინდა, მამაშენი უწყალო სიკვდილს გადაარჩინო და საცხოვრებლად ურჩხულთან წახვიდეო?“ უფროსმა ქალმა ცივი უარი სტკიცა: „დაე, მამა იმან იხსნას, ვისაც ალისფერი ყვავილი ჩამოუტანესო“. ახლა შუათანა ქალი იხმო ვაჭარმა, იმასაც დაწვრილებით უამბო, რაც თავს გადახდა და ჰკითხა: „გინდა, მამაშენი უწყალო სიკვდილს გადაარჩინო და საცხოვრებლად ურჩხულთან წახვიდეო?“ შუათანა ქალმაც ცივი უარი გამოაცხადა: „დაე, მამა იმან იხსნას, ვისაც ალისფერი ყვავილი ჩამოუტანესო“. ბოლოს უმცროსი ქალი იხმო ვაჭარმა და ახლა მას უამბო ყველაფერი, სათქმელი დამთავრებული არ ჰქონდა, რომ საყვარელი უმცროსი ქალი მუხლებში ჩაუვარდა და უთხრა: „გზა დამილოცე, მამავ ბატონო, მე წავალ ურჩხულთან და იქ ვიცხოვრებ. ჩემთვის იშოვე ალისფერი ყვავილი და მე უნდა გიხსნა გასაჭირისაგან“. ატირდა ვაჭარი, მოეხვია თავის საყვარელ უმცროს ქალს და უთხრა: „ჩემო საყვარელო, ნაბოლარა ასულო, დაე, გფარავდეს მამაშენის ლოცვა-კურთხევა, შენ იხსენი მამა უწყალო სიკვდილისაგან და საკუთარი ნება-სურვილით მიდიხარ იმ საზარელ ურჩხულთან. მის სასახლეში მდიდრულად, ფუფუნებით იცხოვრებ. მაგრამ სად არის სასახლე, არავინ იცის, არც არავის სმენია. იქ ვერც ცხენით მივა ვინმე და ვერც ფეხით, ვერც ნადირი გაიკვლევს გზას და ვერც ჩიტი გადაუფრენს. ჩვენ შენსას ვერაფერს გავიგებთ და ვერც ჩვენს ამბავს შეგატყობინებთ. აბა როგორ გავძლო მე უბედურმა, როგორ გავლიო სიბერის დღენი, თუ შენი სახე არ დავინახე და ტკბილი საუბარი არ გავიგონე. გშორდები საუკუნოდ, ასე მგონია, ცოცხლად გმარხავ“. საყვარელმა უმცროსმა ქალმა მამას გული გაუკეთა: „ნუ სტირი და ნურც ნაღვლობ, მამავ ბატონო, ვიცხოვრებ ნებიერად და არხეინად. საზარელი ურჩხულისა არ მეშინია, ერთგულად ვემსახურები, მის ნებას არ გადავალ. ვინძლო მანაც შემიცოდოს. ცოცხალს ნუ დამტირი. იქნებ ღმერთმა ინებოს და დაგიბრუნდე კიდეც“. ტირის და ქვითინებს მაინც ვაჭარი, შვილის სიტყვებმა ვერ ანუგეშა. მოცვივდნენ უფროსი ქალებიც, მთელი სახლი გააყრუეს ტირილით, ძალზე შეეცოდათ საყვარელი უმცროსი და. პატარა და კი არაფერს იმჩნევს, არც ტირის და არც ოხრავს, შორი, უცნობი გზისათვის ემზადება, თან მოოქრული სურით ალისფერი ყვავილიც მიაქვს. </p><p>გაიარა სამმა დღემ და სამმა ღამემ, ვაჭარი უნდა დაცილდეს თავის ქალს, თავის საყვარელ უმცროს ასულს. დაკოცნა, მოეფერა, მამაშვილურად დალოცა, მერე სკივრიდან საზარელი ურჩხულის ბეჭედი ამოიღო, თავის საყვარელ უმცროს ქალს მარჯვენა ნეკზე გაუკეთა და იმავე წუთს გაქრა პატარა ქალი თავის მზითვიანად. </p><p align="justify"> <img src="http://children.wanex.net/mcerloba/zgaprebi/images/alisferi/alisf3.gif" align="right" border="0" height="272" hspace="10" vspace="5" width="204">აი, უმცროსმა ქალმა საზარელი ურჩხულის სასახლის უზარმაზარ ქვის პალატებში ამოჰყო თავი. ბროლისფეხებიან ოქროს საწოლზე წევს, ბუმბულის ქვეშაგებზე, ოქროს გადასაფარებელი რომ აფარია. გაისმა მუსიკის ხმები, ისე ნარნარი, მსგავსი სიცოცხლეში არაფერი სმენია. ადგა და ხედავს, მთელი მისი მზითევი აქა დევს, აქვეა მოოქრული სურაცა და ალისფერი ყვავილიც. ყველაფერი მწვანე მალაქიტის მაგიდებზე ალაგია; ამ პალატში სხვა სიმდიდრეც ბევრია, გინდა წამოწექი და მოისვენე, გინდა მოირთე და მოიკაზმე, გინდ სარკეში ჩაიხედე: ერთი კედელი სულ სარკისაა, მეორე - ოქროსი, მესამე - ვერცხლისა, ნაირფერი იაგუნდებით მოჭედილი, მეოთხე - მამონტისა და სპილოს ძვლისა. ქალმა მთელი სასახლის დათვალიერება გადაწყვიტა. შემოიარა მაღალი პალატები, იარა, იარა, თვალი ვერ გაიძღო უცხო-უცხო საგნების ცქერით. ერთი პალატი მეორეს სჯობია, ხოლო ყველა ერთად ბევრად უკეთესია იმაზე, რაც საყვარელმა მამამ უამბო. ქალმა სურიდან ალისფერი ყვავილი ამოიღო და წალკოტში ჩავიდა. აჭიკჭიკდნენ ჩიტები სამოთხის ხმაზე, ხეებმა, ბუჩქებმა და ყვავილებმა თავები დახარეს, თითქოს ესალმებიანო. შადრევნებში წყალი უფრო მაღლა აიჭრა, რაკრაკს უმატეს წყაროებმაც. აი, ის ბექობიც, საიდანაც ვაჭარმა ალისფერი ყვავილი მოწყვიტა. ის იყო ყვავილის თავის ადგილზე ჩარგვა განიზრახა, რომ იგი თავისით გაუფრინდა ხელიდან, ღეროს მიეკრა და წინანდელზე მეტად გადაიფურჩქნა. ქალს გაუკვირდა ასეთი სასწაული, ერთხელ კიდევ შეავლო თვალი ყვავილს და სასახლის პალატებში დაბრუნდა. ერთ ოთახში სუფრა დახვდა გაშლილი. „ეტყობა საზარელი ურჩხული არ მირისხდება, ჩემი მოწყალე ბატონი იქნებაო“, - გაიფიქრა ქალმა და უმალ თეთრ მარმარილოს კედელზე ცეცხლის ასოებით დაიწერა: „მე შენი ბატონი კი არა, ყურმოჭრილი ყმა გახლავარ. შენა ხარ ჩემი დედოფალი, რასაც მოისურვებ, ან გაიფიქრებ, სიხარულით შეგისრულებო“. წაიკითხა თუ არა ეს ცეცხლოვანი წარწერა, მაშინვე უმალ გაქრა ნაწერი თეთრი მარმარილოს კედლიდან. </p><p>„ნეტავ მამაჩემისთვის წერილი მიმაწერინა, ჩემს ამბავს ვაცნობებდიო“. - გაუელვა თავში ვაჭრის ქალს. გაფიქრებაც ვერ მოასწრო, რომ მის წინ ქაღალდი, ოქროს კალამი და მელანი გაჩნდა. მისწერა წერილი თავის საყვარელ მამას და დებს: „ჩემზე ნუ იტირებთ და ნუ ინაღვლებთ, დედოფალივით ვცხოვრობ საზარელი ურჩხულის სასახლეში, თუმცა ის თვალითაც არ მინახავს და არც ხმა მსმენია, მხოლოდ თეთრ მარმარილოს კედელზე მიწერს ცეცხლოვან ასოებს. ყველაფერი იცის, რასაც კი გულში გავივლებ და იმავ წუთს მისრულებს ხოლმე. არ მოინდომა ბატონი დამეძახა მისთვის, თვითონ კი თავის დედოფალს მიძახის“. დაასრულა თუ არა წერილის წერა, ის უცებ გაუფრინდა ხელიდან და გაუჩინარდა. დაიგრიალა მუსიკამ, სუფრაზე გაჩნდა ნაირ-ნაირი ნუგბარი, თაფლის სასმელები, ბაჯაღლო ოქროს ჭურჭელი. </p><p>ქალი მხიარულად მიუჯდა სუფრას, თუმცა მარტო არასოდეს ესადილა. ნასადილევს მოსასვენებლად მიწვა. მხიარულად გამოიღვიძა და ისევ წალკოტში ჩავიდა სასეირნოდ. სადილობამდე ნახევარიც ვერ დაათვალიერა. მის წინაშე ხეები, ბუჩქები და ყვავილები თავს ხრიდნენ. იარა ქალმა, იარა და საღამოხანს მობრუნდა მაღალ პალატებში. სუფრა ისევ გაშლილი დაუხვდა, ზედ ნაირ-ნაირი ნუგბარი და თაფლის სასმელები ეწყო, გემრიელზე გემრიელი. </p><p>ნავახშმევს იმ თეთრი მარმარილოს პალატაში გაეშურა, სადაც კედელზე ცეცხლის ასოები წაიკითხა. ხედავს, ისევ იმ კედელზე ცეცხლის ასოებით წერია: „კმაყოფილი ხარ, ჩემო დედოფალო, შენი წალკოტითა და პალატებით, გამასპინძლებით და შენი მსახურით?“ ვაჭრის მზეთუნახავმა ასულმა მხიარულად უპასუხა: „ნუ მეძახი დედოფალს, ჩემი ბატონი შენა ხარ, შენს მოწყალებასა და სიკეთეს ნუ მომაკლებ. შენს ნებას არასოდეს გადავუხვევ. მადლობელი ვარ ასეთი გამასპინძლებისათვის, შენს მაღალ პალატებსა და მწვანე წალკოტებზე უკეთესი ამქვეყნად არსად მოიძებნება. მაშ, როგორ არ უნდა ვიყო კმაყოფილი? ასეთი სასწაულები ჩემს სიცოცხლეში არ მინახავს. ჯერ კიდევ გონს ვერ მოვსულვარ. მხოლოდ მარტოს მეშინია ძილი, ამ შენს მაღალ პალატებში კაციშვილი არსად ჭაჭანებს“. კედელზე ცეცხლის ასოებით დაიწერა: „ნუ გეშინია, ჩემო მშვენიერო დედოფალო, მარტო არ დაიძინებ, იქ გელოდება შენი საყვარელი პირისფარეში. პალატებშიც სულდგმული ბევრია, ოღონდ შენ ვერ ხედავ, არ გესმის მათი. ჩემსავით ისინიც დღედაღამ გყარაულობენ. ცივ ნიავს არ მოგაკარებთ. შენთან ვერავინ გაიჭაჭანებს“. </p><p>წავიდა თავის საძინებელში ვაჭრის ქალიშვილი და რას ხედავს: საწოლთან შიშით აცახცახებული, მისი ერთგული პირისფარეში დგას. გაუხარდა თავისი ქალბატონის დანახვა, მიეხალისა ქალბატონიც, გამოჰკითხა საყვარელი მამის, უფროსი დების, მთელი სამოახლოს ამბები, მერე თავისი თავგადასავალიც უამბო. ამ ლაპარაკში კიდეც დაათენდათ თავზე. </p><p>ასე ცხოვრობდა სასახლეში ვაჭრის კალმით ნახატი ასული. ყოველ ცისმარე დღე სულ ახალ-ახალი, მდიდრული ტანსაცმელი და მოკაზმულობა მოერთმეოდა. ყოველ ცისმარე დღე ელოდა ახალ-ახალი ნუგბარი საჭმელი და ნაირ-ნაირი გასართობი: სეირნობა, უსიერ ტყეებში უცხენო ეტლებით ქროლვა, სადაც გზა მისთვის ხსნილი იყო, საამო მუსიკის სმენა. </p><p>მერე ხელსაქმესაც მოჰკიდა ხელი, ქალწულს რომ შეჰფეროდა. ოქროსა და ვერცხლის ძაფებით პირსახოცებს ქარგავდა, ფოჩებზე წვრილ-წვრილ მარგალიტს ასხამდა, საყვარელ მამას საჩუქრად უგზავნიდა. ყველაზე მდიდრული პირსახოცი კი იმ თავის ტკბილ ბატონს აჩუქა, იმ საზარელ ურჩხულს. მოუხშირა თეთრი მარმარილოს დარბაზში სიარულსაც, ენატკბილად ებაასებოდა თავის მწყალობელ ბატონს და მის პასუხებსა და სალამს კედელზე ცეცხლის ასოებით დაწერილს კითხულობდა. </p><p>ბევრმა დრომ გაიარა თუ ცოტამ, არავინ იცის. ვაჭრის ასული მიეჩვია თავის ყოფას, აღარაფერი უკვირდა, აღარაფრისა ეშინოდა. უჩინარი მსახურები ემსახურებოდნენ, უცხენო ეტლით ასეირნებდნენ, მუსიკით ატკბობდნენ და ყველა ნატვრა-სურვილს უსრულებდნენ. დღითიდღე უფრო უყვარდებოდა თავისი მოწყალე ბატონი. დარწმუნდა, რომ ის ტყუილად არ ეძახდა თავის დედოფალს და მართლა საკუთარ სიცოცხლეს ერჩივნა. ჰოდა, მისი ხმის გაგონება, მასთან საუბარი მოუნდა, აღარ სურდა თეთრ დარბაზში სიარული და ცეცხლის ასოებით დაწერილის კითხვა. ბევრს ეხვეწა და ემუდარა, მაგრამ ტყის ურჩხულმა თავი შორს დაიჭირა, ეშინოდა, ჩემმა ხმამ არ დააფრთხოსო. ბოლოს, ტკბილი მუდარით დაიყოლია ბატონი, მანაც წინააღმდეგობა ვეღარ გაუწია და უკანასკნელად დაუწერა ცეცხლოვანი ასოებით თეთრი მარმარილოს კედელზე: „დღეს მწვანე წალკოტში მოდი, დაჯექი შენს საყვარელ ამწვანებულ ფანჩატურში და თქვი: „დამელაპარაკე, ჩემო ერთგულო მონავ.“ </p><p>ვაჭრის ასულმა წალკოტში ჩაირბინა, შევიდა ფანჩატურში, დაჯდა ფარჩის სკამზე და გულისფრიალით თქვა: „ნუ შიშობ, ჩემო კეთილო, ტკბილო ბატონო, რომ შენი ხმით დამაფრთხობ. შენი წყალობის შემდეგ მხეცის ღრიალიც ვერ შემაშინებს, დამელაპარაკე თამამად“. გაიგონა, თითქოს ვიღაცამ ამოიოხრა ფანჩატურის იქით და მოემა საზარელი, მხეცური, ჩახრინწულ-ჩახლეჩილი ღმუილი. თავდაპირველად ვაჭრის ასული შეკრთა, მაგრამ შიშს დასძლია და არაფერი შეიმჩნია. მალე კი საზარელი ურჩხულის ტკბილმა სიტყვებმა, მისმა ჭკვიანურმა, გონიერმა საუბარმა მოინადირა და გულს სიხარული მოეფინა. მას შემდეგ თითქმის მთელი დღე ლაპარაკობდნენ ისინი მწვანე წალკოტში თუ უსიერ ტყეში სეირნობისას, საუბრობდნენ მაღალ პალატებში. საკმარისი იყო, ვაჭრის კალმით ნახატ ასულს ეკითხა: „აქა ხარ, ჩემო კეთილო, საყვარელო ბატონოო?“ რომ ურჩხული პასუხობდა: „აქა ვარ, ჩემო ტურფა დედოფალო, შენი მონა-მორჩილი, შენი ერთგული მეგობარი!“ ქალს აღარ ეშინოდა მისი მხეცური, საზარელი ხმის და გაუთავებლივ მასლაათობდნენ ტკბილად და საამოდ. </p><p>დიდი დრო გავიდა თუ ცოტა, არავინ იცის, მაგრამ ერთ დღეს ვაჭრის მზეთუნახავმა ასულმა მოისურვა საკუთარი თვალით ენახა საზარელი ურჩხული. დაუწყ https://dzidza.at.ua/blog/2009-06-26-44 jiji_montana https://dzidza.at.ua/blog/2009-06-26-44 Fri, 26 Jun 2009 14:12:37 GMT <h1><br></h1> <p>ცხოვრობდნენ ქვეყნად მეფე და დედოფალი. შვილი არ ჰყავდათ და ძლიერ განიცდიდნენ. სად არ დადიოდნენ მოსალოცად, რა სამკურნალო წყლებში არ განიბანებოდნენ, მაგრამ ამაოდ.</p> <p>და აი,&nbsp; როდესაც იმედი სრულიად გადაწურული ჰქონდათ, შეეძინათ ქალიშვილი.</p> <p align="center"> <img src="http://children.wanex.net/mcerloba/zgaprebi/ucxouri_zgaprebi/mdzinare/chvili.gif" border="0" height="167" width="170"></p> <p>ალბათ წარმოგიდგენიათ, რა დღეობას მოაწყობდნენ! მეფის პატარა ასულთან ყველა ფერია მოიწვიეს, რომლებიც კი ქვეყანაში მოიძებნებოდა. საქმე იმაშია, რომ იმხანად ფერიებს ერთი კარგი ჩვეულება ჰქონდათ - თავიანთ ნათლულებს სხვადასხვა ჯადოსნურ ნიჭებს ანათლავდნენ. ვინაიდან ფერია შვიდი აღმოჩნდა, მეფის ასულს მათგან არანაკლებ შვიდი სათნოება ან ღირსება უნდა მიეღო.</p> <p>ფერიებსა და სხვა საპატიო სტუმრებს მეფის სასახლეში სადღესასწაულო სუფრა გაუშალეს.</p> <p>ფერიებს სადილი საუცხოო ჭურჭლით მიართვეს და წინ თითო ოქროს ლანგარიც დაუდეს. ლანგრებზე საუკეთესოდ ნაკეთი ოქროს კოვზები, ჩანგლები და დანებ... <h1><br></h1> <p>ცხოვრობდნენ ქვეყნად მეფე და დედოფალი. შვილი არ ჰყავდათ და ძლიერ განიცდიდნენ. სად არ დადიოდნენ მოსალოცად, რა სამკურნალო წყლებში არ განიბანებოდნენ, მაგრამ ამაოდ.</p> <p>და აი,&nbsp; როდესაც იმედი სრულიად გადაწურული ჰქონდათ, შეეძინათ ქალიშვილი.</p> <p align="center"> <img src="http://children.wanex.net/mcerloba/zgaprebi/ucxouri_zgaprebi/mdzinare/chvili.gif" border="0" height="167" width="170"></p> <p>ალბათ წარმოგიდგენიათ, რა დღეობას მოაწყობდნენ! მეფის პატარა ასულთან ყველა ფერია მოიწვიეს, რომლებიც კი ქვეყანაში მოიძებნებოდა. საქმე იმაშია, რომ იმხანად ფერიებს ერთი კარგი ჩვეულება ჰქონდათ - თავიანთ ნათლულებს სხვადასხვა ჯადოსნურ ნიჭებს ანათლავდნენ. ვინაიდან ფერია შვიდი აღმოჩნდა, მეფის ასულს მათგან არანაკლებ შვიდი სათნოება ან ღირსება უნდა მიეღო.</p> <p>ფერიებსა და სხვა საპატიო სტუმრებს მეფის სასახლეში სადღესასწაულო სუფრა გაუშალეს.</p> <p>ფერიებს სადილი საუცხოო ჭურჭლით მიართვეს და წინ თითო ოქროს ლანგარიც დაუდეს. ლანგრებზე საუკეთესოდ ნაკეთი ოქროს კოვზები, ჩანგლები და დანები ეწყო, რომლებიც ალმასებითა და ლალებით იყო მორთული. </p> <p>და აი, როცა სტუმრები მაგიდას მიუსხდნენ, მოულოდნელად კარი გაიღო და დარბაზში მოხუცი ფერია შემოვიდა, რიგით მერვე, რომლის ნათლობაზე მოწვევაც დავიწყებოდათ. ცხადია, მოხუცი ფერია ძლიერ განაწყენდა. მეფე-დედოფალს ასეთი საქციელი უზრდელობაში ჩაუთვალა, თეფში და ლანგარი გვერდზე გასწია და კბილებში რაღაც მუქარა გამოსცრა.</p> <p align="center"> <img src="http://children.wanex.net/mcerloba/zgaprebi/ucxouri_zgaprebi/mdzinare/cveuleba.gif" border="0" height="127" width="340"></p> <p>ბედად, მის გვერდზე მჯდომმა ახალგაზრდა ფერიამ გაიგონა მისი ჩადუდღუნება. შეშინდა, მეფის პატარა ასულს მოხუცმა არაფერი ავნოსო და, როგორც კი სტუმრები წამოიშალნენ, მაშინვე საბავშვო ოთახს მიაშურა, საწოლის ქვეშ შეძვრა და დაიმალა. ახალგაზრდა ფერიამ იცოდა, რომ გამარჯვება მას რჩება, ვინც ბოლო სიტყვას ამბობს, ამიტომ სურდა, ბოლო სურვილი თავად ეთქვა.</p> <p>სადილის შემდეგ ყველაზე საზეიმო წუთი დადგა - ფერიები საბავშვო ოთახში შევიდნენ და სათითაოდ დაანათლეს ნათლულს ნიჭები.</p> <p>უფროსმა ფერიამ უსურვა: ამქვეყნად ყველაზე ლამაზი ყოფილიყავიო; მეორემ თბილი და კეთილი გულით დააჯილდოვა; მესამემ თქვა: მისი ყოველი მოძრაობა აღტაცებას გამოიწვევსო; მეოთხე დაპირდა: მეფის ასულს არაჩვეულებრივი ცეკვა ეცოდინებაო; მეხუთემ - ბულბულივით ტკბილად იმღერებსო; მეექვსემ დასძინა: ყველა საკრავზე ერთნაირად დაკვრა შეეძლებაო.</p> <p> <img src="http://children.wanex.net/mcerloba/zgaprebi/ucxouri_zgaprebi/mdzinare/dackevla.gif" align="left" border="0" height="191" hspace="10" width="198">ბოლოს ჯერი მოხუც ფერიაზე მიდგა. ბებრუხანა ბავშვის საწოლთან დაიხარა და თავის კანტურით წაისისინა: მეფის ასული თითში თითისტარს იჩხვლეტს და მოკვდებაო.</p> <p>ბოროტი ჯადოქრის საჩუქარმა ყველა შეაშფოთა. ცრემლს ვერავინ იკავებდა.</p> <p>სწორედ ამ დროს სამალავიდან ახალგაზრდა ფერია გამოვიდა და ხმამაღლა თქვა:</p> <p>- დამშვიდდით, მეფევ და დედოფალო! თქვენი ქალიშვილი არ მოკვდება. მართალია, მე ისეთი ძალა არა მაქვს, რომ ნათქვამი სრულიად გავაქარწყლო, მაგრამ შემიძლია მისი ხვედრი შევამსუბუქო. პრინცესა თითისტარს მართლაც იჩხვლეტს, მაგრამ არ მოკვდება, არამედ დაიძინებს ღრმა ძილით და იძინებს ზუსტად 100 წელიწადი, სანამ მშვენიერი უფლისწული არ გამოაღვიძებსო.</p> <p>ამ დაპირებამ მეფე-დედოფალი ცოტათი დაამშვიდა. თუმცა მეფე მაინც შეეცადა, ქალიშვილი ბოროტი ფერიის ნაწინასწარმეტყველები უბედურებისაგან დაეცვა. იმ დღიდან ხელმწიფის საგანგებო ბრძანებით ყველა მის ქვეშევრდომს აეკრძალა ძაფის რთვა და სახლში სართავისა და თითისტარის შენახვა. ბრძანების დამრღვევს სიკვდილით დასჯა ელოდა.</p> <p>გავიდა 15-16 წელიწადი. ერთხელ მეფე-დედოფალი ქალიშვილთან ერთად ერთ-ერთი რეზიდენციაში გაემგზავრა ქალაქგარეთ. მეფის ასულმა ძველი ციხე-სიმაგრის დათვალიერება მოისურვა. მან ყველა ოთახი მოიარა და ბოლოს ციხე-სიმაგრის კოშკის უკანასკნელ ოთახს მიადგა. იქ, ვიწრო სენაკში ერთი დედაბერი იჯდა და მშვიდად ძაფს ართავდა. როგორი გასაკვირიც არ უნდა იყოს, მას არასოდეს სმენოდა მეფის ბრძანების შესახებ.</p> <p align="center"> <img src="http://children.wanex.net/mcerloba/zgaprebi/ucxouri_zgaprebi/mdzinare/dedaberi.gif" border="0" height="137" width="340"></p> <p>- რას აკეთებთ, დეიდა? - ჰკითხა მეფის ასულმა, რომელსაც სართავი ცხოვრებაში არ ენახა.</p> <p>- ძაფს ვართავ, შვილო, - უპასუხა მოხუცმა ისე, რომ არც კი იცოდა, თუ მეფის ასულს ელაპარაკებოდა.</p> <p>- ოჰ, რა ლამაზია! - წამოიძახა მეფის ასულმა. - მომეცით რა, მეც ვსინჯავ, თქვენსავით კარგად თუ გამომივა...</p> <p>მეფის ასულმა თითისტარს ხელი წაავლო და წესიერად არც მიკარებია, რომ ფერიის წინასწარმეტყველება ასრულდა: თითისტარი თითში იჩხვლიტა და, ღრმა ძილს მიცემული, ძირს დაეცა.</p> <p>შეშინებულმა მოხუცმა ყვირილი მორთო. ხალხმა მოირბინა. რა არ იღონეს: მეფის ასულს პირზე წყალი ასხურეს, ლოყებზე ხელები უტყაპუნეს, ყვრიმალები სურნელოვანი ძმრით დაუზილეს, მაგრამ არაფერმა უშველა.</p> <p>ეს ამბავი სასწრაფოდ ხელმწიფეს მოახსენეს. მეფე კოშკში ავიდა, ქალიშვილს დახედა და მიხვდა, რომ ასრულდა ის სამწუხარო წინასწარმეტყველება, რომელსაც ასე უფრთხოდნენ.</p> <p>დამწუხრებულმა მეფემ ბრძანა, მეფის ასული სასახლის ყველაზე ლამაზ დარბაზში გადაეყვანათ და ოქრომკერდით ნაქარგ თეთრეულში ჩაეწვინათ.</p> <p> <img src="http://children.wanex.net/mcerloba/zgaprebi/ucxouri_zgaprebi/mdzinare/dazineba.gif" align="right" border="0" height="170" hspace="10" width="143"></p> <p>მეფის ასული ენითუთქმელად ლამაზი იყო: ლოყები ვარდისფრად უღვიოდა, ტუჩები კი - ალუბლისფრად. და თუმცა თვალები მაგრად დაეხუჭა, ჩანდა, რომ სუნთქავდა.</p> <p>ეს მართლაც ძილი იყო და არა სიკვდილი.</p> <p>ხელმწიფემ ბრძანა: მეფის ასულს არავინ მიეკაროს, სანამ მისი გაღვიძების ჟამი არ დადგებაო.</p> <p>ამ დროს კეთილი ფერია, რომელმაც ნათლული სიკვდილს გადაარჩინა, მეფის სასახლიდან ძალიან შორს იყო. მაგრამ უბედურების შესახებ უმალ შეიტყო, ჩაიცვა ჯადოსნური ჩექმები და მაშინვე გზას გაუდგა. ერთი საათიც არ გასულა, რომ მისი ცეცხლოვანი ეტლი ხელმწიფის სასახლესთან იდგა. მეფემ ფერიას ხელი გაუწოდა და ეტლიდან ჩამოსვლაში მიეშველა.</p> <p>ფერიამ, შეძლებისდაგვარად, ანუგეშა მეფე-დედოფალი. </p> <p>იგი ძალზე წინდახედული იყო და მაშინვე მიხვდა, რომ საბრალო მეფის ასული ძლიერ მოიწყენდა, როცა ასი წლის შემდეგ გაიღვიძებდა და ვერცერთ ნაცნობ სახეს ვერ დაინახავდა. ასე რომ არ მომხდარიყო, ფერიამ, აი, რა მოიმოქმედა:</p> <p>თავისი ჯადოსნური ჯოხი სათითაოდ შეახო ყველას, ვინც სასახლეში იმყოფებოდა (გარდა მეფე-დედოფლისა). იქ კი თავი მოეყარათ დიდებულებს, სეფექალებს, აღმზრდელებს, მზარეულებს, ჯარისკაცებს, კარისკაცებს, მსახურებსა და ლაქიებს.</p> <p align="center"> <img src="http://children.wanex.net/mcerloba/zgaprebi/ucxouri_zgaprebi/mdzinare/mzareuli.gif" border="0" height="170" width="154"></p> <p>ფერია ჯოხით შეეხო სამეფო საჯინიბოში მოჭიხვინე ცხენებსა და მეჯინიბეებს, ცხენებს რომ კუდებს ვარცხნიდნენ, ეზოში დაბმულ უზარმაზარ ქოფაკებს და ასევე მეფის მძინარე ასულის ფეხებთან მოკალათებულ ცუგას, სახელად ჰუფის. ფერიის ჯადოსნური ჯოხის შეხებისას ყველას ღრმა ძილი ეუფლებოდა. მათ ზუსტად ასი წლით დაიძინეს და გაიღვიძებდნენ მხოლოდ მეფის ასულთან ერთად, რათა უწინდელივით მომსახურებოდნენ მას. მიიძინეს თვით წიწილებმა და თევზებმაც, ცეცხლზე რომ იწვებოდნენ, მიიძინა შამფურმა, რომელზეც ისინი წამოეცვათ, მიიძინა ცეცხლმაც, მათ რომ ბრაწავდა.</p> <p>და ყოველივე ეს თვალის დახამხამებაში მოხდა. ფერიებმა იციან თავიანთი საქმე - ჯოხის ერთი მოქნევა და ყველაფერი მზადაა!</p> <p>შემდეგ მეფე-დედოფალმა მძინარე შვილს აკოცეს, გამოემშვიდობნენ და დარბაზიდან ჩუმად გავიდნენ.</p> <p> <img src="http://children.wanex.net/mcerloba/zgaprebi/ucxouri_zgaprebi/mdzinare/sasaxle.gif" align="left" border="0" height="160" hspace="10" width="170">დედაქალაქში დაბრუნებულებმა ბრძანება გასცეს, მოჯადოებულ ციხე-სიმაგრეს არავინ მიეკაროსო. თუმცა ასეთი ბრძანება საჭირო არც იყო, რადგან სულ რაღაც თხუთმეტ წუთში ციხე-სიმაგრის ირგვლივ იმდენი დიდი თუ პატარა ხე და ეკალ-ბარდი ამოიზარდა და ერთმანეთში ისე გადაიხლართა, რომ ვერც ადამიანი და ვერც ცხოველი იქ ვერ შეაღწევდა. ციხე-სიმაგრის წვეროსღა თუ დაინახავდით შორიდან, ისიც იმ შემთხვევაში, თუ მთის თავზე მოექცეოდით.</p> <p>ეს ყველაფერი ფერიამ იმისათვის გააკეთა, რომ ცნობისმოყვარეებს მეფის ასულის სიმყუდროვე არ დაერღვიათ.</p> <p>გავიდა ასი წელიწადი. ამასობაში მრავალი მეფე-დედოფალი გამოიცვალა.</p> <p>და აი, ერთ მშვენიერ დღეს, იმ ქვეყნის უფლისწული სანადიროდ წავიდა.</p> <p>შორს, უღრანი ტყის გადაღმა, მან რომელიღაც ციხე-სიმაგრის წვერს მოჰკრა თვალი.</p> <p>- ვისია ეს ციხე-სიმაგრე? - იკითხა მან. - ვინ ცხოვრობს იქ?</p> <p>ყველა სხვადასხვას ეუბნებოდა. ერთნი ამბობდნენ, რომ ეს ძველი ნანგრევებია, სადაც მოჩვენებები ბუდობენ; სხვები ამტკიცებდნენ, მიგდებულ ციხე-სიმაგრეში მთელი იმ მხარის ჯადოქრები იკრიბებიანო. მაგრამ უმეტესობა ირწმუნებოდა, ციხე-სიმაგრე კაციჭამიას ეკუთვნის, რომელიც გზააბნეულ ბავშვებს იტაცებს და თავისთან მიჰყავს. კაციჭამიას კვალს ვერავინ აგნებს, რადგან მოჯადოებულ ტყეში გზა მხოლოდ მან იცისო.</p> <p> <img src="http://children.wanex.net/mcerloba/zgaprebi/ucxouri_zgaprebi/mdzinare/glexi.gif" align="right" border="0" height="166" hspace="10" width="170">უფლისწულმა აღარ იცოდა, ვისთვის დაეჯერებინა. სწორედ ამ დროს მასთან მოხუცი გლეხკაცი მივიდა, თავი მდაბლად დაუკრა და მოახსენა:</p> <p>კეთილო უფლისწულო, ნახევარი საუკუნის წინ, როცა თქვენსავით ჯეელი ვიყავი, მამაჩემისაგან მესმა, რომ იმ ციხე-სიმაგრეში ღრმა ძილით სძინავს მზეთუნახავ მეფის ასულს და კიდევ ნახევარი საუკუნე იძინებს, სანამ მისი საქმრო, ვიღაც უფლისწული არ მივა და არ გააღვიძებსო.</p> <p>წარმოიდგინეთ, რა დაემართებოდა უფლისწულს, ეს სიტყვები რომ მოისმინა. გული აუძგერდა. საუკუნო ძილისაგან მზეთუნახავის გამოღვიძება ჩემი ბედი ხომ არ არისო?</p> <p>უფლისწულს ბევრი არ უფიქრია, ცხენი მაშინვე ძველი ციხე-სიმაგრისაკენ გააჭენა, საითაც სიყვარული იზიდავდა.</p> <p> <img src="http://children.wanex.net/mcerloba/zgaprebi/ucxouri_zgaprebi/mdzinare/cxenit.gif" align="left" border="0" height="160" hspace="10" width="170">და აი, მის წინ მოჯადოებული ტყე აღიმართა. უფლისწული ცხენიდან ჩამოხტა. მოულოდნელად მაღალმა ხეებმა და ეკალ-ბარდებმა გაიწ-გამოიწიეს და უფლისწულს გზა მისცეს. ასე მიდიოდა უფლისწული გრძელ ხეივანში სრულიად მარტო, რადგან მის უკან ხეები და ეკალ-ბარდები ისევ ერთმანეთში გადაიხლართნენ და უფლისწულის მხლებლებს გზა ჩაუკეტეს.</p> <p>ასეთი სახილველი ნებისმიერს შეაშინებდა, მაგრამ უფლისწული ახალგაზრდა იყო, თანაც შეყვარებული. ეს კი საკმარისია შიშის დასაძლევად.</p> <p>კიდევ ასი ნაბიჯი და უფლისწული ციხე-სიმაგრის ეზოში აღმოჩნდა, იქაურობას თვალი მიმოავლო და ძარღვებში სისხლი გაეყინა: მის ირგვლივ იწვნენ, ისხდნენ, იდგნენ, კედელს მიყრდნობოდნენ ძველებურ სამოსში გამოწყობილი უცნობი ადამიანები. ყველანი მიცვალებულებივით გაქვავებულნიყვნენ. მაგრამ, როცა კარისკაცების ვარდისფერ სახეებს დააცქერდა, მიხვდა, რომ მკვდრები არ იყვნენ, მხოლოდ ეძინათ. ხელში ღვინით სავსე ჭიქები ეჭირათ. აშკარა იყო, მოულოდნელმა ძილმა მაშინ მოიცვათ, როცა ჭიქების გამოცლას აპირებდნენ.</p> <p>უფლისწულმა დიდი, მარმარილოს ფილებით მოკირწყლული ეზო გაიარა, კიბეზე ავიდა და სასახლის სადარაჯოში შევიდა. ჯარისკაცები რიგზე ჩამწკრივებულიყვნენ, ზურგზე თოფები მოეგდოთ და ხვრინავდნენ.</p> <p>უფლისწულმა უამრავ ლამაზად ჩაცმულ-დახურულ ქალბატონსა და მოხდენილ კავალერს ჩაუარა. ამათაც ყველას ეძინათ: ვის დამდგარს ჩასძინებოდა, ვის - დამჯდარს.</p> <p>ბოლოს, ერთ დარბაზში შევიდა. დარბაზის ჭერი და კედლები ოქროთი მოევარაყებინათ. შევიდა და გაშეშდა.</p> <p>საწოლზე იწვა მზეთუნახავი მეფის ასული, 15-16 წლისა (თუ იმ ას წელიწადს არ ჩავთვლით, რომლის განმავლობაშიც მას ღრმად ეძინა). მზეთუნახავი ისე თვალისმომჭრელად ლამაზი იყო, რომ მასთან შედარებით ოქროც კი მრუმე და უფერული ჩანდა. აღტაცებული უფლისწული მეფის ასულს მიუახლოვდა და მის წინ მუხლებზე დაეშვა.</p> <p>სწორედ იმ დროს ამოიწურა ფერიისაგან განსაზღვრული ასი წელიწადი.</p> <p align="center"> <img src="http://children.wanex.net/mcerloba/zgaprebi/ucxouri_zgaprebi/mdzinare/gagvizeba.gif" border="0" height="155" width="340"></p> <p>მეფის ასულმა გამოიღვიძა, თვალები გაახილა და უფლისწულს მიაცქერდა.</p> <p>- აჰ, ეს თქვენა ხართ, უფლისწულო? როგორც იქნა, მოხვედით! დიდხანს კი მალოდინეთ! - თქვა მეფის ასულმა.</p> <p>სიტყვის დამთავრება ვერ მოასწრო, რომ ირგვლივ ყველაფერი გამოცოცხლდა.</p> <p>პირველად მეფის ასულის ფერხთით მოკალათებული ცუგოს, ჰუფის, ხმა გაისმა, რომელიც უცნობ უფლისწულს უყეფდა, მას ეზოდან მცველი ქოფაკების უხეში ხმები გამოეპასუხა.</p> <p>საჯინიბოში ცხენებმა დაიჭიხვინეს, სახურავზე მტრედები აღუღუნდნენ, ღუმელში ცეცხლი აინთო და ასი წლის წინ შეწყვეტილი სადილის მზადება განაგრძო - წიწილები და თევზები ერთ წამში დაბრაწა.</p> <p>მსახურთუხუცესის ზედამხედველობით სარკეებიან სასადილო დარბაზში მსახურები უკვე სუფრას შლიდნენ. ქალბატონები სადილის მოლოდინში კაბებს ისწორებდნენ და გამოძინებულ კავალრებს უღიმოდნენ.</p> <p>სასახლის სადარაჯოში ჯარისკაცები ჩვეულ საქმიანობას მიუბრუნდნენ - თოფები შემართეს და დაჭექეს.</p> <p>სასახლის კარიბჭესთან კარისკაცებმა ღვინო გამოცალეს და ჭიქები საუცხოო ღვინით შეავსეს, რომელიც ასი წლის შემდეგ დაძველებულიყო და უფრო გემრიელი გამხდარიყო.</p> <p>მთელი ციხე-სიმაგრე გამოცოცხლდა და ახმაურდა.</p> <p>უფლისწულსა და მზეთუნახავს კი არაფერი ესმოდათ. ერთმანეთს შეჰყურებდნენ და ცქერით ვერ ძღებოდნენ. მეფის ასულს სულ გადაავიწყდა, რომ მთელი საუკუნე არაფერი უჭამია, არც უფლისწულს გახსენებია, რომ დილის მერე პირში არაფერი ჩაუდევს. მთელი ოთხი საათი მუსაიფში გაატარეს, და მაინც, სათქმელის ნახევარიც ვერ უთხრეს ერთმანეთს. </p> <p>მაგრამ სხვები ხომ შეყვარებულები არ იყვნენ, ამიტომ შიმშილით კვდებოდნენ. ბოლოს უფროსმა სეფექალმა ვეღარ მოთმინა და მეფის ასულს მოახსენა, სადილი მზად არისო.</p> <p>უფლისწულმა საცოლეს ხელი გაუწოდა და სასადილო დარბაზისაკენ წაუძღვა.</p> <p>მეფის ასულს საუცხოოდ ეცვა და კმაყოფილი შესცქეროდა საკუთარ თავს სარკეებში. შეყვარებულ უფლისწულს, რა თქმა უნდა, არც უფიქრია ეთქვა, რომ ასეთი კაბები, სულ ცოტა, ასი წლის წინ გავიდა მოდიდან, რომ ასეთ სახელოებსა და საყელოებს მისი დიდი ბებიების დროიდან აღარავინ ატარებდა.</p> <p>ანდა რა მნიშვნელობა ჰქონდა? - მეფის ასული ძველმოდურ კაბაშიც კი ყველას სჯობდა.</p> <p>სიძე-დედოფალი მაგიდას მიუსხდა. ცნობილი კავალრები ძველებური სუფრის ნაირნაირ კერძებს სთავაზობდნენ, ვიოლინოები კი მათთვის გასული საუკუნის ლამაზ, მივიწყებულ მელოდიებს უკრავდნენ.</p> <p>კარის პოეტმა იქვე ახალი, თუმცა ცოტათი ძველმოდური სიმღერა შეთხზა მზეთუნახავ მეფის ასულზე, რომელსაც ასი წელიწადი ეძინა მოჯადოებულ ტყეში. სიმღერა ყველას ძალიან მოეწონა; და მას შემდეგ დიდი თუ პატარა, მეფე თუ გლეხკაცი, მღეროდა მას. ის კი, ვისაც სიმღერა არ შეეძლო, მზეთუნახავის ამბავს ზღაპრად ყვებოდა, ერთი მეორეს უამბობდა, მეორე მესამეს და ასე მოვიდა ბოლოს ჩვენამდეც, ძვირფასო პატარებო.&nbsp;&nbsp; </p> https://dzidza.at.ua/blog/2009-06-26-43 jiji_montana https://dzidza.at.ua/blog/2009-06-26-43 Fri, 26 Jun 2009 14:11:56 GMT